Ik word echt gelukkig van onnutte weetjes, merk ik (nu met beeld)

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 5 oktober

Zou ik paranormaal begaafd zijn, denk ik. Het espressoapparaat doet het niet, ik heb daar gisteravond een appje van gehad en nu staat er een blinkende Senseo. Ik aarzel even of ik de winkel wel open zal doen. Ik kan natuurlijk altijd bij de taartjeswinkel aan de overkant goede koffie halen. Maar mijn ervaring is ook dat sommige apparaten kunnen luisteren. Ik probeer een espresso te maken en het ding slaat gelijk op tilt. Er is nog niemand in de winkel en daarom dreig ik het apparaat, terwijl ik mijn stem verhef, dat ik hem buiten op straat ga zetten als hij vandaag geen koffie voor me maakt. Ik druk nog een keer op het knopje en verdomd, na wat rochelen en kreunen komt er een fantastische espresso in het kopje. Ga zo door jongen, zeg ik en klop het apparaat even op het dekseltje van de koffiebonen.

Ondertussen is er een meisje binnengekomen. Ze is helemaal in het zwart gekleed. Ze heeft ook zwarte lippen, zwarte oogschaduw tot achter haar oren en zwart geverfd haar. Gothic, denk ik. Zo’n dochter was ook leuk geweest. Maar als ze me het boek laat zien dat ze wil kopen denk ik er even anders over. ‘The Tale of the Body Thief’ is de titel en het gaat over vampiers. Ze zal toch niet, denk ik. Ik buig even opzij als ze haar pinpas op de scanner legt. Je weet maar nooit. Straks heb ik twee hoektanden in mijn nek. Ik kan met mijn paranormale gave misschien dan wel een espressoapparaat hanteren, maar een vampier is weer iets anders.

Daarna komt en mevrouw me vragen of we een boek van Lida Dijkstra hebben, een schrijfster van kinderboeken die ook in het Fries uitgegeven worden. Ik loop met haar mee naar de kast met de Friese kinderboeken en pluk er een exemplaar voor haar uit. De Spreukenspegel, een verhaal over een prinsje dat bij zijn grootmoeder Marijke Meu in het Princessehof woonde in de 18de eeuw. Ik moet Fries leren zegt ze in het Fries. Dat kun je toch al, zeg ik. Maar ze vindt het lezen en schrijven niet goed genoeg. Ik geef haar even een klein applausje.

Geloof je echt dat mannen van Mars komen, vraag ik in mijn beste Engels aan een buitenlandse studente. Ze koopt de Engelse uitgave van Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus van John Gray. Dan was jij wel groen geweest, zegt ze in het Engels met een Oost-Europees accent. Dit grapje had ik moeten maken, denk ik als ze wegloopt.

Een mevrouw vraagt me waar de kast met astrologie is. Ik wijs haar op de kast met esoterie, theologie en psychologie. Ik weet ook dat daar geen astrologie tussen zit. Even later komt er een man bij haar staan die iets tegen haar fluistert. En als ik ergens een hekel aan heb zijn het mensen die fluisteren. Omdat er verder niemand in de winkel is, ga ik even lezen in het boekje ‘Het nutteloze kennis paradijs’ van Martin van Neck dat ik net uit een binnengekomen doos heb gevist. Een boek vol weetjes waar je helemaal niets aan hebt. Maar waarvan je gelukkiger wordt dan weetjes die die belangrijk zijn. Volgens de achterflap van het boek word je er ook nog een beter mens van. Maar dat ga ik afwachten. Hoewel, het fluisterende stel pakt het ene na het andere boek uit de kast, maar zet ze ook weer terug. Ik begin wat op te ruimen want ik ga de winkel sluiten. Het stel is nog steeds bezig en ik lees ondertussen nog een verhaal over de top tien van doodsoorzaken van papegaaien. Maar net als ik het verhaal lees over de man die de ondergang van de Titanic voorspelde, maar zich zelf wel inscheepte, komen ze met een grote stapel boeken bij mijn tafel om af te rekenen. Wat een heerlijke plek is dit zeggen ze. Ik ben het helemaal met ze eens. Voor ik naar huis ga lees ik nog snel even een verhaaltje over het ontstaan van de hit van Simon en Garfunkel, ‘Mrs Robinson’. Ik neem het boekje van Martin van Neck mee naar huis. Ik word echt gelukkig van onnutte weetjes, merk ik.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.