Wat een racistisch mannetje, die kabouter, zei ze

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER IN DE SINT JACOBSSTRAAT 14 augustus

Is het voor uzelf of gaat u het cadeau geven aan uw kleinkinderen, vraag ik de mevrouw die, terwijl ik druk bezig ben met het opstarten van het espresso apparaat, bij mij komt informeren of ik boeken van Thea Beckman heb. Maar ze wil ze zelf lezen. In dat geval heb ik geen boeken van Thea Beckman, zeg ik. Zo vroeg op de ochtend heb ik wat moeite met volwassenen die kinderboeken willen lezen.

Het wordt vooreerst nog niet veel beter. Een echtpaar wil een exemplaar van Pinkeltje en het boekje Van de boze koster van W.G. van der Hulst afrekenen. Ik vertel dat ik jaren geleden mijn jongste dochter uit Pinkeltje voorlas en dat ze het niet leuk vond. Wat een racistisch mannetje, die kabouter, zei ze. En zelf had ik vroeger slapeloze nachten en misplaatst schuldgevoel door de boekjes van Van der Hulst die door de zondagsschool met Kerstmis cadeau gedaan werden. Het kan ze niks schelen en blij rekent het echtpaar 4 euro af

Daarna komt een mevrouw met een boek van Danielle Steel aanzetten. Zou ik vandaag ook nog iets inhoudelijks verkopen, denk ik, of zal ik gewoon de deur dicht doen en er een leuke dag van maken. Uiteraard is dat geen optie want aan mijn tafel komt een man het fotoboek van Inge Morath over Iran afrekenen.

Er zijn nog steeds geen lezers in De Rode Loper want weer wil iemand een fotoboek afrekenen. De Groeten van Dirk, een verzameling ansichtkaarten van Leeuwarden.

Ik loop even naar de slager aan de overkant voor een broodje ossenworst. Als ik terug kom staat er iemand met een hele stapel boeken onder de arm te zoeken naar de verkoper, ik dus. Moest even een broodje ossenworst halen, zeg ik terwijl ik een pen pak om de titels te noteren. Maar daar houd ik meteen mee op als ik zie dat het 14 boeken van Baantjer zijn. Allemachtig, zeg ik. Je bent echt een liefhebber van De Cock met ceeooceekaa. Ga je ze ook lezen?

Ik hoor het antwoord niet meer want als ik de eerste hap uit mijn broodje neem, wil een mevrouw die een dagje Leeuwarden doet, het boek Het zwijgen van Maria Zachea, een ware familie geschiedenis, afrekenen. De schrijfster Judith Koelemeier was vroeger haar buurmeisje, zegt ze. Ze heeft prijzen met dat boek gewonnen. Het gaat over haar oma en haar oom en tantes. Van je familie moet je het maar hebben, zeg ik. Altijd goed voor een bestseller.

Ik heb de film geprobeerd te zien, zeg ik tegen een man die een pocketje van Star Trek voor me neer legt. Welke, vraagt hij. Dat weet ik niet meer, want als in een bioscoop de lichten uitgaan, vallen bij mij meestal de ogen dicht. Ik snurkte boven het geluid van de ruimteschepen uit, zei mijn ex toen we in de pauze weggingen. Dan kun je beter het boek lezen, zegt de man. Dat is geen garantie dat ik dan niet bij Star Trek in slaap val, zeg ik.

Aan het eind van de middagverkoop ik nog het boek met het interview van boekenkenner Wim Brands met de overleden filosoof en Denker des Vaderlands René Gude, Sterven is doodeenvoudig, iedereen kan het. Ze legt ook Eerste Indrukken van de net overleden schrijver K. Schippers voor me neer. Fijne dag nog, zeg ik als ze de boeken in de tas stopt. Misschien was dat niet zo’n handige opmerking, denk ik als de mevrouw naar buiten loopt.

Het laatste boek dat ik deze dag verkoop is Mind Mappen van Hans Buskes. Waar gaat dit over, vraag ik. Maar als de koper het uit gaat leggen ben ik na 1 minuut al de draad kwijt. Laat maar zeg ik, ik ben nog van de Pinkeltje en Boze Koster-generatie.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in Leeuwarden