Een half uurtje later zit ik alleen met een glaasje wijn verder te lezen in het Zelfverwoestingsboek

Foto: Liwwadders

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 6 november

Nadat ik de lichten heb aangedaan en de espressomachine laat opwarmen, loop ik eerst een rondje door de winkel. Als beginnend boekverkoper wil ik op de hoogte zijn welke nieuwe boeken er de afgelopen week bij zijn gekomen, c.q. niet meer aanwezig zijn. En uiteraard moet ik voor mezelf iets te lezen hebben vandaag. Tijdens mijn rondje komt een vroege bezoeker met een antiquarisch boek Het eiland Urk, van P.J. Meertens uit 1942 bij me om af te rekenen. Ik heb vorig jaar De ontdekking van Urk van de Belg Matthias Declercq gelezen, zeg ik. Daar stond zo ongeveer in dat Urkers door inteelt langere hoofden hebben dan andere Nederlanders. Die metingen zijn in de jaren gedaan toen dit boek is uitgekomen. Er staan vast ook andere Urker afwijkingen in. Mijn klant weet het niet. Ik heb dit boek net van je gekocht, zegt hij, ik moet het dus nog lezen. Daar zit wat in.

Ik maak een espresso en lees de restaurantrecensie van Hiske Versprille in de bijlage van de Volkskrant en schuif de kranten dan aan de kant. Vooral omdat het Viva-gehalte van de bijlagen weer hoog is, maar ook omdat ik in het ‘Zelfverwoestingsboek’ van Marian Donner wil lezen. Vooral de ondertitel is interessant: waarom we meer moeten stinken, drinken, bloeden, branden en dansen. Veel tijd krijg ik er niet voor, want net als ik lees over ‘clean eating’ – geen suiker, geen alcohol, veel groenten en nooit genoeg avocado’s, zo gezond dus dat je broodmager wordt en je haar uitvalt, moet ik 13 deeltjes Bob Evers afrekenen. Bovendien moet ik koffie inschenken voor een mevrouw die de historische roman Jacoba, dochter van Holland, over Jacoba van Beieren koopt. Waar zit jij in te lezen?, vraagt ze. Ik laat haar het boekje zien en zeg dat het over mensen gaat die hun okselklieren laten dichtlaseren, zodat ze niet meer naar zweet stinken. Zou ik teveel avocado’s gegeten hebben?, vraag ik haar. Niet begrijpend kijkt ze me aan. Vanwege mijn nogal brede scheiding, zeg ik.

Dan komt er een jongen Een kleurend podium, een boek over allochtoontoneel afrekenen. Hij neemt ook nog de catalogus Tijd van een tentoonstelling uit 1990 en het boek van Jenny Sparks over Japans design. Een voor deze winkel prijzig boek van Theo van Doesburg over de Stijl en de Europese architectuur laat hij liggen. Ik bewaar het wel voor je voor als je weer komt, zeg ik. Ik maak nog een espresso en ga verder met het Zelfverwoestingboek. Het leven van iemand die niet drinkt, niet neukt en niet rookt, duurt niet langer, maar lijkt slechts langer te duren. Dit stond op een briefje dat de Poolse socioloog Zygmunt Bauman boven zijn bureau had hangen, lees ik. De Pool werd 91 jaar.

Dan verkoop ik een boek dat ik zelf ook in de kast heb staan. ‘Slow boats to China’ van Gavin Young over zijn reis naar China met diverse koopvaardij- en handelsschepen. Je moet hierna ‘Slow boats home’ ook lezen, zeg ik. De koper belooft het. Marian Donner haalt in het Zelfverwoestingboek Freud aan, die zei dat het enige verschil tussen gekken en normale mensen is dat de eerste groep de verdediging tegen de wereld om ons heen mist en dat die verdediging bij de tweede groep doorbroken moet worden. Tijd om over deze stelling na te denken heb ik niet want er staat net als vorige week iemand heel enthousiast te doen over onze verzameling van Evert Zandstra. Hij koopt het boek Volk zonder uren over een opklimmend veenarbeider en daarbij het boekje De NSB, opkomst en ondergang in Achtkarspelen. Moet je nog naar Beetsterzwaag?, vraag ik, als ik de boeken in een tasje stop. Verbaasd kijkt hij me aan. Vlak voor de winkel sluit verkoop ik nog het boek Eden van Tim Smit over de totstandkoming van twee biomen met verschillende ecoklimaten in een oude porseleinaarde put in Engeland. Later lees ik dat het één van de best verkochte milieuboeken is.

Een half uurtje later zit ik alleen met een glaasje wijn verder te lezen in het Zelfverwoestingsboek over Taobao, de Chinese versie van Bol.com, waar je voor 2 dollar een virtuele geliefde kan kopen die je via de telefoon lieve berichtjes stuurt en een luisterend oor biedt. Misschien is dat wat voor mij, denk ik wat triestig. Maar ja, wat heb ik aan een luisterend oor en lieve woordjes, als alles in het Chinees is. Ik schenk mezelf nog een glaasje in voor de depressie toeslaat.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat