De machteloze handen van Houkje en Bauke

Foto: J.M. Luijt

Ik vraag me ernstig af of we voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar nog wethouders zullen horen roepen dat ze graag hun karwei af willen maken. De strofe ‘ik had zo graag mijn karwei af willen maken’ komt vaak uit de mond van bestuurders die niet meer herkiesbaar worden gesteld. Ze zijn in ongenade gevallen en staan in de klaagmodus: waarom moet ik weg; ik ben nog niet klaar. Iedere keer wanneer ik die klagende wethouders hoorde, bekroop bij mij de gedachte dat men het karwei zou moeten klaren in de ter beschikking gestelde tijd. Die periode staat aan het begin van een college vast en het moet al heel raar lopen wil hier tussentijds verandering in komen.

In Leeuwarden lijken de wethouders vrijwillig te vertrekken, al dan niet met de staart tussen de benen Waarheen is voor sommigen nog de vraag, als het maar weg is. Wethouder Koster (CDA) vertrekt deze maand naar een bestuursfunctie bij een school in Zwolle. Ze wil haar karwei hier niet afmaken. Wethouder Diks (PAL/GroenLinks) wil naar de Tweede Kamer en hoopt mee te liften op de slippen van de landelijke lijsttrekker Jesse Klaver. Misschien heeft ze hier het werk af, het is voor de burgers niet duidelijk. De Leeuwarder PvdA-wethouders gaan onderling strijden om het lijsttrekkerschap, een wedstrijd waartoe tijdens een ledenraadsbijeenkomst in Koarnjum is besloten. Met tegenzin – de wethouders Deinum en Feitsma stemden tegen het voorstel – zullen ze de strijd met elkaar aangaan, tenminste als ze hun karwei willen voortzetten en/of afmaken. Wellicht dat deze verkiezing die ambitie heeft getemperd.

Er speelt nog wat anders. De kans is niet ondenkbaar dat de wethouders in dit turbulente tijdsgewricht met de opkomst van allerlei nieuwe – soms moeilijk serieus te nemen – partijen zullen zeggen: geef mijn portie maar aan fikkie. Sommigen zullen zich afvragen: ben ik niet uitgeregeerd? Ben ik niet uitgebouwd? Hebben we niet al voldoende parkeergarages en snelwegen?

Bestuurders zien hun karwei graag groot. Na het aanleggen van een asfaltweg of een ‘haak’ kunnen ze zeggen: kijk, daar ligt tenminste iets. Een bushalte die overgeslagen wordt door busmaatschappij Arriva, waar een jongen uit Garyp – leerling van Beyers Naudé in Leeuwarden – dagelijks last van heeft en hij niet alleen, is van een geheel andere orde. Dan sta je als PvdA-wethouder met twee hulpeloze handen op de foto in de krant zijn petitie in ontvangst te nemen. Dat zijn problemen die wethouder Houkje Rijpma maar moeilijk het hoofd kan bieden. Veel verder dan een vage toezegging tot overleg tussen de student en de vervoersmaatschappij komt de wethouder niet.

Datzelfde machteloze gevoel bekroop mij toen ik vrijdagmiddag op bezoek was bij de senioren van de PvdA in Sonnenborgh aan de mr P.J. Troelstraweg. Hier sprak het PvdA-raadslid Bauke Aalbers de senioren toe. Aalbers had geneeskunde gestudeerd (niet afgemaakt) en geeft tegenwoordig les in verpleegkunde aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. Tussentijds was hij de raad van Leeuwarden binnengekomen. Aalbers vertelde de senioren enkele kleine verhalen waaruit ik één conclusie trok: heden geen oplossingen. Ook hier zag ik lege, machteloze handen. Hij voelde zich een radertje in het geheel, met maar beperkte oplossingsvaardigheden.

Bauke Aalbers was ook verbaasd over de situatie op zijn eigen school. Hij sprak met enige verwondering over de verhouding tussen de energie die gestoken werd in het draaiend houden van de NHL en de lescapaciteit, toch hun core business, zou je zeggen. Die verhouding staat 70 tot 30.

Het PvdA-raadslid klonk  verbaasd, zijn stem schoot daarbij omhoog, maar ik kreeg niet de indruk dat hij hieraan consequenties zou verbinden. Dat hij zich in staat achtte bij zijn school de kat de bel aan te binden. Het karwei afmaken is niet een ieder gegeven, zullen we maar zeggen.

Andries Veldman

politiek