Ik kom er niet achter, want de mevrouw houdt het stevig vast

(tekst: Klaas Kasma, boekverkoper in De Rode Loper)

DE RODE LOPER 29 mei

Ik heb me verheugd om op de stoep voor de passage in het zonnetje te zitten met een boek en koffie. Maar de zon laat het af weten en een paar minuten na mij stapt er een mevrouw binnen, die na enig zoeken het boek Miserere wil afrekenen. Ze vertelt me wat het kost, maar houdt het boek angstvallig vast. Ik ken het boek niet dus heb ik het maar even gegoogeld. Miserere is een muziekstuk op basis van psalm 51, lees ik op het scherm waarvoor Mozart nog eens een complimentje heeft gekregen van paus Urbanus omdat hij het zo mooi uitvoerde terwijl diezelfde paus het verboden had om het buiten de Sixtijnse kapel ten gehore te brengen. Maar waarschijnlijk is het een boek met foto’s over (boete) bedevaartgangers. Het zal wel nieuw zijn in de voorraad van de Rode Loper. Ik kom er niet achter, want de mevrouw houdt het stevig vast. En dat alles nog voor de koffie.

Na een half uurtje komt er lichtere kost aan bod. Een man wil het boekje Nog Meer Broodje Aap Verhalen meenemen en gaat mij daar uit voorlezen terwijl ik 3 euro in het pinapparaat tik. Zelf heb ik meer zin in een broodje ei, want ik heb nog niet ontbeten. Gelukkig vullen 3 kopjes espresso de maag ook goed. Rond het middaguur snuffelen er regelmatig mensen tussen de boeken. Een ouder echtpaar komt aan tafel om boeken af te rekenen. Zij heeft een dikke pil over, ik denk erg interessante, het leven van Audrey Hepburn en hij Mousson van de Zuid Afrikaanse thrillerschrijver Wilbur Smith. Mooie vakantielectuur, zegt de man. Ja, zeg ik, op een bepaalde leeftijd komt er geen eind meer aan de vakantie en dan kun je beter maar wat te lezen hebben.

Als Het Diner van Herman Koch mee naar buiten genomen wordt, kijk ik even in de kast. Wat ik verwacht klopt. Alle drie exemplaren die er stonden zijn nu verkocht. Gelukkig zitten er nog tien in een doos en daar zet ik er 2 van in de kast. Herman doet het goed tweedehands.

Als ik even naar buiten kijk zie ik dat de zon is gaan schijnen. Een meisje in een bloemetjesjurk dat binnenloopt doet het ook binnen zonnig worden. Even later staat ze aan mijn tafel met drie boeken: Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, Geen Heden zonder Verleden van Willem Dijkhuis en Dinner at the Homesick Restaurant van Anne Tyler. Welke ga je eerst lezen, vraag ik, maar ze weet het nog niet zegt ze, terwijl ze bijna huppelend de zonnige Sint Jacobsstraat in loopt.

Een van de laatste klanten is een mevrouw met een rugzakje en wandelschoenen aan. Ze kijkt even rond en legt dan het boek Australië op blote voeten van de schrijfster Marlo Morgan op tafel. In een ver verleden toen ik nog uitsluitend reisverhalen las zodat ik zelf thuis kon blijven, heb ik dat ook nog gelezen. Volgens mij liep ze niet alleen op blote voeten maar ook hele stukken helemaal bloot, zeg ik tegen de mevrouw. Totdat er teveel aboriginals in de buurt kwamen. Lijkt me trouwens erg vervelend om in je blootje door de Australische bush te lopen met al die vliegen en zo. Maar de mevrouw is meer bezig met het terug stoppen van de pinpas in haar rugzak dan met mijn prietpraat.

Om 5 uur komt er nog iemand binnen die alleen maar even wil kijken en een verhaal ophangt over Cuby and the Blizzards, Romaanse kerkjes en hoe rijk de Friezen lang geleden waren. Het was weer een leerzame dag, denk ik als ik naar huis loop.

klaas kasma