Stef in Leeuwarden: Ineens verlang ik hevig naar Heleen

(tekst: ingezonden)

Stef Blok’s klamme zweet…

Zoekend in zijn volle agenda slaat de paniek bij Stef Blok weer even toe als hij zijn afspraak in Leeuwarden op 16 november weer ziet staan. ”Wat voor zinnigs moet ik daar zeggen!?” “Bij een krant die Heleen Mees niet eens goed kan citeren! Wat moet ik daar in hemelsnaam, waarom heb ik er ooit mee ingestemd?!” Nou ja, ik zal wel overgehaald zijn door Ferd, toen die weer eens langskwam om de groei en bloei van zijn hoofdstad te verdedigen ten opzichte van de rest van de provincie, waar hij natuurlijk ook niet zo veel mee op heeft, want duidelijk een aflopende zaak.

En dat zal ook wel kloppen want ik ken eigenlijk niemand die namens de provincie langskomt om wat voor zaak dan ook te bepleiten. Ze zijn natuurlijk alleen maar in hun eigen kringetjes en overleggroepjes aan het praten. Nou ja, alleen die mensen uit Noordoost Friesland, die hebben we toch maar mooi beloond met 3 ton, zijn ze lekker lang zoet mee. Kunnen ze weer nieuwe praatgroepjes in het leven roepen.

Wat moet ik daar in hemelsnaam ?! Wat moet ik ze zeggen!? Die paar reacties in de krant geven al aan dat er weinig belangstelling voor is. En ze preken zoals gewoonlijk vooral voor eigen parochie. Grappig, ik mis de Recron nog, maar die komen vast nog. En de boeren, anders altijd op de barricaden, nu wijselijk stil. Hoe leger hoe beter! Kunnen ze er één grote productie akker van maken. De wethouders, ook muisstil. Bang om het K-woord te gebruiken, want ze kunnen er eens op worden afgerekend bij de volgende verkiezingen.

Maar het is toch een ‘fact of life’ en wat dat betreft hebben de Leeuwarders het nu eens bij het rechte eind: “it is niks, it wurdt niks en it sal oek nooit wat wurde”. Waarom doen ze in Friesland niet waar ze altijd al goed in zijn geweest, ergens anders werk vinden. Amsterdam is groot geworden met Friese leerkrachten, de boeren en hun kennis, hebben zich over de hele wereld verspreid.

Maar ja dat kan ik natuurlijk allemaal niet zeggen. Dus zal ik maar weer eindigen met dat ik begrip heb voor de zorgen die er leven. Dat ik goede ideeën heb gehoord en dat ik die meeneem naar het ministerie. Ik kan natuurlijk geen toezeggingen doen maar we gaan er zeker naar kijken!

En dan snel in de auto terug naar huis. Kan ik dan eindelijk in alle rust een mailtje aan Heleen schrijven waarin ik haar uitnodig voor een goed gesprek om te kijken of er mogelijkheden zijn om de friezen met hun eigen Nuongeld te stimuleren om naar het westen te trekken. Het moet er toch een keer van komen.

Ineens verlang ik hevig naar Heleen. Dat zou wat zijn, gepassioneerd discussiëren, bij kaarslicht en een stevige borrel, de tijd vergeten, alles voor het hogere doel… Nee, Stef jongen, dat hou je niet vol, daar ben je man niet naar. Nee, met mijn Johanna is het nu toch beter , rustiger, duidelijk en vertrouwd.