WoonFriesland laat trouwe huurders Hempens in kou staan – Kleine aanpassing werd grote renovatie

‘It is bar en boos’. Durkje en Willem Braaksma en hun buurvrouw Johanna Flapper hebben geen goed woord over voor hun woningbouwcorporatie WoonFriesland. Sinds enkele weken bivakkeren ze af en toe noodgedwongen in de korfbalkantine van Wêz Fluch in dorpshuis De Bining in Hempens. Hun eigen woningen aan het Skoalledijkje 22 en 24, aan de achterkant grenzend aan De Bining, is onbewoonbaar. Vervangende woonruimte hebben de twee families niet aangeboden gekregen. Hun inboedel, doortrokken van vocht, staat opgeslagen in de houten garage en in een aanhanger naast hun woning. Zelfs tijdens het verwijderen van asbest in de woning van de Braaksma’s gaf WoonFriesland niet thuis.

Vlak voor de grote vakantie trok WoonFriesland aan de bel. De twee woningen aan het Skoalledijkje stonden op de nominatie om geïsoleerd te worden. Achter het schuine dak zou de isolatie worden aangebracht. Uitdrukkelijk werd gemeld: klein onderhoud. Geen renovatie. Dus ook geen renovatievergoeding. Binnen tien dagen geregeld. Vakmannen verplaatsen uw spullen wel. Zo was het verhaal. De werkelijkheid was anders. Vorige week, ruim zes weken verder, kreeg Durkje het te kwaad. ‘Ik zag het helemaal niet meer zitten. Ik was ten einde raad. We zijn murw geslagen.’

Door de melding van WoonFriesland dat er op 18 augustus begonnen zou worden met het klein onderhoud ruimden de Braaksma’s alvast een deel van hun inboedel op. Maar wie er na de vakantie ook kwam: geen bouwvakkers. ‘Ik heb meteen gebeld: Wat een rotstreek hebben jullie ons geleverd.’ Uitdrukkelijk was gemeld dat de vakmannen van bouwbedrijf Lont de spullen zouden inpakken en verplaatsen. Nog altijd werd uitgegaan van een kleine aanpassing van de woning: het aanbrengen van isolatie.

Na ruim zes weken zijn de twee woningen compleet over de kop gehaald. Vrijdagmiddag zaten vier volwassen mensen en een peuter treurig om de eettafel in het verder kale huis van de familie Braaksma. Het huilen stond hen nader dan het lachen. Het ene werk haalde het andere uit. Van top tot vloer zijn er week in, week uit, dag in, dag uit gemiddeld tien werklieden over de vloer geweest. Timmermannen, metselaars, schilders en installateurs. Roept u maar. De een ging en de ander kwam. De kleine aanpassing werd een grote aanpassing. Het werd zonder noemenswaardig overleg een complete renovatie. Willem Braaksma: ‘Wat als een kleine verbouwing werd aangekondigd mondde uit in een renovatie waarbij alleen het casco overeind is gebleven.’ Leidingen, vloer, kozijnen, sanitair, behang, verwarming; niets bleef bij het oude. De leverancier van de kunststofkozijnen maakte zich na de klus snel uit de voeten. De rommel was voor de Braaksma’s en Flapper. ‘Het was echt de druppel. We hebben meteen aan de bel getrokken en ze zijn terug geweest om de rommel op te ruimen. Ik had het niet meer. Nu zitten we weer met de maten van de luxaflex. Die past niet meer.’

‘Ze zouden op mijn behang passen’, zegt Johanna Flapper aan een kopje Senseo in de kantine van Wêz Fluch. ‘Niets is minder waar.’ Over een vergoeding van jaloezieën, behang en vloerbedekking moet nog strijd met WoonFriesland geleverd worden. Opzichter Klaas Vlietstra van WoonFriesland spreekt hierover in geheimtaal. Van WoonFriesland werd niets vernomen over vervangende woonruimte. Zelfs niet toen de vondst van asbest de temperatuur aan het Skoalledijkje opnieuw tot grote hoogte deed stijgen. Durkje Braaksma: ‘Onder de vloerbedekking zat asbest. Hadden ze gevonden en meegenomen. Even later groot alarm. Grote borden op de gevels: gevaar. Wat er met ons moest gebeuren? We werden gevraagd om het huis niet te betreden, meer kregen we niet te horen.’

‘Je weet gewoon niet meer waar je het zoeken moet. De inboedel staat in de garage en in een aanhanger opgeslagen. De hele dag ben je je spullen aan het zoeken en aan het verplaatsen. Het is om moedeloos van te worden.’ Ook de buurt spreekt schande van de opstelling van de woningbouwcorporatie. ‘Vrijdag werden we bij de buren te eten uitgenodigd. Donderdag was het hartstikke koud. Vandaag zitten we in Teerns. Ze vroegen ons wat we wilden eten: maakt niet uit, als het maar warm is. Vorige week zaten we op de slaapkamer met de knieën tegen het beeldscherm aan tv te kijken.’ Durkje Braaksma: ‘We wonen hier ruim veertig jaar en hebben iedere maand keurig op tijd onze huur betaald. En dan nu dit. De mannen van Lont kunnen er niks aan doen; we hebben geen goed woord over voor WoonFriesland.’

Opzichter Klaas Vlietstra hoort het commentaar vrijdagmiddag even aan. Hij wil niet reageren. ‘Nu leg ik de hoorn op de haak’. Ook de communicatiemedewerkster van WoonFriesland wil niet ingaan op de zaak. De familie Braaksma heeft inmiddels per brief een klacht naar WoonFriesland gestuurd.