De vooruitgang: staande-mastroute met haperende bruggen

(tekst: oud-raadslid D66 Wietse Elzinga op zijn weblog)

13 juni 2010

Vooruitgang in Warga

Teleurstellende toeristische cijfertjes nopen kennelijk tot creativiteit. In het Friese dorp Warga vlakbij Leeuwarden heeft men een wel heel effectieve manier gevonden om de verblijftijd in Friesland te vergroten: je doet de brug niet meer dicht zodat iedereen gedwongen wordt om te rijden. Zo zie je nog eens iets van deze provincie.

De charme van Leeuwarden is dat je zo buiten de stad bent en heerlijke fietstochten kunt maken. Zo besloot ik recentelijk op een bewolkte maar droge zondagmiddag in oostelijke richting naar Bergum te fietsen om aldaar een vaarweg over te kunnen steken. De route terug voert door het dorp Warga waar je tot een paar jaar geleden in het centrum weleens moest wachten voor een geopende brug om het talrijke scheepvaartverkeer te laten passeren.

In het kader van een groot project om meer watersporters aan Friesland te binden is er om Warga heen een waterweg gegraven. De charmes van het dorp ben je als watersporter nu kwijt, dat is nu eenmaal de vooruitgang. Hoewel het hier om een deel van de zogeheten staande-mastroute gaat, moeten boten nog steeds bruggen passeren. Aldus verrees even buiten Warga een nieuwe brug. De oude brug in het centrum van het dorp moet overigens ook nog steeds bediend worden, voor wat werkgelegenheid moet je wat over hebben. Als je pech hebt moet je als weggebruiker nu twee keer wachten, dat is nu eenmaal de vooruitgang.

Het dorp naderende begroette een tegemoetkomende fietser mij met een apart gebaar. Later werd duidelijk wat het betekende: d� brug kan niet dicht. Bij de nieuwe brug aangekomen dacht ik bij het laatste bootje dat ie wel dicht kon. Dorpskinderen kwamen mij vertellen dat de brug al geruime tijd open stond en niet dicht wilde, dat kwam namelijk wel vaker voor.

Terug in het dorp de brugwachter – die het tegenwoordig wel aan tijd heeft – gevraagd hoe ik in het dorp Grouw moest komen om aldaar het water over te kunnen komen. Die vertelde mij niet alleen de weg maar ook dat die brug ook h��l storingsgevoelig was. Bij die brug aangekomen keerden de eerste auto’s al, gelukkig voor mij als fietser ging de brug alsnog dicht.

Zo heb ik onbedoeld en ongevraagd stukjes Friesland gezien die ik nog niet eerder heb gezien, maar de meeste toeristen zullen net als ik zelf willen bepalen wanneer ze wat willen zien. In deze provincie hebben bestuurders en beleidsmakers hoge verwachtingen van toerisme als belangrijke bron van inkomsten. Maar een staande-mastroute met haperende bruggen is een wel erg armoedige poging om meer welvarend te worden.