Verricht goede daden, maar praat er niet teveel over

Foto: Simon van der Woude

Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief; Geert Dales, maart 2022)

BARMHARTIGE SAMARITAAN OF IJDELE DEUGER?

Dagblad Het Parool heeft al jarenlang in de weekendeditie de rubriek ‘Amsterdam helpt Amsterdammer’. Daarin komt een hulpbehoevende inwoner van de hoofdstad aan het woord die vertelt over een probleem in zijn of haar leven dat schreeuwt om een oplossing. Soms gaat het om goederen zoals een fiets, een vervoermiddel voor mindervaliden of een fatsoenlijk bed. Vaak betreft het een geldbedrag waarmee betrokkene een cursus, medische ingreep, kleding of een noodzakelijke reis kan financieren.

Wie ook maar een beetje medemenselijk gevoel heeft wordt geraakt door de vaak schrijnende verhalen. Zoals in de jongste aflevering, waarin een borstkankerpatïënte vertelt over haar lijdensweg en dringende wens om met een homeopatische behandeling beter opgewassen te zijn tegen de bijverschijnselen van de medische behandeling. Kosten: 500 euro. Die zij zelf niet kan opbrengen. Een week later kunnen we bij de volgende rubriek, met een nieuwe kwestie, lezen hoe de vorige is opgelost. Door een donatie van een gulle gever, die met naam en foto in de krant verschijnt en toelicht waarom het verhaal hem of haar zodanig raakte dat de beurs getrokken werd.

gêne

Ik lees die verhalen altijd met gemengde gevoelens. Het moet uitermate genant en pijnlijk zijn om je persoonlijke noden in de krant te zetten en publiekelijk de hand op te houden. Maar als je geen alternatief hebt moet je toch wat. De slaagkans is 100%, want steevast kunnen we een week later lezen dat een altruïst gevonden is. Prachtig.

Toch voel ik me altijd ongemakkelijk bij die bedelverhalen. Soms omdat de hulpbehoevende een potje van zijn of haar leven gemaakt heeft en ik denk ‘los het zelf op’, terwijl ik tegelijkertijd denk ‘je zult maar in zo’n situatie zitten’. Vaak voel ik gêne omdat ik snap dat je je financiële ellende alleen maar publiekelijk etaleert als je geen andere uitweg hebt. Kregeligheid bekruipt me omdat Het Parool zichzelf zo nadrukkelijk, al dan niet uit lezersbejag, de rol van bemiddelende barmhartige Samaritaan toebedeelt. Wie selecteert trouwens welke hulpvraag de krant haalt en op grond van welke criteria?

Lees hier verder