Jan Keijzer: Dat makelaars niet eerlijk zijn wisten we al, maar dat de gemeente hierin meegaat is ernstig

(tekst: advertorial Gemeentebelangen Leeuwarden)

‘We hebben in Leeuwarden een slapende gemeenteraad die zich van alles laat aanleunen.’ Als het aan Jan Keijzer, lid van het wijkpanel Huizum-west, ligt, gaat er na de gemeenteraadsverkiezingen in maart volgend jaar iets fundamenteels veranderen. ‘Gerrit Feenstra en ik zijn benaderd omdat wij ons niet zomaar aan de kant laten zetten.’

Oud-politieman Jan Keijzer en voormalig buschauffeur Gerrit Feenstra staan in Huizum-west bekend als strijdvaardig, doortastend en vasthoudend. Op het gemeentehuis zijn de twee geen onbekenden. Ze kwamen bijvoorbeeld in de benen na toenemende verkeersdrukte op de Julianalaan en het invoeren van een blauwe zone in hun wijk. ‘We hebben tegen het bestuur van Gemeentebelangen Leeuwarden gezegd: we doen mee, maar dan moet er wel wat veranderen. Het is absurd dat we met ons laten sollen. We verbazen ons in toenemende mate over zaken die in onze ogen gemakkelijk op te lossen zijn. Waarom gebeurt het dan niet? De raad moet kritischer worden. Laat je niet alles aanleunen wat de wethouder zegt.’

Keijzer lepelt het ene na het ander voorbeeld op van zaken waaraan hij zich de laatste tijd heeft gestoord. ‘Als wethouder Douwstra in de raad zegt dat het sluiten van de Hendrik Algraweg, waardoor het onverantwoord druk is geworden op de Julianalaan, ‘een gesloten boek is’, dan behoren raadsleden verder te vragen in de wetenschap dat wij tot aan de Raad van State door procederen. ‘Hoezo een gesloten boek? Dan hoor je als raad te vragen wat er aan de hand is.’ Ander voorbeeld. ‘Als ons een bijenlint met nectarachtige beplanting op de Verlengde Schrans is beloofd, dan nemen we geen genoegen met de rommel die we hebben gekregen. Een ambtenaar moest toegeven dat de berm een bende was, zonder goed toezicht aangelegd. We krijgen nu rode klaver, witte klaver en rolklaver. Dat kan keurig worden afgemaaid en binnen veertien dagen bloeit het weer. Het kost even zeuren, jammer.’

Het is iedere keer hetzelfde liedje: men luistert op het stadskantoor niet. ‘Willen we een fitnessparkje in het Julianapark, dan wordt er doodleuk gezegd: kan niet, want het is een monumentaal park. Ik zei tegen Mariska, die dit in behandeling heeft: laat maar even liggen. We sturen later wel weer een briefje, hetzelfde briefje. Weer afgewezen. Met drie ambtenaren zijn we toen door het park gewandeld. De gemeente zegt dat er niks kan, maar er is een jeu de boulesbaan, een uitlaatplek voor honden en er staan twee goaltjes. We hebben het voorbeeld aangehaald van Westeinde waar een dergelijk parkje is. Het wordt nu gerealiseerd. We laten ons niet afpoeieren. De nieuwe politiek waar men luistert naar de burger is in Leeuwarden nog niet ingedaald.’

‘Tijdens een bezoek aan een voorlichtingsavond over het nieuwe bouwplan Middelsee bij Goutum stel ik vier, vijf keer een vraag waarop ik geen goed antwoord krijg. Schilder Klugkist, die naast mij zat, zei: jou fertrouwe se nyt! Mij niet vertrouwen? De gemeente is gewoon niet te vertrouwen, dat bleek later, dat is nu juist het pijnlijke. Na die bijeenkomst krijg ik een telefoontje van een oud-collega die geïnteresseerd was in een nieuwe woning. Zegt die verontwaardigd: lees ik in de kleine lettertjes dat je bij de woning een parkeerplaats apart moet bijkopen. Wat is dit? Dat de meeste makelaars niet eerlijk zijn en het vrolijke verhaal vertellen, dat wisten we al, maar dat de gemeente hierin meegaat is gewoon ernstig. Ze moeten hun burgers toch goed en volledig voorlichten? Je wordt besodemieterd! Er waren vragen over het toekomstige sportcomplex. Antwoorden bleven uit. Dit is toch niet een normale manier van besturen?’

Zijn vroegere korpschef Van Helten zei het al: ‘Jan geeft in het gesprek met meerderen zinvol tegenspel.’ De vakbondsman Jan Keijzer liet zich door de politie-organisatie niet met een kluitje in het riet sturen. De bezwarencommissie van de politie stelde hem geregeld in het gelijk, waarna commissaris Bangma wederom de beurs moest trekken. ‘Ze moeten als werkgever beter voor hun personeel zorgen en de cao naleven. Het gebeurde niet. Ik liet me niet belazeren. Mijn vader, PTT’er bij de telefooncentrale aan de Tweebaksmarkt, fijn instrumentenmaker, man van de verbindingen, die in de oorlog menigeen waarschuwde en die daarover nooit iets over vertelde maar wel nachtmerries had, zei altijd: als je netjes blijft, kun je alles zeggen.’

‘Als er een plan is om 570 woningen te bouwen op het Cambuurterrein en PvdA-wethouder Hein de Haan zegt dat hij er maar 500 wil bouwen, en komt een vraag naar het waarom, dan moet je dat als bestuurder kunnen uitleggen. Zonder trucjes. Ik was altijd PvdA-man. Ben jarenlang lid geweest. De partij is opgeschoven naar de VVD. Je vraagt je echt af: waarom zijn die bestuurders zo oneerlijk en draaien ze om de hete brij heen? Het sfeertje is goed binnen Gemeentebelangen Leeuwarden. We zagen de lokale partijen onlangs goed scoren bij vervroegde verkiezingen elders in het land.’