Lieber Huub Mous!
Ich bin ein alter Freund von Fritz Rahmann und Silvia Steiger. Wir alle haben an der Kunstakademie in Düsseldorf studiert. Ich war Schüler bei J. Beuys und J. Fassbender (1965-1970). Irgendwann verschlug es mich nach Friesland und es ergab sich ein enger künstlerischer Kontakt mit Fritz, Silvia und Benno Reichart, die in Hichtum lebten. Deutsche Künstler in Friesland in den 70ziger Jahren – es hat sich wieder aufgelöst. Ich bin heute noch, wenn es meine Zeit erlaubt in Friesland, 4-5 Monate im Jahr. Berühmt wird man natürlich nicht dort und Kunst verkaufen ist ebenso kein Thema. Doch es gibt Bilder die mir nur dort in ruhiger Konzentration gelingen.
Aldus een passage uit een lange mail die ik op 9 oktober 2007 ontving van Nils Kristiansen naar aanleiding van een artikel op dit weblog na het overlijden van Fritz Rahmann op 6 augustus 2006. Rahmann was jaren lang de partner van Silvia Steiger. Van 7 maart tot en met 17 mei is in Museum Belvédère een tentoonstelling te zien van Silvia Steiger. Samen met Fritz Rahmann heeft zij in de jaren zestig en zeventig een prominente rol gespeeld in de kunstwereld van Friesland. Het werk van Steiger en Rahmann vormde in die tijd in deze contreien het ijkpunt van de kunst van de internationale avant-garde die destijds ook hier voet aan de grond kreeg. Het zou mooi zijn als ook het werk van Fritz Rahmann, die in 2006 overleed, in Friesland wat meer museale aandacht krijgt. Wellicht is hier een mooie taak weggelegd voor het Fries Museum. Veel werk van Rahmann ligt nog her en der in Friesland opgeslagen. Na de tentoonstelling De kleur van Friesland, zei Cees van ‘t Veen, de toenmalige directeur van het Fries Museum, dat deze tentoonstelling een vervolg zou krijgen in presentaties, nader onderzoek en kunstaankopen om zo de lacunes in de collecties te kunnen invullen. In de afgelopen jaren is daar weinig, of beter gezegd niets van terecht gekomen. Het recente verleden van de kunst in Friesland krijgt geen aandacht in het Fries Museum, om over het heden maar te zwijgen. Men laat zich telkens weer de kaas van het brood eten door Museum Belvédère. Dat is een trieste zaak voor een museum dat zo graag een Fries museum wil zijn. Het recente verleden van de kunst in Friesland wordt genegeerd door het Fries Museum. Hieronder volgen twee teksten. De eerste is een fragment uit mijn boek De kleur van Friesland, beeldende kunst na 1945 (2008) en de tweede is een interview met Silvia Steiger, dat eerder verscheen in De Moanne van januari 2012.
