Dichter Ramsey Nasr laakt competitiedrift collega Tsead Bruinja

(tekst: fragment uit opinieartikel De Volkskrant)

…Maar het schoentje wringt hem ook een beetje bij de kandidaten zelf. Of laten we eerlijk zijn: bij Tsead Bruinja. Voor hem gaat het om niets minder dan presidentsverkiezingen. En daar horen dezelfde tactieken bij.

a. Verdachtmakingen: de �campagneleider� meldt op zijn weblog over een medegenomineerde dat dat deze met zijn gedicht �een brevet van onvermogen� heeft afgeleverd. In verkiezingstijd kent men geen sympathie.

b. Imitatie, of liever plagiaat: een voor ondergetekende opgerichte internetgroep met oproep tot stemmen werd integraal en volledig overgenomen, zonder enige eigen toevoeging – enkel de naam werd veranderd in Tsead Bruinja. Zelfs de titel van �zijn� Facebook-groep bleef dezelfde. In verkiezingstijd kent men geen stijl.

c. Opportunisme: door aan de grote klok te hangen dat je het vliegtuigkaartje voor Gerrit Komrij betaalt, kun je misschien zelf een sneltreinkaartje naar het Dichterschap verwerven. Een schrijnender voorbeeld was een oproep ten behoeve van Gaza. Deze oproep kwam exact ��n dag nadat schrijver dezes in de Volkskrant een open brief met hetzelfde doel had ondertekend. In verkiezingstijd kent men geen schaamte.

d. Imponeringsdrang: op je eigen website kun je inderdaad �lle mensen vermelden die achter je staan, in de hoop dat een of andere krant een artikel zal publiceren met de kop: �Dichters willen Bruinja als Dichter des Vaderlands�. Een vraag voor de betreffende journalist: zou het mogelijk zijn dat andere genomineerden liever niet publiekelijk indruk willen maken middels een lijst van mensen die hun kandidatuur steunen? Hoe dan ook, in verkiezingstijd kent men geen pudeur. Ik vraag mij af waarom een laatste, misschien minder voor de hand liggende optie niet is benut:

e. De po�zie: waarom niet vertrouwen op je eigen inzending, op de kracht van dat gedicht, jouw persoonlijke meesterproef? Dat, tezamen met je plannen, en niets anders, is het criterium waarop een nieuwe Dichter des Vaderlands verkozen zou moeten worden.

Tenslotte nog dit. Heb ik zelf dan niet meegedaan aan dit circus? Jazeker. Ik heb me laten opfokken door een stelletje dompteurs dat mij oproept door de hoepel te springen omdat zij dat graag willen. En ik heb er genoeg van. Dit alles heeft niets meer uit te staan met de po�zie, noch met een vaderland, maar alles met de vraag hoe ver persoonlijke ambitie kan reiken. Wie heeft de meeste balpennen.

Voor alle duidelijkheid: ik trek me niet terug. Ik wil terugkeren naar de kern van de zaak. Ik roep het Nederlandse volk op de site dichterdesvaderlands.nl te bezoeken. Lees de gedichten van Hagar Peeters, van Erik Menkveld, Tsead Bruinja, Joke van Leeuwen en ondergetekende, alsmede de plannen die wij aan de dag leggen. En ga daarop af.

Want nogmaals, ik denk dat een Dichter des Vaderlands, ondanks alle rookeffecten die rond het spektakel worden aangewend, nog steeds kan zijn wat de titel suggereert: een dichter die zich via zijn po�zie wil inzetten voor een land � niet voor ��n stad, niet voor ��n provincie of een verzamelde achterban, maar voor een land dat een dichter kan gebruiken.

Ramsey Nasr (1974) is dichter/schrijver, acteur en regisseur. Hij publiceerde drie dichtbundels, een novelle en de essaybundel Van de vijand en de muzikant (2006). Hij won voor zijn werk meerdere literaire en toneelprijzen. In 2005 vervulde hij met veel bijval de functie van stadsdichter van Antwerpen.