Aldert Dijkstra: Geef mij maar gekookte aardappelen

(deze zomer publiceren we enkele mooie verhalen uit het Stadsblad Liwwadders – Aldert Dijkstra, 2008)

Aldert Dijkstra 25 jaar in Snackbuffet Het Vliet

“Geef mij maar gekookte aardappelen”

Aldert Dijkstra staat al vijfentwintig jaar achter de frituur van Snackbuffet Het Vliet aan het Zuidvliet in Leeuwarden. In andere snackbars komt hij nooit. “Dat interesseert mij helemaal niets, ik ben eigenlijk niet zo dol op snacks, moet je weten. En mijn vrouw kookt heel goed, dus geef mij ’s avonds maar gewoon gekookte aardappeltjes met groenten uit eigen tuin. Heerlijk.” Toch is Dijkstra een vakman als het gaat om frituren. “Ach, alles gaat een beetje op het gevoel.” De klanten van Het Vliet zullen het binnenkort echter zonder het vakmanschap van Dijkstra moeten doen: hij gaat in november met de vut. “En ik ben blij als zover is.”

In de vitrine van Snackbuffet Het Vliet liggen tientallen kilo’s koude snacks te wachten op consumptie. Lang duurt dat nooit, want de snackbar is erg populair. Achter de frituur staat Aldert Dijkstra, de man die de snackbar een eigen gezicht heeft gegeven door altijd zichzelf te blijven. Dijkstra spreekt zijn cliëntèle steevast aan met ‘heer’ of ‘dame’ (“vrouwen die ik al wat langer ken noem ik meiske”). Verder is Dijkstra altijd de rust zelve. “Ik laat mij nooit opjagen door ongeduldige klanten. Ben je gek, daar ben ik te oud voor.”

“Of ik Dijkstra een gentleman vind? Het is gewoon een boer van buiten!”, grapt Jurjen Feenema, eigenaar van Het Vliet. “Maar hij doet zijn werk prima en dus ben ik dik tevreden. Je moest eens weten wat voor miskleunen ik hier al in de zaak heb gehad. Nee hoor, we zullen Aldert straks erg missen.” Dijkstra (58) rolt een shagje. “Toen ik een jaar of vijftien was ben ik begonnen met werken. Eerst drie jaar bij roggebroodfabriek Mulder in Gytsjerk en daarna in datzelfde dorp bij zuivelfabriek Trynwâlden. Die fabriek ging in mei 1977 dicht en dus zat ik zonder werk. Ik kon volgens de directeur wel aan de slag bij een zuivelfabriek in Dokkum, maar dan moest ik ook ’s nachts werken en dat wou ik niet. Dus zei ik tegen de baas: je doet het zelf maar.” Dijkstra had op dat moment al vijf jaar werkervaring in een snackbar in Oentsjerk. “Daar kluste ik iedere vrijdagavond een beetje bij, gewoon omdat ik dat leuk werk vond. Daarom heb ik toen gesolliciteerd bij Het Vliet. Op twee september 1977 ben ik getrouwd en op vijf september ben ik hier begonnen.”

“In die tijd kostte een kroket nog maar vijfendertig cent”, herinnert Dijkstra zich. “Het assortiment was toen trouwens veel kleiner dan nu. Ik geloof dat wij tegenwoordig wel een stuk of zestig verschillende snackproducten verkopen, waarvan er veel uit eigen keuken komen. In de loop der jaren is het assortiment meer exotisch geworden, zoals de shoarmarol en de mexicano. Toch zijn de traditionele snacks, zoals de schnitzel en de kroket, ook nog steeds heel populair. Als een van de weinige snackbars verkopen wij overigens ook nog steeds nierbroodjes.”

Dijkstra is zelden alleen in het Snackbuffet. “Er is eigenlijk altijd wel aanloop. Vooral tussen de middag is het flink aanpoten omdat dan ook veel bedrijven hier hun lunch bestellen. Dan moet je echt de kop erbij houden, want werken in een snackbar kan gevaarlijk zijn. Een jaar of wat geleden was ik iets te haastig met het vervangen van het frituurvet en kreeg ik een golf vet van bijna 180 graden over mijn voet. Voordat ik mijn schoen uit had was dat goedje al ingebrand. En jongens, wat deed dat zeer. Het heeft echt maanden geduurd voordat die wond was genezen.”

Een leuker moment was de keer dat Omrop Fryslân televisieopnamen kwam maken. “Ze bezochten de favoriete plekjes van kunstenaar Anne Feddema, die hier toen nog vaste klant was. De laatste tijd zie ik hem niet zo vaak meer, maar vroeger at hij hier heel regelmatig een balletje uit de jus.”

Dijkstra is één van de 650 inwoners van het dorp Mûnein. “Geboren en getogen”, zegt hij trots. “En ik zou nergens anders willen wonen.” Achter zijn huis heeft Dijkstra een flinke groentetuin. “Dat is echt handen-uit-de-mouwen-werk, ik doe alles nog met de hand, maar ik vind het heerlijk om wat in de grond te wroeten. Voordat ik naar Leeuwarden ga besteed ik vrijwel iedere ochtend een uurtje aan de tuin. Een deel van de oogst geef ik altijd weg, de rest eten wij zelf op. Mijn vrouw maakt thuis altijd het eten klaar, daar mag ik mij niet mee bemoeien. Behalve op zondag, dan frituur ik mijn eigen aardappeltjes.”

Dijkstra’s vrije zaterdagen zijn gereserveerd voor het voetbal. “Twintig jaar lang was ik secretaris van de Trynwâldster Boys. Daar heb ik van de KNVB zelfs een zilveren speld voor gekregen. Ik mag graag voetbal kijken en na afloop een paar biertjes drinken in de kantine. Dan spring ik ook wel eens uit de band. Dat vinden ze thuis niet altijd even leuk, maar een mens moet af en toe ook even ontspannen, toch?” In november stopt Dijkstra met werken. “Officieel kan ik pas in februari met de vut, maar ik heb nog een stapel vakantie- en oude lullendagen te goed.”
Bang voor het beruchte zwarte gat is hij niet. “Welnee, straks kan ik tenminste eindelijk eens wat vaker gaan biljarten en ik wil ook een nieuwe racefiets kopen. Ik zal je zeggen: ik ben blij als het erop zit.”

++

Waarom geen prullenbakken?

In de zomer van 1974 nam Jurjen Feenema Snackbuffet Het Vliet over. “De snackbar was toen van slager Braaksma, een naam die nog vaak wordt genoemd. Klanten noemden mij soms zelfs Braaksma”, vertelt Feenema. In Leeuwarden is onder snackbars veel concurrentie. Het Vliet weet echter uitstekend het hoofd boven water te houden. “Dat heeft vooral te maken met het ruime assortiment. Wij verkopen snacks die de klant nergens anders kan krijgen. Tegenover de snackbar hebben wij bovendien een keuken waar wij onze eigen producten maken. Vooral onze snert is in de wintermaanden erg gewild.” Vorig jaar werden Noord- en Zuidvliet helemaal heringericht. “De werkzaamheden gaven wel wat overlast, maar de buurt is er stukken op vooruitgegaan”, zegt Feenema. “Maar wat ik nog steeds niet begrijp is dat de gemeente hier geen prullenbakken heeft geplaatst. Dit zou volgens de gemeente geen winkelstraat maar een woonbuurt zijn. Die redenering vind ik belachelijk, want kijk eens om je heen. Het stikt hier toch van de bedrijven en winkeltjes?” Om de buurt verder te verfraaien wilde Feenema onlangs een mooie muurschildering op Het Vliet laten aanbrengen. “Gewoon een afbeelding met verschillende snacks, een beetje in stijl van die muurschilderingen die winkels vroeger wel vaker hadden. Het leek mij een leuk idee, ook om illegale graffiti tegen te gaan. De gemeente wilde echter geen toestemming geven. En daar begrijp ik niks van. De Oude Lombardsteeg naast V&D is kort geleden wel helemaal voorzien van muurschilderingen, maar als ik ook zoiets wil, dan mag dat weer niet.”