Petje af voor de vormgevers van het Fries Museum

Column: Anneke van Renssen

A Piece of Art

De kritieken op het nieuwe Fries Museum zijn niet mals. De Leeuwarder Courant viel nog wel mee, de landelijke dagbladen namen geen blad voor de mond. Vooral de NRC was dodelijk. Ook de Friese kunstwereld laat zich niet onbetuigd. Beeldend kunstenaars zijn woedend omdat hun werk niet meer als autonome kunstwerken te zien zijn, maar onderdeel van ‘Het verhaal van Friesland’. Het zou voor mij reden genoeg moeten zijn om geen woord vuil te maken aan het nieuwe museum, ware het niet dat ik alle kritiek niet deel. Ik vind zowel het gebouw als de inrichting geweldig! De critici hebben er werkelijk niets van begrepen. Eerst het gebouw. Prachtige zalen, mooie houten vloeren, monumentale glazen deuren, een fantastisch uitzicht over Leeuwarden. De mond viel me open. Dacht ik voordat ik er geweest was het gebouw af te moeten kraken, absoluut niet. Een schot in de roos, geen andere woorden voor.

Vondst vanjewelste

Over naar waar het meeste lawaai over gemaakt wordt: de inrichting. Ik snap niets van alle kabaal. De lugubere kamer pal naar de Hindelooper Kamer is een vondst vanjewelste. Hier worden historie en moderne beeldende kunst op magnifieke wijze geïntegreerd. En neem nou de afdeling topstukken op de eerste verdieping. Geweldig toch, dat schilderij van een belangrijk man. Beetje jammer dat er niet bij staat wie het is en wie het geschilderd heeft, maar een kniesoor die daar op let. Die moet de moeite maar nemen om die info digitaal op te zoeken. Dat kan in het nieuwe museum, met een beetje oefening moet dat best lukken. Gewoon eindelijk een museum jaarkaart aanschaffen en wekelijks even binnenlopen. De tweede verdieping heb ik maar even overgeslagen. Het Verzetsmuseum doe ik wel een andere keer. Op naar de afdeling Moderne Kunst. Wat een vondst, al die lijnen en pijlen. Je moet toch wel debiel zijn als je alle verbanden niet snapt. Beetje jammer dat het veelbesproken werk van Sjoerd de Vries, het jarenlange verboden portret van Burgemeester van de Meulen, daar verloren tussen hangt. Lag aan mij, ik had waarschijnlijk de koptelefoon op moeten zetten, de juiste toets moeten zoeken en naar de uitleg moeten luisteren. Het viel me wel op dat de bovenzalen voor heel sobertjes ingericht waren. Heel veel witte wand met kleine foto’s. Beginnersfoutje, snel op te lossen denk ik dan.

Vormgevers hebben gewonnen!

Nu wil ik toch even terug naar die eerste verdieping en het onbegrip hierover. Wat een onbegrip van de critici! De opstelling van de schilderijen en allerlei voorwerpen is A piece of Art. De vormgevers hebben het hier gewonnen van de traditionele tentoonstellingsmakers. Waarom zou je schilderijen en voorwerpen nog keurig naast elkaar ophangen of zetten?  Nee, dwars door elkaar, soms zelfs het ene schilderij verborgen achter een andere. Petje af voor de vormgevers die kennelijk de vrije hand gekregen hebben. En petje af voor de directie die dit kennelijk toegelaten heeft. Maar het gebouw is prachtig!

Anneke van Renssen (Stimulator Het Schip De Lading – voorheen directeur Noordelijk Filmfestival)