Liefde voor letters: bibliotheken

Ik woon in de Culturele Hoofdstad van 2018; het College zet onbarmhartig en baatzuchtig het mes in de bereikbaarheid van het boek en ontplooiing van mensen. Tijd voor passie, onderzoek en pleidooi. Vandaag de hartstocht.

Ik groei op als nietsvermoedend jochie in overtollig gewaande weilanden die vakkundig getransformeerd zijn in een zeventiger jaren volkshuisvestende nieuwbouwwijk. Heerlijk darren in zand en modder, spelen op straat en grasveld tot het donker wordt en een paar keer per week naar de wijkbieb. Lezen in bed tot laat, diep onder de dekens met een lampje verscholen, want pa en ma willen graag dat ik op tijd ga slapen…Niks ervan!! Lezen en beleven, heerlijk al die letters, verwondering over andere werelden, verbeelding van vertelling en verhaal; ik kan er geen genoeg van krijgen.

Blikverruimer

Ik fiets twee keer per week naar de bieb in het wijkgebouw, de tas met boeken achterop. Ondertussen sneup ik stiekem en onwennig tussen volwassen geachte boeken en tijdschriftveelzijdigheid; door anderen bedachte aanduidingen volg ik zelden vrijwillig. De bieb is een blikverruimer.

Liefde voor letters heb ik niet van vreemden, wel van mijn ouders. Thuis betekent sociaal- democratie. Verheffing, maakbaarheid, sociale cohesie en het gelijk van die tijd, het voorzieningenniveau op buurt en wijkniveau. In de wijkbieb lees en haal ik de boeken die ik wil, ook al zijn ze onbekend anders en trekken ze daarom mijn aandacht. Een prachtige combi, het beste van 2 werelden. Ik lees over beleving, dromen van vrijheidsdrang en waarden & cultuur van andere en thuis welhaast vervloekte gedachten.

Kees

Liefde voor letters geeft me rust, ik kan als 11- jarige spring in het veld mezelf een paar uur in een boek begraven. Letters stemmen tot nadenken, dromen en doen. Ik oefen het loopje van Theo Thijssen’s Kees de Jongen, beetje voorover, het gebruik van valsnelheid. Ik denk er aan tijdens een gesprek met mijn moeder, nu 81 jaar. We praten over haar loopoefeningen en waarom iets wel en niet lukt. Ik denk aan ‘Kees’ en haal het boek van de plank, want ze wonen nog steeds in het huis dat hun thuis is. ‘Kees’ als therapeutisch argument en uitleg. Moeder is het weer gaan lezen, genietend van verbeelding van tijd en houvast aan herinnering. Ik schrijf mijn uitleg op een bloknoot en m’n moeder leest wat ik bedoel, want ze is doof.  Letters verbinden, liefde voor letters.

Doorzetten

Letters leren me denken en argumenteren, geven me rust & richting en sturen me evengoed het bos & de onrust in. Lezen is leren over het leven. Als de wijkbieb te klein en ik groter word, fiets ik naar de ‘grote’ bieb in de stad voor meer inspiratie. Eindeloos worden letters woorden die brieven dichten over mezelf,  over hemeltergende liefdes, gruwelijke spijt,  over dromen & bedrog en waarom niets er mee doen zoveel pijn doet. Ik heb soms sneller gelezen en geleefd dan begrepen. Ik schrijf het op, lees m’n leven, vind ziel en passie terug. Lezen is leren doorzetten en leven herbeleven.

Leeuwarden wordt ons thuis en letters kleuren mijn dag; ik schrijf ze – soms te weinig- voor mijn  lieve lief, voor mijzelf en deels voor u. Aan letters ontleen ik ontplooiing, bestaan en ‘t besef in eigen wil en kunnen. Besef is begrijpen van leven en letters.

Culturele Hoofdstad

In deze stad draaien wethouders de wijkbieb van toen en nu voor straks resoluut de nek om.  Het zijn uitgerekend de sociaal- en christendemocratische bestuurders die graag hun zelf bedachte marketingplan Culturele Hoofdstad lezen en u en mij in een adem als mienskip verkopen aan Europa en onderliggende subsidieverstrekkers. Zo te lezen een weinig verheffend ideaal dat wel verdomd goed verkoopt op dit moment.  Goed voor jezelf is niet altijd goed voor ons & de stad.

Agendasetting

Zij schrijven dat cultuur voor iedereen is en iedereen cultuur is. Welke cultuur en voor wie; agendasetting? Ik lees, ik denk en ik besta. Argumenten om de wijkbieb en zelfontplooiing te slopen, heb ik nog steeds niet gehoord of gelezen. Stad van 95.000 mensen met 1 bieb = Culturele Hoofdstad. Wethouders kunnen lezen en schrijven, maar de vraag is of ze de betekenis van  hun woorden begrijpen…