Comfort zone

(Uit: Wijkblad Buitenwesten maart 2016)

Ik vermoed dat ik tot een zeer tragische soort behoor. Er is bij mij namelijk vooral sprake van intens geluk wanneer ik in mijn comfort zone verkeer. Mijn eigen bedje, mijn vertrouwde omgeving, het veilige plekje Westeinde, de smûke binnenstad op loopafstand. En dan je laten omringen door mensen die je goed kent en lief hebt. Dan voel ik me heerlijk. In mijn leventje dus liever geen onverwachte bewegingen. Dat geeft louter spanningen. Ik loop al lang met die – zeg maar – rare afwijking, maar durf er tegenwoordig voor uit te komen. Ik ben de schaamte voorbij.

Die onrust slaat toe als apparatuur het bijvoorbeeld plotseling begeeft. De dvd-recorder heeft kuren of de vaatwasser zoemt eigenaardig. Paniek! Want er komen weer monteurs over de vloer. Lieden die ik niet ken en bij een kopje koffie mij proberen uit te leggen wat ze hebben gerepareerd. Ik knik dan vriendelijk.

“Ik ben de schaamte voorbij.”

Maar ik begrijp geen moer van wat ze zeggen. Ik ben dan dolgelukkig als ze weer weg zijn, de apparatuur weer normaal werkt en ik lekker alleen ben.

Je wilt een avondje niks. Je kijkt er de hele dag naar uit. Bank, borrel en een dvd. Heeft je vrouw weer mensen uitgenodigd. Een ouwe vriendin met haar nieuwe man, die ik slechts één keer eerder heb gezien. Zo’n stille met een baard. Ik weet de naam van die zwaar ademende zitzak niet eens meer. ,,We hebben ze al zo lang niet meer gezien. Gezellig toch? En jij kon zo leuk met hem praten.” En dan krijg ik dat nare misselijke gevoel in mijn buik. Dat heb ik altijd als er weer iets ‘leuks’ buiten mij om wordt geregeld.

,,Ik heb voor vrijdag treinkaartjes. Gaan we gezellig het weekend naar Leiden. Ik heb al een hotelletje geregeld. Heerlijk hè? Heb ik zin in.” Als ik dan roep dat Cambuur thuis speelt, komt er alleen maar zoiets van: ,,We hebben niet voor niks een museumjaarkaart!” En ze weet dat ik helemaal niemand ken in Leiden, ik vanwege de zachte kussens, raadselachtige geluiden en onbekende luchtjes slecht slaap in hotelkamers. En in Leeuwarden hebben we toch ook musea. We kennen hier veel mensen en we slapen gewoon lekker in onze vertrouwde omgeving. Zonder geluiden, met kussens en frisse lucht. Protesten haalden natuurlijk niks uit. Het werd Leiden.

Gister werd ik weer bij mijn echtgenote ontboden. Ze had de vakantiefolders binnen. Ineens zag ik verschrikkelijke beelden van tentreizen door Tanzania, trektochten door de opwindende natuur van Madagaskar en canyoning in de Spaanse Pyreneeën. Ik heb de zitting met mijn vrouw stilgelegd om even bij te komen. Ze begon te lachen en schoof de gidsen aan de kant.

,,Nee hoor,schat,” zei ze. ,,Het wordt weer ons Turkse dorpje Bitez. Ik weet toch dat je je daar thuis voelt.” En zo is het. De prachtige mensen die ik al jaren ken, ons appartementje met harde kussens en vertrouwde luchtjes en zonder rare geluiden. De smûke boulevard op loopafstand. Buikpijn? Daar nooit!

Tekst: Piet Prins

Piet Prins