De laatste keer dat ik aan geschoren vrouwenbenen heb gedacht is al weer even geleden,

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 7 november

How much, vraagt mijn eerste klant. Ik heb niet eens gemerkt dat hij de winkel binnen gekomen is omdat ik al een poos zit te klooien met de afstandbediening van de televisie. Het is koud in De Rode Loper en ik probeer een haardvuur op het scherm te krijgen. Daar wordt het niet warmer van maar het staat wel leuk. Mijn klant heeft een Engelstalige paperback in zijn hand over het leven van Vita Sackville-West, Een aristocratische schrijfster, dichteres en tuinontwerpster, lees ik later als ik de naam even gegoogled heb.

Ik laat het haardvuur even voor wat het is en ga koffie drinken en de bijlage van de Volkskrant lezen. Ik begin bij mijn favoriete rubriek ‘wat zou u doen?’ Vandaag gaan de meningen van de lezers over het scheren van vrouwenbenen. Zijn geschoren vrouwenbenen esthetischer dan benen met haartjes erop of hebben de fabrikanten van scheermesjes dit bedacht. Toch mooi, denk ik, hoe een kwaliteitskrant als de Volkskrant je aan het denken kan zetten in het weekend. De laatste keer dat ik aan geschoren vrouwenbenen heb gedacht is al weer even geleden, realiseer ik me. Aan ongeschoren benen ook trouwens.

Ben je kok, vraag ik aan een jongen die met drie boeken uit de kookboekenkast aan komt zetten. Ik praat graag met koks. Ik ben een amateurkok, zegt hij. Ik vraag het je omdat je één van de leukste boeken die er over eten en drinken zijn geschreven uitgezocht hebt. Naast een boekje over mosterd en ‘Het gastronomisch alfabet’ heeft hij ook de klassieker ‘Met mes en vork’ van M.F.K. Fisher over de aard van onze honger uitgezocht. Dit boek heeft ook nog bij me thuis in de kast gestaan zie ik als ik het boek opensla en mijn ex-libris tegenkom. Leuk dat je dit koopt, zeg ik. Ik heb al een aantal koks gehad die het, zelfs na zachte drang mijnerzijds, niet wilden kopen. Maar ja. De meeste koks lezen ook niet. De jongen kijkt me trots aan. Ik lees heel veel, zegt hij, vooral over koken en eten.

Ondertussen ben ik ook wel klaar met de geschoren benen en ga lezen in ‘Een botsing op het spoor’ van Joris van Casteren. Een literair-journalistiek verhaal over treinsuïcide. Als ik de koffie op heb moet ik even naar iets leuks zoeken om te lezen denk ik. Eerst geschoren vrouwenbenen en nu dit.

Een vrolijke man komt binnen met twee tassen boeken. Hij legt ze op tafel en meteen krijg ik een soort Sinterklaasavond gevoel. Het blijken veel mooie boeken over kunst te zijn. Onder andere twee boeken over Modigliani. Inderdaad, het is net Sinterklaas.

Een meisje koopt een boek over de vorig jaar overleden balletdanser en choreograaf Hans van Manen. Dans je ook, vraag ik haar. Ik wil op een volgend Boekenballetje altijd nog eens een stervende zwaan zien. Ja ze is als kind al met ballet bezig geweest, vertelt ze. In Amsterdam, zegt ze er achteraan. Ik zal een andere stervende zwaan moeten zoeken, denk ik als ze de Boekenpassage uitloopt.

Ondertussen is staat er weer een meisje bij mijn tafel met een boek van Marguerite Yourcenar en eentje van Françoise Sagan, Een korte pijn’. Jij houdt van Franse literatuur, vraag ik. Alleen van de Franse schrijfsters, antwoordt ze. Mannen lees ik niet. Ik vertel haar maar niet dat ik eigenlijk nooit boeken lees die door vrouwen geschreven zijn.

Het laatste half uurtje dat ik in de Boekenpassage zit met een glaasje wijn en een boek over de Franse filmregisseur en acteur Jacques Tati dat net door de vrolijke mijnheer is binnen gebracht. Tati maakte slechts zes lange speelfilms en vier korte lees ik. En hij was natuurlijk bekend van zijn creatie de wat onhandige Monsieur Hulot.

Het was een beetje een saaie dag, denk ik als ik naar huis loop. En de avond gaat niet veel spannender worden, neem ik me voor. Met mijn kat op de bank en nog even lezen in het boekje van Joris van Casteren over de botsing op het spoor.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in Boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend