Leeuwarden en Italië

Foto: Liwwadders

(tekst: Gijs Jacobse, fractievoorzitter Gemeentebelangen)

Het Italië van Nederland.

Nu Nederland Italië verwijt dat ze de afgelopen jaren de financiën niet op orde hebben gebracht zodat ze, min of meer, klaar waren voor de volgende crisis, komt me de gelijkenis tussen Leeuwarden en Italië op dat punt als treffend in gedachten. Nederland heeft de afgelopen jaren overschotten op de begroting gecreëerd  en daardoor de staatsschuld fors teruggebracht. Dat maakt het mogelijk om nu, in crisistijd, tekorten te hebben en daarvoor te lenen. Dat dit op orde brengen van de staatsfinanciën geen pretje was hebben we allemaal ervaren. Zuinigheid was troef en u en velen zagen hun besteedbaar inkomen zelfs afnemen.  Italië leefde op te dure voet en is dat de afgelopen jaren blijven doen, vooral om electorale redenen. Kiezers houden niet van bezuinigen! De tekorten bleven bestaan en de schuld liep op. Nu Italië om financiële hulp komt vragen is het niet geheel onbegrijpelijk dat Nederland daar opmerkingen over maakt.

Daar komt de vergelijking met de gemeente Leeuwarden. Waar de Rijksoverheid zich voorbereidde op de volgende crisis ging Leeuwarden gewoon door met haar beleid van meer uitgeven dan er binnenkomt ook wel potverteren genoemd in de volksmond. De bodem van de Leeuwarder schatkist is goed te zien. Leeuwarden en Italië hebben op dat punt veel gemeen.

Het is natuurlijk aantrekkelijk om “i told you so” tegen het college te zeggen. Maar feit is wel dat ik, en mijn fractie, de afgelopen jaren bij de financiële beschouwingen meerdere keren de vraag “is Leeuwarden klaar voor de volgende crisis” (centraal) hebben gesteld. Immers iedereen wist dat er weer een crisis zou komen. Natuurlijk niet wat de aanleiding zou zijn en niet wanneer en hoe diep, maar dat na vette jaren weer magere jaren komen en andersom is een economische wetmatigheid sinds Metusalem. Let wel niemand, ook ik niet, vind het leuk om minder uit te kunnen geven. Bepaalde partijen danken hun populariteit aan het feit dat ze iedereen en overal meer geld beloven zonder aan te geven waar dat geld vandaan komt.  De boodschap dat de koek vrijwel op was en we de tering naar de nering moesten gaan zetten van mijn partij sloeg electoraal bij de laatste verkiezingen dan ook niet aan.

Maar terugkomend op de gelijkenis met Italië. Het college houdt nu haar hand op bij hetzelfde kabinet dat tegen Italië zegt: Je had er maar voor moeten zorgen dat je zelf je financiën op orde had en niet nu de rekening vooral bij ons neerleggen en vrolijk verder gaan. Met andere woorden gaat “Den Haag” alles betalen of zegt ze tegen Leeuwarden “voor een gedeelte hadden jullie zelf reserves voor slechte tijden moeten aanleggen want je wist dat die ooit zouden komen”. Dat is niet ondenkbaar. En dat betekent nu dat u en ik de rekening krijgen. En nu extra hard. Hetzij in de vorm van nog grotere bezuinigingen dan al nodig waren dan wel door (nog hogere) lastenverhogingen. Als we gespaard zouden hebben zouden we de klap nu wat kunnen verzachten. Nu komt die hard aan. Dat kon wel eens heel zeer gaan doen. Ook nu geen leuke boodschap maar waarschijnlijk ook nu wel de waarheid.