Topkok Marijke van Essen: Ik ben razend. Trek je mond open over alle rekeningen/heffingen/bijdragen/afdrachten

Foto: Marijke van Essen

(tekst: Marijke van Essen, kookatelier De Kleyne Sint Jacob)

Ik ben razend. Godsgruwelijk kwaad. En niet omdat ik denk te weten dat het allemaal wel anders kan. En niet omdat ik toevallig in de hoek zit waar de klappen vallen tijdens deze pandemie. Ik heb in mijn leven wel vaker klappen gehad. Het hoort erbij. Succesvol zijn als ondernemer hangt soms aan een zijden draadje. Ik heb ALTIJD alle consequenties van mijn daden met opgeheven hoofd gedragen. Maar dit is zo langzamerhand om te kotsen.

In maart 2020 dicht, het is vast van korte duur, dus even afwachten, we hebben wel een buffertje, niet zeiken. Duurt toch iets langer, maar je gaat natuurlijk geen definitieve beslissingen nemen op iets wat vast niet zo lang duurt. Je zegt geen contracten op, je betaalt braaf alle gemeentelijke heffingen en verzekeringen. Wat moet je in godsnaam verzekeren als je niet open bent en geen gasten hebt? Maar ja, het duurt vast niet zo lang. ER IS LICHT AAN HET EIND VAN DE TUNNEL. Terrassen open. Maar helaas heb je geen terras.

En zo kan ik wel even doorgaan, maar dat hoeft niet, want JULLIE WAREN ER ALLEMAAL BIJ.

En nu? Na 1 JAAR?. Nog steeds de infantiele opmerkingen van mensen die helemaal niets in hun portemonnee merken van deze KUTtijd. (je moet gaan bezorgen joh, waarom doe je niet aan livestream?, nee joh, straks zijn we allemaal gevaccineerd, dan komt alles goed, niet zo somber, NEE, JOH, IS HET ECHT ZO ERG?

Goh wat goed van je, pastasaus, maar ja, ik houd niet van paddenstoelen/vlees/groente/vegetarisch/zoet/knoflook/kaas………..)

En maar door…………………verzin iets……………er MOET geld komen. Want met als steun een bijstandsuitkering kan ik mijn normale lasten niet dekken, flikker op, probeer dat zelf eens in Havankpark, Zuiderburen, Goutum of weet ik veel welke dure wijk hiero. Ja, dat lukt wanneer je je besteding daar van te voren op hebt aangepast. En die mensen zitten nu met iedereen op een kluitje in huis. Ik mag hopen met voldoende pc’s, laptops en werkend wifi. Zitten ook niet op dit verhaal te wachten, ook tot over hun oren in weer andere shit.

Het laatste zakelijke potje is leeg, ga ik het spaargeld van Beppe’s erfenis voor de kinderen eraan geven? Voor het landsbelang? Terwijl er godverdomme geen enkel respect en empathie is voor wat ondernemers hier op hun schouders nemen? 12 uur per dag achter en voor de schermen werken om een euro omzet binnen te harken (omzet is geen winst hoor, mensen).

We steunen je hoor, echt, zie je wel hoe goed ik je steun, ik hoor het al een jaar ieder week in verschillende vormen. Wie steunt hier wie nou eigenlijk? Gingen wij niet dicht om Covid-19 te verslaan? En sinds wanneer is het okee om je voor liefdadigheid op de borst te slaan?

Ik zei het al: Ik ben razend!

En vervolgens krijg ik zonder pardon verzekeringen en gemeenteheffingen begin van het jaar. Waaaaat? Gebruikersheffingen? Welk gebruik dan? Gedwongen gesloten en geen mogelijkheden tot gebruik, oh ja, we doen het Samen. Eigenaarsheffingen, nog veel hogere kosten. Ik ben eigenaar van dit pand om er iets mee te doen, hallo: kan er iemand wakker worden? Denk je dat ik voor de lol zoveel vierkante meters heb, zodat ik er nu een beetje leuk in kan ijsberen? Tussen de koelingen die we uiteindelijk na zes maanden maar uitgedaan hebben, want het schoot toch wat minder hard op dan we dachten?

Kosten voor het (niet) draaien van muziek, kosten voor het (niet) storten van afval, kosten voor verzekeringen voor ongelukjes met (geen) gasten, en ik vergeet er vast nog een paar.

Ik zit VERPLICHT bij Bijzonder Beheer bij de bank voor opschorting aflossing hypotheek, maar nee: rente blijft (dat je het even weet, dat is ook gauw 900 euro per maand hoor), en oh ja, de kosten voor het nadenken van Bijzonder Beheer (laat ik me daar maar Helemaal niet over uitlaten) zijn 200 euro. Dokken maar. En oh ja, we doen dit SAMEN he?

Er staat een bedje in mijn woonkamer, omdat ik mijn eigen slaapkamer voor Airbnb inzet, want ik wil mijn huis niet kwijt.

Ik ben razend, omdat ik steeds verder wegzak (en ik kies er bewust voor om niet wij te zeggen) en ik erachter kom dat er helemaal geen SAMEN is. Joepie straks weer op het terras en uit eten. Kunnen we godzijdank weer wat geld uitgeven. Lang genoeg hier gezeten, hup het vliegtuig in. Op reis.

En als druppel die de emmer doet overlopen het plan om met lastenverzwaring voor de middenstand aan te komen.

Ik ben Razend, en niet om wat ik kwijt ben, maar omdat ik dacht dat deze pandemie over ons allemaal ging, dat we het Verdomme Samen zouden oplossen. Mooi niet dus.

Bedrijven worden verpatst (nee, niet verkocht, verkopen doe je omdat je dat wilt, verpatsen doe je wanneer je niet anders kunt) en er staan straks weer nieuwe mensen achter de toog, in de restaurants, in de winkels. Dus we merken er geen Fuck van. Zie je wel, het viel toch allemaal wat mee.

Iedereen die mij kent weet dat ik eigenlijk altijd vind dat er erger dingen in het leven zijn, kom op, kop ervoor, shit happens. En ik verzeker je, ik krijg mijn leven wel weer op poten. Ondanks dat ik razend ben omdat blijkbaar niemand de moed heeft om hardop te zeggen wat ik hierboven opgeschreven heb. Het is ronduit beschamend. En gelukkig enkele uitzonderingen daargelaten, maar enig RESPECT zou wel op zijn plek zijn. En gewoon je kop houden over dingen waar je geen verstand van hebt. Want dan was je namelijk wel ondernemer geworden, en ik verzeker je, dat wil je nu echt niet. En trek verder je mond naar elkaar en je eigen organisatie maar eens open over alle rekeningen/heffingen/bijdragen/afdrachten die opgelegd worden. Als je durft.

horeca