Horecaman Ido Siderius: Het draait om kwaliteit en liefde

‘Ik zou wel als een soort Jan Mulder één keer per maand al mijn ergernissen willen opnoemen. Ik snap ook niet dat ik nooit ben uitgenodigd voor die rubriek in Huis aan Huis waar Jan en alleman zijn zegje mag doen. Tenslotte ben ik een geboren en getogen Liwwadder.’

‘Vandaag zou ik het willen hebben over de risicowedstrijden van Cambuur. Ik hoor niks van de burgemeester hoe hij dat denkt aan te pakken. Wordt er geen overleg meer gevoerd met de horeca? Is dat niet meer nodig? Ik snap er weinig meer van, en de risicowedstrijden staan voor de deur. Op 15 december komt Ajax en wordt er een winterfair georganiseerd, ik noem maar wat. Vorig jaar werd een clubje hooligans uit Heerenveen verwijderd. Waar gingen ze naar toe? Hup, naar de Grote Hoogstraat in Leeuwarden. Ik herken die jongens wel, maar deze club was voor mij ook onbekend. Ze gingen het poolcentrum binnen. Als ze daar om een bepaald nummer hadden gevraagd, hadden ze de tent finaal afgebroken en na afloop waren ze gewoon weggewandeld. Gelukkig viel het mee. De eigenaar speelde goed in op zijn bezoek. Het nummer werd niet gedraaid.’

‘Maar wat gaat burgemeester Crone doen? Dit is de oudste straat van Leeuwarden. Iedere steen is hier een historisch monument. Maar het oogt als een afvalputje. Keer op keer trek ik hierover aan de bel. Het nummer van de gemeente staat bij mij standaard onder de één. Ze kennen me zo onderhand wel. Twintig keer per jaar heb ik een klacht. Daar wordt redelijk goed op gereageerd, maar de straat als geheel is gewoon pet. Als ik hier de paaltjes voor de deur in de Cambuurkleuren schilder dan lopende stadswachten gewoon voorbij. Het maakt niemand wat uit wat je hier doet.’

‘Twee jaar geleden zijn we als horeca met de gemeente op pad geweest. Om twee uur ‘s nachts zouden we op pad. Ze kwamen een uur te laat. Ik heb de notitie met aandachtspunten hier nog liggen: pisbak op het Ruiterskwartier, piszijstraatje in de Weerd, tientallen verlichtingspunten. Weinig of niets mee gebeurd. Ze nemen je gewoon niet serieus.’

‘Ik begrijp ook niet dat Crone vakantie viert in Frankrijk nu de Culturele Hoofdstad voor de deur staat. Nu moet hij er zijn. Nu moet hij iedere minuut benutten om de miljoenenkans waarover gesproken wordt proberen te verzilveren. Volgende week gaan ze een groen zebrapad voor de Blokhuispoort schilderen. Dat moet hij zélf aanleggen. ‘s Morgensvroeg op de knieën en maar kwasten, dan laat je zien dat je er bent. Dan sta je er! Dan ben je mijn man! Op een camping zitten in Frankrijk wanneer de strijd op een hoogtepunt is, daar snap ik niks van. Waar is ie wanneer je hem nodig hebt? Hij moet als de wiedeweerga terug van vakantie!’

‘Het gaat tenslotte om miljoenen bezoekers die naar Leeuwarden komen, tenminste zo heb ik het begrepen. Groepen bezoekers, dat is belangrijk. Wij hebben als horeca al last van de extra horeca op het Zaailand. Dat is nu helemaal in. Zaailand is hot. Daar gaan we weer. Niemand die de horeca vraagt of het plaatsen van vierhonderd terrasstoelen nou wel zo’n goed idee is voor de gehele horeca. Dat ligt ook aan onszelf, dat geef ik toe. We maken geen vuist, het is meer een slap handje.’

‘Iedere keer probeert men in deze stad iets nieuws. Het oude lijkt dan weer niet te voldoen. Je ziet het ook aan Culturele Hoofdstad, daar zou de Harmonie toch en rol bij moeten spelen. Een hoofdrol! Dat is toch ons belangrijke theater? Wat je hebt moet je koesteren. Hier springt men van de ene schots op de andere. Onbegrijpelijk. Toen de koning op bezoek kwam ben ik bij de receptie van het stadhuis binnengelopen: zouden jullie misschien die vijver voor je deur ook even kunnen schoonmaken? Vonden ze een goede tip. Koning weg, en de vijver is weer een groene puinhoop.’

Nog iets positiefs?

‘Daar moet ik verdorie nog lang over nadenken. Leeuwarden is een armoeiige stad. We hobbelen van project naar project. Nu gaan ze de Weaze aanpakken. Daar heb ik zeven jaar geleden al aandacht voor gevraagd. Ontdekten vaders van solliciterende serveersters dat we daar dichtbij zaten. Mooi niet dat die bij ons kwamen te werken.’