‘Ze liegen je soms de centen uit je broek’

(Weer zo’n mooi zomerverhaal, eerder gepubliceerd)

Verkeersschoolhouder Berend Knol

‘Ze liegen je soms de centen uit je broek’

‘Ik ben een workaholic. Er zitten vierentwintig uur in een dag. Daar moet je gebruik van maken. En je moet een klein beetje slapen.’ Dat slapen lijkt Berend Knol eigenlijk jammer te vinden. De directeur van Verkeersschool B. Knol dendert het liefst de hele dag door. ‘Morgen zit ik op het ministerie in Den Haag en dan praten we over het trekkerrijbewijs dat ingevoerd wordt in 2014. Vind ik leuk om te doen.’

Verkeersschool

De hoofdzaak blijft uiteraard de Verkeersschool die sinds 1997 aan de Orionweg op bedrijventerrein De Hemrik is gevestigd. Maar daarnaast concentreert Berend Knol zich op allerlei activiteiten die in meer of mindere mate te maken hebben met zijn professie. ‘Ik vind dat interessant om te doen. Bij de invoering van het rijbewijs voor bestuurders van trekkers komt nogal wat kijken. We zitten dan om tafel met een stel ambtenaren aan de ene kant en vertegenwoordigers van de Bovag, VAM, Roc’s en de loonbedrijven aan de andere kant.’ De leek zal zeggen: een rijbewijs ja, of een rijbewijs nee, maar zo simpel ligt het allemaal niet, zo vertelt Berend Knol in de grote kantine van zijn bedrijf. ‘Je praat wel meteen over alle voertuigen die zonder kenteken over straat rijden. We stellen ons ook de vraag: betekent dit dat veegmachines die de gemeente of Caparis gebruikt hier ook onder vallen?’ De deskundigen hopen voor de zomer een rapport op tafel te hebben op grond waarvan de ambtenaren hun minister kunnen informeren welke kant het op moet. ‘Hoe ga je dit beoordelen: op gewicht, snelheid? Je snapt wel dat daar wel enig praatwerk bij komt kijken.’

Motor

Berend Knol heeft een dertigtal mensen in vaste dienst. Ooit begon hij vanuit de Ruysdaelstraat met een eenvoudige autorijschool. ‘Dat was in oktober 1980. Later verhuisden we naar de hoek Vincent van Goghstraat/Verlengde Schrans. Daar kocht ik het huis van de buren erbij en later nog een loods achter onze panden.’ De autorijschool was destijds booming business. ‘Ik gaf ook direct al motorrijlessen. Die lessen betekenden als het ware een inhaaleffect voor de automobilist. Die vonden dat wel interessant, zo’n motorrijbewijs. Dat haalden ze met het verhaal: ik op de motor naar mijn werk en de vrouw met de auto.’ Leuk bedacht van die mannen. Berend Knol moet er hartelijk om lachen, want de motor staat in veel gevallen onder het stof in de garage.

Slap

‘De markt is slap’, zo constateert de directeur nuchter. ‘Er worden op dit moment geen beroepschauffeurs meer gevraagd. Men roept wel dat er een tekort is of dreigt aan te komen, maar ik zie dat anders. Poolse chauffeurs worden massaal in dienst genomen. Ze kunnen goedkoper hun diensten verlenen, daar hebben we gewoon mee te maken.’ Ook de stroom klanten naar de autorijlessen is afgenomen. ‘We hadden even een grotere toeloop nadat de leeftijd om te kunnen beginnen met lessen naar zeventien jaar ging, maar dat is alweer voorbij. Jongeren bouwen een studieschuld op en wachten voorlopig even met het nemen van autorijlessen. Het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) noteerde tien procent minder rijexamens. In 2009 was de kerstboom zeer hoog. We konden nauwelijks aan instructeurs komen, dat is nu voorbij. Soms zit je te kijken hoe je je mensen aan het werk houdt.’

Aanbiedingen

De instructeurs die rond 2009 als een haas werden opgeleid zorgen nu voor druk op de markt. ‘Die konden niet meer bij een bedrijf aan het werk en zijn voor zichzelf begonnen.’ Knol kan ze geen ongelijk geven, al vliegen de aanbiedingen hem om de oren. ‘Er zijn er bij die je de centen uit de broek liegen. Een goed renderend bedrijf moet rond de veertig euro per lesuur vragen, dat kan niet anders. Ook het aantal lessen wordt vaak te rooskleurig voorgesteld. Tel daar maar een paar bij op. De jongeren kijken op internet en laten pa en ma dan zien welke mooie aanbieding ze hebben ontdekt. Gelukkig geven pa en ma dan nog wel eens het advies om ook even bij Berend langs te gaan.’

Afleerlessen

Berend Knol weet zich de tijd nog te herinneren dat hij zelf les nam. ‘Dat waren afleerlessen. We reden altijd al. We woonden aan de Goutumerdijk in Goutum en reden als jongeren al door het land. Vader was chauffeur. Er zaten allemaal loonbedrijven met werktuigen waarop we zaten. Dat lessen was om even het rijbewijs te halen.’ Knol haalde zijn rijbewijs in één keer en betaalde voor de lessen het mooie bedrag van om en nabij de 12 gulden per uur. ‘Ja. Dat waren destijds de bedragen. In hotel Van Dellen aan de Lange Marktstraat haalde je je rijbewijs. Daarvoor werden de examens afgenomen vanuit de Groeneweide en later bij café Cambuur en weer later aan de Archipelweg. Nu zit alles hier geconcentreerd op de Hemrik.’

Schapenveldje

Als voorzitter van het bedrijventerrein De Hemrik is Knol ook actief rond de viering van het 25-jarig jubileum van het terrein. In de uitnodiging voor het feest dat op 12 juni in restaurant Jupiter wordt gehouden wordt teruggeblikt op de oorsprong van het bedrijventerrein: Het schapenveldje van 25 jaar geleden is uitgegroeid tot een modern, innoverend en mooi bedrijvenpark, dat we zo willen houden en waar het prettig ondernemen is.’ Ondanks deze mooie woorden zijn er wel zorgen op het terrein. Knol, sinds anderhalf jaar voorzitter, wordt nog wel eens verrast door ontwikkelingen waarvan hij volgens hem op de hoogte had moeten worden gesteld. Knol: ‘Ik zeg niet dat de communicatie met de gemeente slecht is, we krijgen regelmatig informatie over lopende projecten, maar dat neemt niet weg dat we ook nog vaak onkundig worden gehouden van zaken. Over de verkeersafwikkeling en verkeerskruispunten waar wij ons zorgen over maken blijkt dan al het een en ander in gang te zijn gezet zonder dat wij er als vereniging weet van hebben. Dat vind ik niet juist. Dan word ik op ledenvergaderingen verrast met vragen en opmerkingen waar ik op dat moment geen antwoord op heb.’

Ingebroken

Ook over de veiligheid en de bewaking van het bedrijventerrein leven zorgen. ‘Het loopt allemaal heel redelijk, maar er wordt toch behoorlijk veel ingebroken en er worden vernielingen gepleegd. Ondernemers hebben na twee of drie akkefietjes geen zin meer om aangifte te doen. Dat helpt toch niet. Het liefst zouden we camera’s plaatsen bij alle toegangswegen van het bedrijventerrein. Voor een ondernemer is dat een simpele zaak, maar als je bij de gemeente komt met zo’n verzoek dan praat je al snel over privaatrechtelijke en privérechtelijke zaken. Achter zo’n eenvoudige vraag komt een wirwar van onderzoek weg. Daar moet je als vereniging een aparte manager voor inhuren. Dat moet anders kunnen. Daar binne wij nyt foor maakt.’

Andries Veldman