Gemeente Leeuwarden zit erbij met een pak boter op het hoofd dat zo groot is dat het de Friese zon verduistert

door Ben Stegeman; beeld: AI

De Rambam

SC Cambuur staat weer eens in de hens. Het is inmiddels een Leeuwarder traditie, net zo verankerd in de lokale cultuur als de scheve Oldehove en de geur van ranzige frituur op de Wirdumerdijk. Eens in de zoveel jaar klapt het financieel kaartenhuis in elkaar en gaan de heren bestuurders met de pet rond en mag de brandweer opdraven.

Alleen is de brandweer dit keer geen peloton anonieme ondernemers uit het Oranje Bierhuis, maar één man met een heel groot bedrijf en een zo mogelijk nog groter ego: Pieter Kooi.

Kooi heeft de club de afgelopen jaren veranderd in zijn persoonlijke financiële speeltje. Een ‘cashjunk’ aan het infuus van Kooi Security. Nu de KNVB-deadline van 15 juni nadert en er een slordige vijf miljoen op tafel moet komen om puntenaftrek te voorkomen slaat de heerser uit Beetsterzwaag met de vuist op tafel. Zijn eis? Bestuurlijke vernieuwing in alle lagen anders kunnen ze bij Cambuur ‘de rambam’ krijgen. Kooi deelt de lakens uit, schuift zijn eigen pionnen naar voren in het Stichtingsbestuur en wast de rest van de club vlijmscherp de oren via de media. Het is een klassiek vertoon van machtswellust, verpakt als zakelijke daadkracht. Kooi blust de brand niet alleen: hij wil de kazerne bezitten.

Ondertussen zit de gemeente Leeuwarden erbij met een pak boter op het hoofd dat zo groot is dat het de Friese zon verduistert. Het stadhuis deed de afgelopen jaren vrolijk mee aan deze megalomane poppenkast. Er moest en zou een hypermodern Kooi Stadion komen van 67 miljoen euro. Een megaloodserig prestige-object dat de cluborganisatie vanaf dag één als een loden jas om de nek hing. Nu de directie ‘op’ is, de administratie een puinhoop blijkt en er stapels onbetaalde facturen liggen, kijkt de politiek schijnheilig weg. De gemeenschap heeft al tientallen miljoenen in dit zwarte gat gepompt, maar de verantwoordelijkheid ligt natuurlijk altijd bij een ander.

Dat het ook anders kan, bewijzen ze in de Achterhoek. Bij De Graafschap (net zo’n vurige volksclub met een fanatieke aanhang) lachen ze zich inmiddels slap om de Friese paniek. Terwijl Cambuur een operationeel verlies van 3,6 miljoen euro over de schutting kiept en bibbert voor de KNVB, schrijven de Doetinchemmers gewoon 1,2 miljoen euro winst in de boeken. Waarom? Omdat ze daar wél met hun vingers van de financiële kamikaze-knop zijn afgebleven. Geen megalomaan vastgoedavontuur van 67 miljoen dat de club wurgt, maar nuchter boerenverstand op De Vijverberg. En belangrijker: De Graafschap hangt niet aan de lippen van één opgewonden suikeroom die de directie via de krant executeert. Daar worden de risico’s gespreid over een breed spelersfonds en een heel netwerk van regionale ondernemers. Geen dictatuur, maar een stabiele club.

In Leeuwarden weigeren ze die les te leren. Het is om moedeloos van te worden. Dat eeuwige amateurisme, die lankmoedigheid, dat kleinzielige vingerwijzen in de bestuurskamers terwijl de club sportief naar de Eredivisie snakt.

Ik heb wel een advies voor de heren plannenmakers en geldschieters. Hef de hele boel op. Doek die proflicentie op, verkoop de doelnetten en maak van SC Cambuur een korfbalclub. Gewoon, gezellig met z’n allen in een gemengd team, een beetje overgooien op zaterdagmiddag zonder miljoenenleningen, Harvard-rapporten of KNVB-ratings.

Alhoewel, als we heel eerlijk zijn: vermoedelijk krijgen ze in Leeuwarden die korfbalclub over drie jaar nóg niet fatsoenlijk bestuurd.

=================

Lees ook:

Waarom bouwen we een nieuw Cambuurstadion? En voor wie? – Opnieuw miljoenen nodig voor bouw stadion

Gemeente wordt in de rekensom van Pieter Kooi en Cambuur 4,5 miljoen armer. Simpeler is het niet

Een nieuwe lening voor Cambuur is jezelf voor de gek houden en vragen om moeilijkheden. Geven, niet lenen