Ritske en Oane beginnen een strand

Ritske Merkus en Oane Hoekstra, dat zijn me er twee. Ritske en Oane beginnen een strand. Ritske en Oane bouwen een boomhut. Ritske en Oane gaan suppen (peddelen op een plank). Als je niet beter wist, zou je denken dat hier sprake is van een nieuwe jeugdserie gemodelleerd op De Kameleon van Hotse Roos. Ritske en Oane kun je zo inwisselen voor Hielke en Sietse.

Ritske en Oane mogen misschien een beetje weg hebben van de stoere en altruïstische jongens van De Kameleon, het blijven natuurlijk gewoon projectontwikkelaars.

Ritske Merkus was ooit directeur van Cambuur en Oane Hoekstra werkte voor het bouwbedrijf Van der Werf in Sint Nicolaasga. Toen die carrière voor beiden ten einde kwam, ontwikkelden de mannen zich in de richting van het grote grijze gebied van de reïntegratie en de fun. Die reïntegratie, waar vooral Merkus zich in bekwaamde, staat al jaren in een discutabel daglicht. Net zoals veel andere werkgelegenheidsprojecten eindigde het project Kansrijk Ondernemen van Merkus voor veel deelnemers in mineur.

Subsidiehoppers

Ook de projecten die Oane Hoekstra onder handen nam na het sneven van de bouwfirma in Sint Nicolaasga kunnen niet met het etiket succes worden bestempeld. Waar de twee mannen wél succes mee boeken is het subsidiehoppen, een nieuwe sport die in de gemeente Leeuwarden met groot enthousiasme wordt bedreven. Het moet voor de ambitieuze Leeuwarder bestuurders een koud kunstje zijn om dit onderdeel op de agenda van de Olympische Spelen te krijgen. Het subsidiehoppen kenmerkt zich door connecties en vindingrijkheid. Het uiteindelijke doel is: Follow The Money. Net voor het eind van een subsidieproject zitten deze hoppers al weer hoog en droog op een nieuwe schots. Ze kunnen weer even voort.

Het nieuwe stadsstrand op het terrein van uitgever Noordelijke Dagblad Combinatie (NDC) is de meest recente schots waarop de mannen nu breed lachend bivakkeren. Langs de oever van de Potmarge en langs het spoor van Leeuwarden naar Groningen heeft de uitgever ingestemd met de bouw van een paviljoen en een strand, op een weggedrukt terreintje dat gedeeltelijk omzoomd wordt met blauwe bouwcontainers. Je vraagt je af: waarom? Welk doel dient dit strand, anders dan het rondpompen van subsidiegeld? Bij uitgever NDC lijken ze nog altijd op zoek te zijn naar de kluts. Het ene evenement volgt het ander op. De zalen zijn steevast ‘bomvol’ en het gebodene in de vorm van een beurs, fair of symposium is altijd top of the bill. Heel, heel af en toe hoor je iemand angstig piepen: we hebben ook nog een krant! Als de berichten in de Leeuwarder Courant kloppen – journalisten nemen cijfers door de bank genomen voor zoete koek over – dan vergt de investering in het geheel zo’n 250.000 euro, waarvan 115.000 euro is gesubsidieerd. Niet duidelijk wordt waar de rest vandaan komt. Hebben de twee mannen dit uit eigen zak ter beschikking gesteld? Zo dom zullen ze toch wel niet zijn?

Stadsstrand Leeuwarden, komisch bedoeld project?

Het nieuwe stadsstrand is geënt op het strand Blijburg in Amsterdam en andere soortgelijke locaties (Paris Plage?). Maar het lijkt er in de verste verte niet op. Wethouder Isabelle Diks (PAL/GroenLinks) waagde zich aan een vergelijking met Berlijn. Vooruit maar, het begeleidende persbericht repte van een noodzakelijk signaal voor hen die nog niet weten wat Leeuwarden – tenslotte Culturele Hoofdstad – allemaal in zijn mars heeft.

Misschien is het stadsstrand komisch bedoeld voor de twee miljoen toeristen die we volgens de organisatoren van Culturele Hoofdstad mogen verwachten. De toeristen kunnen vanaf de straatzijde in hun bussen het strand, en de organisatoren die hier de ballen uit hun broek lachen, bewonderen.

Als dit een grap is, dan is het een slechte.

Als we de bestuurders die dit mogelijk hebben gemaakt niet stoppen, dan staat ons nog veel te wachten.

Andries Veldman

stadsstrand