Op de dag van de democratie op bezoek bij Lutz

Op de dag van de democratie wandelden we door de stad van de democratie: Den Haag. We aten een broodje bij Dootje, slenterden over het Plein en zaten in de blauwe stoeltjes van onze volksvertegenwoordigers. We waren op visite bij Lutz Jacobi, lid van de Tweede Kamerfractie van de PvdA.

Of Lutz door wil gaan weet ze nog niet. Deze zomer wordt dat beslist. Het hangt af van het Gewest Friesland en haar man Koos. Zo ongeveer. Over de kieslijst die opgesteld wordt onder leiding van Max van den Berg maakt Lutz zich niet al te druk. Die houding typeert haar: druk maken om het werk; minder druk maken om je positie. Het sprak de mannen van café De Ossekop zeer aan.

We liepen door het (vrijwel) lege parlementsgebouw. De deuren van de volksvertegenwoordigers stonden bijna allemaal open. Je kon er zo naar binnengluren. De kamer van Lutz kijkt uit op het torentje van Rutte, en op het Mauritshuis. In dat torentje was Lutz twee keer uitgenodigd, een glimlach verscheen toen haar gevraagd werd waarom.

De mannen sjokten richting de fractiekamer van de PvdA. De namen op de naambordjes van volstrekt onbekende volksvertegenwoordigers passeerden. In de fractiekamer werd door Lutz koffie geschonken. Ze vertelde over haar allereerste bijeenkomst in 2006. Fractieleider Wouter Bos was chagrijnig. Hij begon al terwijl niemand wist wie er naast hem zat. Dat is een bekend verschijnsel binnen de partij, aldus Lutz. Overal een mening over maar niet in de gaten hebben wie je buurman is. Lutz maakte haar eerste punt: de leden maakten een voorstelrondje.

Met de noordelijke VVD’ers Betty en Aukje kon Lutz  het goed vinden. Moest ook wel, zei ze, want we moeten gezamenlijk optrekken. Of dat gezamenlijk optreden allemaal écht iets oplevert is nog maar de vraag. Vanuit Haags perspectief gezien houdt het boven Zwolle allemaal een beetje op. Het mocht de pret niet drukken.

Lutz toonde de deur, waardoor we naar binnen waren gekomen. De deur is een begrip in Den Haag. Voor die deur wordt ‘het nieuws’ gemaakt. Ach ja. Lutz nam ons mee door de achterdeur, de ontsnappingsdeur voor lastige vragen. We stiefelden door de technische ruimte met veel afgedankte computerapparatuur, tafels en stoelen. Na een mooie wandeling kwamen we precies terecht voor de kamer van Lutz. Als dit niet betekenisvol is.

De mannen vonden het allemaal prachtig. En het hoogtepunt moest nog komen. We gingen naar de oude vergaderzaal. Daar lag eigenlijk het hart van de mannen. Namen warden genoemd: Willem Aantjes, Dick Dolman, Anne Vondeling. Op naar de nieuwe vergaderzaal die al weer aan een grote renovatie toe is. De mannen, café De Ossekop gewend, zagen het nut hiervan niet in. Lutz had kennelijk zoveel gezag dat we in de grote zaal mochten wandelen. We mochten zelfs in de blauwe zetels plaatsnemen. Een brutale klom zelfs achter het spreekgestoelte. Het ontbrak er nog aan dat de revolutie werd geproclameerd.

We keken nog even om de hoek van de fractiekamer van de VVD en zagen het verschil met de PvdA (‘Dat is ut ferskil van ut Oranje Hotel met ut Anker’). De Haya van Somerenzaal werd bezocht. Het was tijd om de jassen uit de kluisjes te halen. Een paar mannen waren hun kluisnummer vergeten.

Bij Van Kleef’s distilleerderij aan de Lange Beestenmarkt werd nagetafeld. ‘Wat binne we mooi fut, en so dichtbij”.