Een deel van ons personeel was wel klaar met het onderwijs

Foto: Simon van der Woude

(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

‘Ik wilde een compleet zwarte inrichting waarop onze kleurige artikelen goed uitkomen. Dat is in onze branche not done. Ik vroeg me af: waarom doen anderen dat niet?’ Annetol Griskov van De Spellekijn verwondert zich regelmatig over de keuzes van anderen, overtuigd als hij is van zijn keuze voor zijn nieuwe zaak aan de Nieuwestad. Naast restaurant Bosporus en Petit Bijou is een begin gemaakt met een soort alternatief pretpark met museale allure voor jong en oud. ‘Het begin is er, maar we zijn er nog lang niet.’

Een speelgoedwinkel is maar een speelgoedwinkel, maar De Spellekijn wil meer zijn dan dat. ‘De grote dino die nu in de winkel staat is het begin. Als je hem ziet staan moet je je afvragen: waar kijkt het meisje naar dat op zijn rug zit? En zo gaan we de winkel verder inrichten. We voegen verrassende elementen toe die een afzonderlijk verhaal vertellen en gezamenlijk een eenheid vormen. Het zijn straks allemaal kleine grapjes met verwijzingen naar spellen en filmpjes die samen een inspirerende belevingswinkel vormen.’ Dat alles heeft tijd nodig. De winkel is net verhuisd van de Peperstraat naar de Nieuwestad en is eigenlijk nog wat aan het bijkomen. ‘Anderhalf jaar geleden kwam dit pand in beeld (de voormalige stoffenzaak van Sikkes was daar gevestigd en daarvoor de meubelzaak Burg). In mei bestelden we de stellingen en kregen het antwoord: ik hoop dat we die in november binnen hebben. Het pand begint nu eindelijk vorm te krijgen, maar we wachten bijvoorbeeld nog op de lichtarmaturen voor boven.’

De nieuwe Spellekijn is inmiddels uitgebreid met de bekende merken Lego en Playmobil. ‘Dat zijn stevige merken, die zich de laatste decennia steeds meer richten op volwassenen met ontwerpen van bijvoorbeeld klassieke auto’s. De merchandise van bepaalde producten hadden we al. Dat zorgt voor de verbinding tussen jong en oud. Het haalt de jongen in de oudere, grote slungel naarboven.’

Ondernemer Griskov verbaast zich nog regelmatig over de business waar hij nu al sinds 1998 (met twee verhuizingen op de Voorstreek en een naar de Peperstraat) als zelfstandige in verkeert. ‘Het beleid van de reguliere speelgoedwinkel snap ik niet. Als je daar binnenstapt, is alles gericht op een beperkte doelgroep: het kind. Daarmee mis je meteen tachtig procent van de bevolking. Waarom, als dat ook anders kan? Dat is toch supersuf? Ik ben opgegroeid met technisch Lego. Ik weet hoe het werkt. We kochten dat bij Brattinga in de Sint Jacobsstraat. Hij had boven een hobbycentrum en beneden de speelgoedwinkel. Ik dacht laatst: dat zijn wij hier nu ook aan het doen! We doen bijna hetzelfde als Brattinga destijds.’

Ondernemen is kansen zien, vertelt Annetol Griskov aan de kantinetafel op de eerste etage van het nieuwe pand. Een pand, zijn vierde locatie, dat drie keer zoveel ruimte heeft als in de Peperstraat. Negen werknemers staan er op de loonlijst. De tiende is in aantocht. Opmerkelijk: een deel heeft een PABO-achtergrond. ‘De kennisoverdracht is een mooi aspect van dit vak. De PABO’ers die hier werken zijn daarmee bekend. Ze kennen de ontwikkelingsfase van kinderen en kunnen ouders en hun kinderen goed adviseren. Een deel was wel klaar met het onderwijs. Je bent hier bezig met educatie en je hoeft hier geen rapporten te schrijven. Dit is lekker straight on.’

‘Ik hou ook van medewerkers met een typisch karakter. Geen musjes. Ze moeten sprankelen en ergens aantoonbaar interesse in hebben. Iemand die een petje draagt of een lange jas doet dat niet zomaar. Dagelijks ontvangen we open sollicitaties.’ Met het pand aan de Nieuwestad is Griskov zeer ingenomen. ‘De funshoppers lopen binnen, evenals toeristen. We worden hoog gewaardeerd op de sociale media. Laatst zei iemand in Tilburg tegen mijn dochter, die daar studeert, aan wie ze had verteld dat ze naar Leeuwarden ging: als je in Leeuwarden bent, dan moet je daar naar een hele mooie spellenwinkel toe gaan. Dat is toch wel leuk om te horen.’