Sinds ik me aangemeld heb als orgaandonor ben ik een stuk vrolijker geworden

(tekst: Klaas Kasma)

Sinds ik me aangemeld heb als orgaandonor ben ik een stuk vrolijker geworden. Niet omdat ik nu officieel donor ben. Maar ik vind dat ik de ontvanger van één van mijn organen niet met mijn zwaarmoedigheden op kan zadelen. Het kan niet anders dan dat zoiets door werkt op de nieuwe bezitter.

Dus ga ik op level 3, dat is met een continue glimlach op mijn gezicht, want dan is er geen plaats voor negatieve gedachten zoals mijn yogaleraar beweert. Ik moet zeggen dat ik wel een beetje moeite heb met die glimlach. Als ik af en toe in de spiegel kijk denk ik, stoppen Klaas. Dit lijkt meer op de grijns van een krankzinnige. Ook toen mijn vrouw ging opnoemen welke organen door mijn levensstijl sowieso niet meer te doneren vielen, had ik wel even moeite met mijn glimlach.

Er blijf nog wel een beetje over mompelde ik, toen ze klaar was met haar lijst van mijn niet te doneren lichaamsdelen, bovendien ben jij straks verplicht donor omdat die ene man van de Partij voor de Dieren toen te laat was voor de stemming in de Tweede Kamer. Die partij is voor de vrijheid van het individu, zei mijn vrouw, ook als je zo goed als dood bent. Ik heb afgelopen maart op ze gestemd.  Op slag kwam mijn level 3 yoga glimlach terug. Weet je waar die partij ook mee voor gezorgd heeft, vroeg ik. Onder meer dat er nu zoveel wilde ganzen in ons land zijn dat er 200.000 moeten worden afgeschoten of vergast. En omdat ze ook tegen de jacht op vossen zijn, zie je nu veel minder vogels in de weilanden.

Mijn vrouw had even geen weerwoord. Van dat moment moest ik gebruik maken want dat komt niet vaak voor. Weet je dat er door het gelobby van de PvdD veel meer mensen vegetariër zijn geworden?, ging ik door. Die eten allemaal geitenkaas in plaats van vlees. Voor kaas heb je melk nodig en dus worden er veel geitjes geboren waarvan de helft overtollige bokjes zijn die na een lange autorit in Spanje worden opgegeten. Ik eet nooit geitenkaas, zei mijn vrouw. Nee maar wel buffelmozzarella. Dat is ongeveer hetzelfde verhaal, alleen worden de jonge buffelstiertjes  daar in Italië niet opgegeten. Bij mijn vrouw kwam ook even een glimlach op het gezicht. Daar worden ze met een hamer de kop ingeslagen na de geboorte, ging ik treiterend door. En soms doen ze niks en dan gaan die beestjes na 2 dagen vanzelf dood door dorst en honger. De glimlach van mijn vrouw was alweer verdwenen. Je overdrijft zeker, zei ze. Natuurlijk, zei ik. Ik probeer je alleen er van te overtuigen dat ze bij die partij wereldvreemde ideeën hebben over dierenwelzijn. Wat zullen we eten, vroeg mijn vrouw, die genoeg had van het gesprek. Ik ga even bij de slager kijken of die nog een stukje lever te doneren heeft zei ik.

Hier meer van Klaas Kasma