Leeuwarder babyboomers blijven op hun handen zitten

(tekst: ict-ondernemer en oud-raadslid D66 Wietse Elzinga op zijn weblog)

Einde der tijden

Altijd is er wel ergens in de wereld iemand die denkt dat het einde der tijden nabij is. Dit einde-der-tijden denken is kennelijk van alle tijden. Ik geloof niet dat het einde der tijden nabij is, maar het einde van dit weblog is wel nabij. Op 13 september 2005 verscheen het eerste stukje, dit is de achthonderdste en met dank aan mijn nog immer actieve vaste commentator zijn er nog meer reacties. Na twee conversies naar WordPress nu zijn alle statistieken verdwenen en kan ik slechts vaststellen dat ik in ieder geval twee lezers heb. Waardeloos dus en vandaar mijn voornemen bij het duizendste stukje op deze plaats te stoppen.

Bovendien begin ik de kenmerken van een kapotte grammofoonplaat te vertonen. Het riedeltje verloopt ongeveer als volgt. We staan aan de vooravond van een unieke gebeurtenis genaamd vergrijzing �n ontgroening. Niemand weet hoe een en ander gaat verlopen, bewezen oplossingen voor komende problemen bestaan niet en zullen eenmalig zijn. Wel zeker is dat over een tijdje minder mensen het werk moeten doen en dat na 2020 nieuwe producten en diensten geld in het laatje moeten brengen om de welvaart op peil te houden. Je zou verwachten dat babyboomers � ik ben er niet eentje � als een speer investeren in het verdienvermogen van jongere generaties, zij gaan de gevolgen als eerste merken wanneer jongeren de vereiste welvaart niet weten te genereren. Ik bespeur nog geen gevoel van urgentie.

In plaats van meer van hetzelfde voor buren om de hoek moeten er op (nieuwe) kennis gebaseerde producten voor mensen elders in de wereld komen. Dat kost (ontwikkel)tijd. Gelukkig is er een begin gemaakt met de fysieke watercampus, maar dat is nog lang niet voldoende. De kenniscampus is nog niet af en we hebben in Leeuwarden nog steeds geen FabLab (Fabrication Laboratory). Weliswaar merken we van de uitstroom van babyboomers nog niet veel omdat de eerste jaargangen voor het grootste deel al niet meer werken, de komende jaren wordt een ander verhaal. Er is niet veel tijd meer om een basis te leggen waarop niet-babyboomers verder kunnen bouwen. Ik durf de stelling aan dat wat de komende jaren wel of niet gebeurt, bepaalt of er in de toekomst sprake is van een levendig Leeuwarden of een welhaast levenloos Leeuwarden.

Bij de duizendste editie van dit weblog zal blijken hoe de vlag erbij hangt. Veel ruimte om zonodig bij te sturen is er dan niet meer en ga ik mij derhalve ook niet meer druk maken. Gaat alles een beetje naar wens dan is het geen einde der tijden maar het begin van andere tijden.