Ik zal zo even een nieuw stapeltje paddenstoelenboekjes neerleggen om de constante stroom van paddenstoelenvrouwen in stand te houden

Foto: Liwwadders

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 20 november

Dit boek heeft me het antwoord gegeven op de vraag die ik mezelf al sinds de verplichte zondagsschool heb gesteld, zeg ik tegen de man die tijdens mijn eerste kopje koffie het boek het Sadistische Universum van Willem Frederik Hermans voor me neerlegt om te betalen. Hij kijkt me vragend aan. Nou ja, op de zondagsschool vertelden ze me dat het niet waar was wat sommigen beweren, dat Maria na de geboorte van Jezus nog maagd was. Maar Hermans beschrijft in dit boek dat er bij sommige stammen de zwangerschap in het hoofd van de moeder begint als geest en dan naar de buik afzakt om een fysieke vorm aan te nemen. Het kan dus wel, een onbevlekte ontvangenis. Dat is natuurlijk niet waar, zegt de man terwijl ik hem het pinapparaat toeschuif. Is het niet waar omdat iedereen zegt dat het niet waar is, of is het niet waar omdat er maar een iemand beweert dat het wel waar is en dat dat dan ook nog een schrijver is? De man kijkt me wat bevreemd aan. Hij pakt zijn boek en loopt naar buiten. Ik kan verder lezen in het boek van de filosoof Bas Haring, Voor een echt succesvol leven, waar ik deze filosofische gedachten over de waarheid net in heb gelezen. Misschien moet ik een ander boek pakken om te lezen, denk ik als ik aan het hoofdstuk over de vioolkrabben begin waarvan de mannetjes een steeds grotere schaar krijgen omdat de vioolkrabvrouwtjes op groot vallen. Het lijken verdomme wel mensen.

De rest van de dag verloopt gelukkig wat minder gecompliceerd. Ik verkoop een fotoboek met foto’s die de Zilveren Camera hebben gewonnen. En zoals iedere week komt er een mevrouw een paddenstoelenboekje kopen. Deze mevrouw gaat niet zelf plukken als ik haar er naar vraag. Ze koopt het boekje voor de Latijnse benamingen. Met een gerust hart zeg ik tot ziens als ze blij wegloopt. Ik zal zo even een nieuw stapeltje paddenstoelenboekjes neerleggen om de constante stroom van paddenstoelenvrouwen in stand te houden.

Een mevrouw koopt het mooi uitgevoerde boekje van Onno Blom, de biograaf van Jan Wolkers. Dit boekje, Zo is het genoeg, beschrijft het laatste levensjaar van Jan Wolkers. Als ze wegloopt denk ik even aan het late soupertje dat Wolkers samen met zijn vrouw Karina en wat literaire Leeuwarder hotemetoten ooit in mijn restaurant at.

Met een vaste klant onderhandel ik even over het boek van de Russische prinses Marie Vassiltchikov, Berlin Diaries 1940-45. Een fotoboek over Marilyn Monroe verandert van eigenaar. Ik zet een mooi boek over Pier Pander op de lege plek. En daarna gebeurt er iets wat ik al maanden eerder had verwacht. Een jong stel koopt het boek van Peter R. de Vries over de Heineken ontvoering. Dat ligt al sinds het overlijden van de Vries op een prominente verkoopplek. Dat is zo weg en eigenlijk is het een beetje lijkenpikkerij, was toen mijn gedachte. Maar niemand kocht het en het boek bleef maar op die plek liggen. Tot vandaag dus.

Twee kunstenaars komen nieuw werk ophangen in De Rode Loper en ik probeer een mevrouw die de opvolger van de Millennium trilogie Wat ons niet zal doden, er van te overtuigen dat Scandinavische schrijvers allemaal een steekje los hebben omdat ze anders niet van die gruwelijke en sadistische moorden voor hun boeken zouden kunnen bedenken. Ze wil het boek toch kopen.

Ik hoop niet dat dit boek ook zo gruwelijk is als het vorige dat ik verkocht, zeg ik tegen een vrouw die met de Volkssprookjes uit Nederland en Vlaanderen aankomt zetten. Ze heeft een tijd lang met een vriendin rondgescharreld en als ze haar mondkapje even afdoet herken ik haar als de vrouw van de viswinkel op Lauwersoog. Ze vraagt ook nog om boeken over gerechten uit de wonderpan en boeken met Perzische sprookjes. Haar vriendin vraagt om boeken over crematoria en begrafenissen. Bij iedere vraag moet ik de dames teleurstellen en ik begin me een beetje te voelen als de vioolkrab met een te kleine schaar waardoor hij niet populair is bij de vrouwtjesvioolkrabben, in het boekje van Bas Haring waarin ik nog steeds aan het lezen ben. Ik kom binnenkort even een visje bij je eten op Lauwersoog, zeg ik. Je moet maar niet bij mij langskomen, zegt haar vriendin. Ik werk in het crematorium. Het kan even duren, zeg ik, maar je kunt er zeker van zijn dat ik langskom……

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat