Rommelige Leeuwarder raad met willekeur en wankelmoedigheid

Willekeur in Leeuwarder raad bij toekenning subsidies

Van der Wal ergert zich groen en geel

Burgemeester van slag door vertrek Florijn: koffiedrinken

Hoe spaar je het gezicht van wethouder Koster

(Van een correspondent)

Een rommelige avond, gisteren, in de gemeenteraad. Er was een vervolg op het �richtinggevend� debat, gecombineerd met een gewone vergadering. Voor de kijker wat verwarrend was de aanpassing van de agenda: een aantal punten er af, bijvoorbeeld een majeur project van wethouder Deinum. Er bleken – misschien vermeende – rekenfouten te zitten in een voorstel. �Dat mag nooit gebeuren� sprak Deinum streng. Tot zichzelf, of wie precies. Dat bleef buiten beschouwing.

Het richtinggevend debat leverde – naar onze indruk – betrekkelijk weinig nieuwe perspectieven op. Wel een regenbui vol voorstellen, waarvan maar drie de eindstreep haalden. De stedelijke politici moeten de opnamen van de zitting nog maar eens bekijken. De argumentatie, waarom het ene voorstel wordt afgewezen, en het andere niet, is voor de buitenstaander praktisch niet te volgen. Mevrouw De Boer (oud-minister en oud-burgemeester) schreef ooit een rapport over de afstand van de politiek tot de burger, met als titel �De Haagse kaasstolp�. De gemeenteraadsleden van Leeuwarden houden ook – zo leek het – erg van hun eigen kaasbol.

Vermakelijk was de interventie van de fractievoorzitter van GroenLinks (Piet van der Wal) naar aanleiding van opmerkingen van raadslid Feddema (VVD) over de inrichting van het Zaailand en aanverwante kwesties. De nijd straalde van Van der Wals gelaat. Hoe Feddema het toch waagde zich te bemoeien met zijn eigen (en Klaas Zwarts) plannen. Dat stond helemaal niet op de agenda. Van der Wal riep herhaalde malen, dit buiten de orde te willen verklaren. Dat werd zelfs de burgemeester te gortig. Van der Wal diende zich te matigen, hij ging helemaal niet over de orde van de vergadering. Van der Wal beet bijna in zijn tafeltje van verontwaardiging. Mooi om te zien, en met dank aan Mercurius, die dit in beeld bracht.

Tussendoor kwam nog het bericht van het vertrek van wethouder Florijn naar Rotterdam. Een collega-wethouder van de PvdA – in Rotterdam en binnen de PvdA enige tijd als zwaargewicht gevierd – is daar, ook door partij – collega�s, met pek en veren getooid het college uitgestuurd. In Leeuwarden verbleekte de ster van Florijn de laatste tijd nogal. Een mooie kans dus om het op tijd hogerop te zoeken. In Rotterdam mag Florijn zware bezuinigingen op het armoedebeleid doorvoeren. In Leeuwarden heeft hij steeds volgehouden, dat het armoedebeleid geen bezuinigingen verdraagt. In de praktijk kon hij dat al niet meer waarmaken. Ook in Leeuwarden begon de wal het schip te keren. Grote inhoudelijke flexibiliteit toonde Florijn al als onderhandelaar voor de VNG, waar hij samen met burgemeester Jorritsma van Almere met de regering een akkoord sloot, waar de meeste gemeenten ernstige maagpijn van krijgen. Zo�n gemeente was ook Rotterdam. Het wordt misschien tijd om binnen de PvdA een brochure uit te geven, waarin de stellingnames van de bestuurders in verschillende perioden , en op verschillende plaatsen, netjes naast elkaar worden gezet.

In de vergadering raakte burgemeester Crone nogal van slag, toen het bericht van Florijns vertrek binnenkwam. Hij zei zelf dat het niet geheel onverwacht was, maar stelde tegelijk voor om meteen maar te gaan koffiedrinken. We hadden ons Crone iets minder wankelmoedig voorgesteld.

Aan het slot van de vergadering openbaarde zich het ware karakter van de Leeuwarder politieke cultuur. Raadslid Van Olffen (PvdA) kwam met een voorstel voor een subsidie voor een binnenkort te houden internationaal schaaktournooi in Leeuwarden. Dit onderwerp stond niet op de agenda. Raadslid Jacobse (NLP) sprak daar zijn verbazing over uit. Waarom moest dit nu in een vloek en een zucht – tegen alle afspraken over zorgvuldige beoordeling van subsidies in – worden behandeld?

Voor een goed begrip: er valt veel te zeggen voor een subsidie voor dit tournooi. Zo veel aansprekende sportieve manifestaties heeft Leeuwarden niet te bieden. En dan komt in het debat ineens de aap uit de mouw. De dienst, en/of de wethouder Koster, blijken de ingediende subsidie-aanvraag te hebben afgewezen. Daarover staat voor de raad dus niets op papier.

Van Olffen heeft nu een list bedacht: de financiering kan ook uit het ISI-budget, een subsidiepot van de raad zelf. Wij dachten eigenlijk dat al het geld van de gemeente onder de bevoegdheid van de raad viel, maar dat is – zo moeten we constateren – maar beperkt het geval. Als de ambtenaren en/of de wethouder iets afwijzen, dan �repareert� de raad, die blijkbaar anders wil, dat niet, nee, de raad brengt het dan snel in een ander potje onder. Daarmee het gezicht van wethouder Koster – een belangrijke overweging – sparend. Mevrouw Koster mag dan ook nog plechtig verklaren, wel te willen meewerken aan de financiering uit de ISI-middelen.

Jacobse van de NLP wees er zeer terecht op, dat nog onlangs – wegens gebrek aan middelen – allerlei bijdragen aan sportvoorzieningen zijn geparkeerd. Ook daarom vond hij de opportunistische manier, waarop dit nu even �geregeld� werd, dubieus.

De les van dit verhaal. Raadslid van Olffen – onlangs gehonoreerd met het Leeuwarder Leeuwtje, en daar heeft hij recht op – krijgt als lid van de grootste coalitie-partij ruimte voor de genoemde snelle werkwijze. Onbesproken blijft daarbij de afwijzing van het subsidieverzoek door de ambtenaren van mevrouw Koster, of mevrouw Koster zelf. Iets dergelijks zou een gemeenteraad niet moeten accepteren.

Er is hier onmiskenbaar sprake van willekeur. Andere initiatieven krijgen deze voorkeursbehandeling niet. Er zijn ook voorbeelden bekend van subsidieverzoeken , die jaren in de ambtelijke laden blijven liggen. De raadsleden kennen die aanvragen niet, of hebben er minder affiniteit mee. Er daar wringt de schoen. Er lijkt hier geen sprake van gelijke kansen, maar van �voortrekken�. Voortrekken op grond van slecht controleerbare overwegingen.

De burgemeester toonde zich gisteravond te coulant in de richting van raadslid Van Olffen. Pas in tweede instantie bedacht hij – toen Van Olffen al aan zijn betoog was begonnen – dat het gebruik is, dat de noodzaak van een snelle behandeling van een onderwerp (pas ter vergadering geagendeerd) wordt aangetoond. Vervolgens werd niet aan de raad gevraagd, of van Olffen daar wel voldoende in geslaagd was. De gang van zaken mag zeer nonchalant worden genoemd.

Toch besluiten we positief gestemd. Er breken nu mooie tijden aan. Het ISI, als blijkbaar voor alles te gebruiken pot, ook voor elders in het apparaat, en of bestuurlijk, afgewezen subsidie-verzoeken, gaan we met enkele tonnen ophogen. Zaken die regulier sneuvelen, of momenteel, vaak met gebrek aan onderbouwing, worden wegbezuinigd, zetten we elke vergadering aan het eind op de agenda. Elk raadslid kan dan zijn kans grijpen. Er moet nog wel eerst geregeld worden, dat voorstellen van raadsleden van niet-collegepartijen even �objectief� worden benaderd, als gisteren met het voorstel van van Olffen het geval was.

Deze nieuwe lijn in het beleid past uitstekend bij het motto: �Doorzetten in nieuwe tijden.�