Oud-politiechef krijgt het aan de stok met stadswachten

Oud-politiechef krijgt het aan de stok met stadswachten

door Karin de Mik

Opeens zag ik vanmorgen een grote, driedubbel, grote witte retriever in galop vlak voor de stadswachtenpost in de Prinsentuin rennen. Zijn baas(je) zag ik niet, maar ik nam aan dat hij in diens richting galoppeerde. Twee stadswachten konden dit natuurlijk niet over hun kant laten gaan en beenden in stevige pas richting eigenaar. Ik vond het onrechtvaardig en liep direct stevig die kant op. Dan kon ik ook mijn maanden, nee, jarenlang opgekropte grieven eens ventileren. De boomlange man, blauw T-shirt, klein buikje, had zijn twee grote, witte viervoeters inmiddels keurig aangelijnd. De twee stadswachten, een jonge man en een iets oudere vrouw, legden uit dat honden niet los mogen in de Prinsentuin. En de man moest de poep ogenblikkelijk opruimen.

Op dat moment bemoeide ik me er tegenaan. Net was ik hoestend en kuchend uit een grote stofwolk tevoorschijn gekomen, nadat de dagelijkse vrachtbevoorrader van de Koperen Tuin door het wandelpad was gescheurd. Waarom traden deze dienstkloppers hier niet tegen op? En tegen al die fietsers en vooral bromfietsers die het park – “in de zorg van het publiek aanbevolen” – onveilig maakten, erger nog, hier gewoon mee wegkomen? Mijn stem klonk harder en bozer dan ik wilde. En passant uitte ik ook nog even mijn frustratie over de automobilisten die de Noordersingel als snelweg gebruiken (30 kilometer, maar nooit een agent of stadswacht te zien!). De lange man knikte. Hij gaf mij gelijk. Hij zou zo vertellen wie hij was, zei hij. Ik kon niet wachten op zijn onthulling. Zelf kende ik hem niet. Maar toen hij zei dat hij Marc Jabobs was, oud-politiechef in de stad en de man van “uw baas” Isabella Diks, kropen de stadswachten ineen. Natuurlijk, hij gaf ze gelijk. Hij was in overtreding en ze hadden hem een boete mogen geven. En die poep? Kijk, die ruimde hij zo op. Hij plukte demonstratief een zwart plastic zakje uit zijn broekzak. De jonge man verontschuldigde zich. Hij was net van school, kwam uit een dorp, moest wennen aan de grote stad. Hij vroeg of Jacobs zijn vader niet kende, en noemde diens naam.

En ja, die fietsen, daar moest nog “beleid” op worden gezet. Er zou een actie komen. Tot die tijd werden ze gedoogd in het park. Welk signaal daar dan niet vanuit ging, zei Jacobs vilein, als fietsers doodleuk langs de geüniformeerde stadswacht racen? In de verte fietste een oudere man door het park. “En die man,” klonk het scherp, “Welk voorbeeld geeft hij af aan de jeugd?” Ik deed nog een duit in het zakje: “Waarom spreekt u die vrachtwagenchauffeur niet aan, die hier door het park scheurt? Voetgangers moeten opzij springen!  Waarom gaat u niet naar de Koperen Tuin en vraagt u ze of ze hun bevoorraders geen gele kaart willen geven? Die fietsers en auto’s zijn tien keer erger dan die enkele hond die even vijftig meter losrent,” brieste ik. Jacobs suste: “Loslopende honden en fietsen mogen allebei niet.” De jonge stadswacht, ik moet het hem nageven, bleef uiterst beleefd en rustig. Hij beloofde het aan te kaarten bij zijn chef. De jonge hond sprong van blijdschap op de nek van de oude.