Nicator snapt niks van Leeuwarder sportbeleid

(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

Nicator – Wij snappen niks van het gemeentelijk sportbeleid

‘Nicator is een gewoon arbeidersclupje. Gewone marktlui.’ Gerald Doesburg en Eric de Ruiter zetten zich als vrijwilligers in voor deze voetbalclub. De een is timmerman bij Jansma in Birdaard en de ander installateur bij Sikma in Sneek. ‘Alles wat hier gedaan wordt, doen we met elkaar. Dat maakt ons tot een hechte vereniging.’

Nicator is een kleine voetbalvereniging en telt 325 leden. Dat heeft voor- en nadelen. Eric de Ruiter: ‘Het voordeel is dat onze jeugd meer aandacht krijgt dan bij grotere clubs. Men kent elkaar persoonlijk.’ Gerald Doesburg: ‘Het nadeel is dat dat de jeugd soms verleid wordt om naar grotere clubs te gaan. Die verwelkomen de jongeren met mooie shirts en tassen, hebben hun pr goed voor mekaar, terwijl ze die shirts en tassen bij ons ook krijgen.’

De twee mannen komen vers van het veld op het spelerspark Kalverdijkje, waar de d-tjes, elf- en twaalfjarige spelers, voor het eerst op een groot veld hebben gespeeld. ‘Ze wonnen met 4-3 tegen GAVC uit Grou’, vertelt Eric de Ruiter. ‘Bij zo’n team gaat het erom om de poppetjes op de juiste plaats te zetten en dat is goed gelukt.’ Gerald Doesburg: ‘Soms heb je in een elftal twee of drie spelers die er bovenuit steken en de wedstrijd bepalen, maar dat was nu niet het geval. Het elftal speelde echt als een team. Ze werkten voor elkaar. Zo zien we het graag.’

Twee keer in de week trainen de twee jeugdleiders met de jongeren, ook een meidenteam maakt deel uit van de vereniging. Een keer krijgen ze les van de voetbalschool en de andere keer van de eigen jeugdtrainers. ‘Voor de eerste wedstrijd van het seizoen ging het fantastisch.’

Nicator heeft in de afgelopen jaren veel voor de kiezen gekregen, dat blijkt wanneer Henk de Vos aan de hoge tafel in de kantine aanschuift. De Vos is een van de mannen voor wie geen moeite te veel is als het om hand- en spandiensten gaat. ‘Noem het maar op en ik doe het.’ Zo lopen er meer rond bij Nicator. Otto Braaksma wordt in dat verband geroemd als man van de sponsorcommissie. De roerige tijd, waarin de gemeente Leeuwarden de club dwong tot fusie met andere clubs, is hen niet in de koude kleren gaan zitten. Het onheil is inmiddels afgewend maar oud zeer is nog waarneembaar. De Vos: ‘Het wordt tijd dat de politiek zich eens daadwerkelijk inzet voor de amateurverenigingen. Er wordt steen en been geklaagd over de velden en de verdeling ervan. Ik snap niet dat met alle discussie over kunstgrasvelden voetbalvereniging Frisia twee kunstgrasvelden aanlegt en dat Blauw Wit ’34 een paar grasvelden omgooit. Wie bedenkt dat als je je realiseert dat er zoveel bestaande velden zijn?’

Voorzitter René Kielder is al jaren verbaasd over het gemeentelijke sportbeleid. ‘Als je de kosten van de kunstgrasvelden afzet tegen die van de grasvelden moet je toch tot een andere keuze komen, nog afgezien van de ophef die er momenteel is over kunstgras.’ Het gedoe met de gemeente Leeuwarden, dat Nicator dwong in de richting van een fusie met de voetbalverenigingen Rood Geel en Leeuwarden, zit hem nog altijd hoog. Kielder: ‘Hoe de gemeente dat spel speelt in de richting van een vereniging met louter vrijwilligers is eigenlijk ongehoord. De gemeente zit je uit te putten en neemt nooit een beslissing. Als vereniging reageer je daar op, je neemt besluiten en vervolgens komen de ambtenaren weer met een nieuw plan. En dat gaat zo maar door. Wethouder Andries Ekhart (PvdA) stopte alle energie en geld in de nieuwe fusieclub Leovardia (Rood Geel en Leeuwarden) en dacht dat wij wel om zouden gaan. We kregen door het voornemen om ons te reduceren naar één veld het mes op de keel gezet. Als je nu naar Leovardia kijkt, zijn de voorzieningen daar met drie kunstgrasvelden en twee grasvelden totaal uit zijn verband gerukt. PvdA-raadslid Jelmer Staal heeft ons geholpen in de strijd tegen zijn eigen wethouder. Wij danken alles en iedereen op onze blote knietjes dat we zelfstandig konden blijven.’

Henk de Vos: ‘Wij begrijpen soms niks van het gemeentelijke beleid. In Cambuur worden weer miljoenen gepompt. Het is behoorlijk scheef allemaal. Wij mochten onze kleedruimtes voor één euro overnemen en nadien werd de zogenaamde overwaarde van de opstallen door de gemeente teruggevorderd. Dat was een onaangename verrassing. Ook hebben we moeten leuren voor een paar duizend euro om een team vluchtelingen binnen onze vereniging op te nemen. Dat zijn volwassenen, Eritreeërs en anderen, die onder geen enkele regeling vallen. Ze hebben geen vervoer en nauwelijks voorzieningen. Waar we ook aanklopten, de deur was gesloten. Bij de gemeente was geen potje te vinden voor deze groep mensen. Ze trainen nog bij ons, ze willen graag voetballen, maar verder kunnen we niet gaan.’