Onze man in Zürich – Had ik nu wel het gas uitgezet…?

Yoga – Foto: Mielhoney

Onze man in Zürich – Jan Huisman

De angst zit er goed in. Terreuraanslagen, een latente economische crisis en bij steeds meer mensen heerst een gefrustreerd en moedeloos gevoel. De wereld verandert in een razendsnel tempo in een richting die er niet voor iedereen florissant uitziet en niemand lijkt er grip op te hebben. Toch, als ik het raam opendoe in Zürich, waar ik woon, en ik kijk naar buiten, dan tjirpen vredig de vogeltjes, spelen de kinderen en zitten de mensen op het terras een Aperol-Spritz te drinken. Tijd voor een beetje zingeving om deze tegenstelling te verklaren. Met die gedachte meldde ik mij aan voor een introductiecursus Kriya-Yoga in het Duitse Baden-Baden.

Bij yoga denk je al snel aan dames op middelbare leeftijd die met ingeslikt gesteun proberen hun voorhoofd op hun knie te leggen. Als je als man meedoet voel je je dan als een asperge in een veld met aarbeien: houterig, kleurloos en vooral: voor paal staand. Dat is bij Kriya-Yoga anders. Het begint er al mee dat tijdens de gehele les iedereen met zijn ogen dicht zit. Elkaar begluren tijdens het uitvoeren van onmogelijke lichaamshoudingen zit er dus niet in. Bovendien wordt het rekken en strekken tot een uiterst minimum beperkt. Eigenlijk ben je vrijwel bewegingsloos, in stilte. Voor een buitenstaander is het dan ook wel heel erg saai, want niemand lijkt iets te doen. Toch, schijn bedriegt, want bij Kriya-Yoga is het het doel om de ziel, het innerlijk te vinden. Voor de regelmatige beoefenaars zou zelfs het mogelijk moeten zijn om jezelf ´gelukkig te denken´. Geluk op commando, wie wil dat nou niet?

Aangekomen in het pittoreske Baden-Baden blijkt dat Zuid-Duitsland in rijkdom niet veel onderdoet voor Zwitserland. En dat willen de bewoners laten zien ook. Rustg een schnitzeltje eten met een ‘Hefeweizen’, een heerlijk glas witbier, dat zit er niet in in Baden Baden. Om de haverklap word je gestoord door ietwat corpulente heren op leeftijd. Die rijden dan tergend langszaam langs met een Ferrari of Lamborghini. Om vooral niet onopgemerkt te blijven wordt het gaspedaal flink ingetrapt, zodat de ronkende motors iedereens aandacht opeisen. ‘Doe normaal jùh, kloat!’, zeg ik in alleen gedachten, want hardop schelden, dat doe je niet in Duitsland. Bovendien gun je iedereen zijn midlifecrisis. Daarbij past dit materiële machtsvertoon wel bij de immateriële reis naar gelukzaligheid die ik wil ondernemen.

Geluk komt niet vanzelf. Dat blijkt wel na de eerste urenlange meditatie die onder begeleiding van yogi Janakananda plaatsvindt. Het contact met jezelf, met de eigen ziel moet gevonden worden door in opperste concentratie de focus op bepaalde punten in je lichaam te leggen. Voor een ongeoefende yogi als ik is het vrijwel onmogelijk om niet terug te keren naar gedachten als ‘had ik nu wel het gas uitgezet…?’. Maar toch, oefning maakt de meester, en de opzet is zo dat je de focus wel op jezelf moet liggen. Na een paar uur stilzitten en concentreren ben je doodmoe. Toch, dat moet ik als nuchtere Liwwadder eerlijk toegeven, gebeurt er wel iets. Een licht stoned gevoel komt direct na de meditatie-sessie op, maar dan zonder die paniekerige gevoelens die je wel eens bij de sterke Nederwiet krijgt. Eigenlijk wel lekker dus.

Nog enigszins in hogere sferen kom ik weer in Zürich aan. Binnen no-time knalt het media-geweld via TV, radio en internet weer binnen. Maar, ik ben voorbereid. Na een kort moment van twijfel weet ik het: alle stekkers er uit, ik zet me neer op mijn matje en spendeer even al mijn aandacht en concentratie aan mijzelf. Want, zoals iedereen eigenlijk ook wel weet, zit geluk niet van buiten, maar van binnen.

yoga