‘Er ligt een vrouw in mijn graf’ – Begraafplaats Vitushof: Fawlty Towers aan de Harlingerstraatweg

(uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

Begraafplaats Vitushof toneel van hoog Fawlty Towers-gehalte                  

‘Er ligt een vrouw in mijn graf’

‘Er ligt een vrouw in mijn graf’. Dat ontdekte Ulbe Lanting, kort nadat hij in 2005 twee graven had gekocht voor zijn inmiddels overleden vrouw José en voor hemzelf. ‘Ik had twee graven besteld op de rooms katholieke begraafplaats aan de Harlingerstraatweg. Meteen afgerekend: 4200 euro voor nummer J, ligplaats één en twee.’ Een geschrokken Lanting kon aanvankelijk nog wel leven met de vergissing van de begraafplaats en bood aan om een oplossing te zoeken. De oplossingen die werden aangedragen bestonden uit het opschuiven of herbegraven van de mevrouw die in Lantings graf lag, het versmallen van het pad langs het graf om ruimte te maken voor een nieuw graf of stapelen. De kwestie is na al die jaren nog niet uit de wereld. Inmiddels heeft Lanting zich genoodzaakt gezien een advocaat in de arm te nemen om het bestuur van de begraafplaats tot de orde te roepen. De Rooms Katholieke Vitushof scoort hoog op de ranglijst van de Fawlty Towers van Nederlandse begraafplaatsen.

Het bestuur van de Rooms Katholieke begraafplaats Vitushof aan de Harlingerstraatweg heeft het in de ogen van ‘klant’ Ulbe Lanting helemaal verbruid. Kort na de teraardebestelling van zijn vrouw Josje ontdekte Lanting dat het graf rechts naast zijn vrouw, de ruimte die hij voor zichzelf had gereserveerd, bezet was. ‘Daar lag mevrouw Stoelwinder in mijn graf. Die was daar kort voordat ik een bezoek bracht aan het graf van mijn vrouw begraven.’ Lanting informeerde bij beheerder van de begraafplaats hoe dit toch mogelijk was. Die kon niet anders dan toegeven dat er een fout was gemaakt. ‘Gezamenlijk hebben we toen naar een oplossing gezocht. Ik vond het ook wat cru om mevrouw Stoelwinder te laten herbegraven op een ander plek, zoals aanvankelijk door de Vitushof was voorgesteld’.

Lanting, ondernemer in ruste, is er de persoon er niet naar om fel van leer te trekken, maar er zijn grenzen. ‘Tijdens mijn ondernemerschap heb ik vaak genoeg conflicten tot een goed einde moeten brengen; ik ben blij dat dit niet meer hoeft, dacht ik.’ Maar ook voor de bedachtzame techneut zijn er afspraken die nageleefd moeten worden en die werden bij de rooms katholieke begraafplaats ruim overschreden. ‘Voordat je het weet beland je in vreemde discussies met de beheerder van de begraafplaats. Af en toe dacht ik: hoor ik het wel goed?’ Er werden Lanting diverse mogelijkheden aangedragen. Zijn kist zou op die van zijn vrouw geplaatst kunnen worden. Ook zou er ruimte kunnen worden gecreëerd aan de andere zijde van zijn vrouw, richting het looppad. ‘Daar ligt een pad en mij werd voorgesteld om dat pad enigszins te verleggen. Ik vond dat een oplossing waarmee te leven viel, ook al hield ik weinig goede herinneringen over aan de gevoerde overleggen.’

Er werd uiteindelijk besloten om een graf ter linkerzijde van José te reserveren voor Ulbe Lanting. Uit het langslopende pad werd een stuk gezaagd om ruimte te maken. Tot zover ging alles goed. Diverse malen per jaar bracht Lanting een bezoek aan de begraafplaats. Jarenlang was er weinig beweging op de zuidzijde van de rustplaats. Tot november vorig jaar, toen Lanting tot zijn schrik zag dat er toch, in strijd met de afspraken, weer gemorreld is aan de ruimte naast het graf van zijn vrouw José. ‘Wie schetst mijn verbazing toen ik op 20 november 2021, op onze trouwdag, ontdekte dat er een pad over mijn graf was gelegd.’ Lanting ontwaarde een mooi, strak zwart geasfalteerd pad dwars over zijn plek. Aan de eettafel in zijn appartement kan hij een lachbui over zoveel opeenvolgende missers nauwelijks onderdrukken. Maar het gelach maakt al gauw plaats voor ergernis wanneer hij zich de opstelling van de beheerder en de bestuurder van de begraafplaats voor de geest haalt. ‘Hoe er wordt gesproken over degenen die daar begraven liggen tart ieders voorstellingsvermogen. Mevrouw Stoelwinder kon wel een stukje worden opgeschoven. Daar merkt ze niks van, zeiden ze.’

Overleg over de ontstane situatie heeft tot nu toe niks opgeleverd. Lanting: ‘Ik had het normaal gevonden dat men contact met mij zou opnemen wanneer men werkzaamheden bij mijn graven zou uitvoeren. Je wordt geconfronteerd met smoesjes en verdraaiingen. Ik zou niet bereikbaar zijn geweest en meer van dat soort tegenwerpingen. Men zat tijdens het overleg halsstarrig naar mekaar te kijken. De beheerder en de bestuurder vertoonden hautain gedrag, er werd geen enkel respect getoond voor de overledenen en de nabestaanden. Wij werden op het laatst ook boos, dat was niet goed, maar het was pittig en emotioneel.’

Hoewel voorzitter Wim Röben van de Rooms Katholieke begraafplaats Vitushof zich in december vorig jaar in een brief uitvoerig excuseerde en liet weten dat het allemaal zo niet had gemoeten, is een oplossing nog niet in zicht. Röben vindt desgevraagd de heisa maar een beetje onzin. Volgens de voorzitter van de begraafplaats is het conflict inmiddels opgelost. ‘Ach, er is niks aan de hand’, zegt Röben. Lanting daarentegen ziet de excuusbrief vooralsnog als een leeg stuk papier waaruit niet blijkt dat de de begraafplaats zal voldoen aan de contractuele verplichting: het leveren van twee graven voor personen die naast elkaar begraven willen worden zoals in 2005 overeen is gekomen.

Inmiddels is het pad versmald met negentien centimeter. Dat is volgens Lanting nog altijd te weinig om er een grafmonument van 80 centimeter breed op te plaatsen met rondom de gebruikelijke vrije ruimte van twintig centimeter. Er moet nog vijfenveertig centimeter van het pad af om het terug te brengen in de staat zoals het vijftien jaar geleden was. Esthetisch gezien lijkt deze oplossing negens naar, maar er is volgens de familie Lanting mee te leven. ‘Er is op dit moment gewoon geen ruimte om een steen naast die van mijn vrouw te leggen. Ze waren altijd bereid om te praten, dat wel, maar dit leverde tot nu toe niks op.’ Röben c.s. worden in de gelegenheid gesteld om binnen vier weken met een oplossing te komen.

Andries Veldman