Weet u trouwens dat F.B. Hotz ook een goede jazztrombonist was?

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 22 januari

Van hem vind je haast nooit meer wat, zegt de mevrouw tegen me die het boekje De Voetnoot van F.B. Hotz voor haar man afrekent. Die staat er ondertussen al helemaal blij in te lezen. Er komen hier in de Rode Loper af en toe wel boeken van hem voorbij, zeg ik terwijl ik het bedrag op het pinapparaat intoets. Weet u trouwens dat hij ook een goede jazztrombonist was? Ik wil nog verder vertellen over de jazzbands waar Hotz in gespeeld heeft en dat ik zelf, net als hij, ook oude New Orleans jazz speel op mijn trompet. Maar nadat het pinapparaat het bliepje geeft dat de transactie akkoord is, loopt ze weg zonder dat ze verder geïnteresseerd is in mijn verhaal. Als het zo moet kan ik ook wel achter de kassa van de supermarkt gaan zitten, denk ik pissig.

Gelukkig komt er daarna een leuk meisje binnen die in iedere hand een zak met 12 witte broodjes heeft. Ik zou daar een heel dik boek bij uitzoeken, zeg ik tegen haar. Ze kijkt me vragend aan. Anders heb je het boek eerder uit dan dat je broodjes op zijn, verduidelijk ik mijn opmerking. Vijf minuten later komt ze met de dikke thriller Lazarus van het Zweedse echtpaar Ahndoril dat onder het pseudoniem Lars Kepler schrijft. Ik moet het boek dat hieraan voorafgaat ook nog lezen, zegt het meisje. Gelukkig heb je veel broodjes zeg ik, want twee van die spannende boeken lezen op een lege maag is niet goed.

Van de aanblik van de broodjes heb ik honger gekregen en ik haal snel even een broodje grillworst bij de slager aan de overkant. Terwijl ik dat weg hap lees ik een stukje uit het boekje De Mens Centraal, van Ir. H.A. Schuringa (Martin van Amerongen), het interview met kardinaal Simonis. Tijdens dit gesprek ontstaat enige verwarring als de kardinaal antwoordt op een vraag of hij door het celibaat niet verschrikkelijk eenzaam is, vertelt dat er drie nonnen in zijn huis wonen die zijn huishouding doen en waar hij mee opstaat en mee naar bed gaat.

Daarna ben ik zomaar ineens een uurtje met mijn favoriete genre bezig, de Nederlandse literatuur. Jan Wolkers’ Serpentina’s Petticoat verkoop ik en daarna nog van A F Th. van der Heijden, De draaideur. En weer even later van W F Hermans het boek Ik heb altijd gelijk. Jaren geleden heb ik dat boek zelf ook gekocht, alleen voor de titel. Ik vond toen in mijn jeugdige overmoed dat die wel bij mij paste. Hermans heeft zich voor dit boek nog moeten verantwoorden bij de Amsterdamse rechtbank. Hij laat in het boek zijn hoofdpersoon, die na de politionele acties terugkeert naar Nederland, zeggen dat hij op Soekarno en de koningin spuwt en er op schijt. In de jaren ’50 kon je zoiets niet schrijven, maar volgens mij trekt tegenwoordig niemand zich nog iets aan als zoiets in een boek geschreven wordt, zeg ik tegen de koper. Die haalt zijn schouders op. Ik moet het nog lezen, zegt hij.

Ik word gewaarschuwd dat het buiten en beetje spettert en foeterend sjouw ik met de hulp van een klant de tafel met boeken, die mijn collega buiten heeft gezet om de verkoop te stimuleren, weer naar binnen. Dit is de laatste keer dat er een tafel buiten staat waar geen wieltjes onder zitten, zeg ik hijgend. Mijn hulp pakt een boekje van de tafel. Net op tijd, zegt hij en veegt een paar druppels van het boekje Wandelingen door een gedeelte van de provincie Friesland. Helemaal blij laat hij me het kaartje zien van de Grietenije Tietsjerksteradeel dat in het boekje gevouwen zit.

Volgens mij moet je dit boek nog in elkaar zetten, zeg ik verbaasd als ik het boek van een meneer aanpak om de titel op de lijst verkochte boeken te schrijven. Het is een band met losse katernen. Leerstof Boekbinden. Ja ik doe een cursus boekbinden, zegt hij. Is dat niet heel veel moeite om een boek te kunnen lezen, vraag ik. Maar boekbinden is een hobby, hoor ik.

Tot sluitingstijd heb ik nog even om een interview in het boekje van Ir. H.A. Schuringa te lezen met de schrijfster Anja Meulenbelt, die het boek De schaamte voorbij, schreef. Het klassieke woord Vulva is een woord dat je leest, niet een woord dat je gebruikt, lees ik. Net zolang Kut zeggen tot het een warm deel van je lichaam wordt in plaats van een scheldwoord. Na dit interview ben ik ernstig toe aan een glas rode wijn.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat