Jamila Faber is de nieuwe stadskunstenaar

Persbericht gemeente Leeuwarden, 6 december 2016.

Jamila Faber uit Leeuwarden is op 6 december door het college van b. en w. benoemd tot Stadskunstenaar gemeente Leeuwarden 2017-2018.

Jury

Op de vacature voor stadskunstenaar van Leeuwarden 2017-2018 kon anoniem worden gesolliciteerd. Uit 51 inzendingen koos de jury drie kandidaten die in aanmerking kwamen voor de titel Stadskunstenaar 2017-2018. De jury bestond uit Arjan Hut (voormalig stadsdichter), Diane Romashuk (Cultureel redacteur Friesch Dagblad) en Annemarie Lindeboom (schrijfster).

Pitch

De drie genomineerden  waren Jamila Faber (multidisciplinair kunstenaar), Sietze de Vries (Heit en Mem Media) en Laurens van der Meulen (Kunstenaarscollectief Heksenhamer).

Op 25 november presenteerden zij een pitch van 10 minuten aan wethouder Sjoerd Feitsma, de jury, pers en genodigden.

Advies

De jury heeft zich beraad en aan het college van b. en w. het advies gegeven om Jamila Faber aan te stellen als Stadskunstenaar 2017-2018. Citaat uit het juryverslag:

“Jamila is creatief en authentiek, zowel als persoon als in haar werk. Jamila is sterk in het verbinden van mensen. Zij zal, met andere ogen, de stad laten zien aan bewoners en bezoekers. En hiervoor gebruik maken van diverse disciplines; gedichten, liedjes en andere vormen van kunst”.

Het college heeft het advies van de jury overgenomen.

Op 7 december wordt Jamila Faber formeel benoemd tot stadskunstenaar. Deze benoeming wordt bekrachtigd met het tekenen van een overeenkomst. Deze bijeenkomst vindt plaats op woensdag 7 december vanaf 20.00 uur in het leegstaande winkelpand naast de Hema in de Winkelcentrum Bilgaard. Dit is een openbare bijeenkomst met muzikale omlijsting; de toegang is gratis.
Het juryverslag treft u hieronder:
Juryadvies

De jury stond voor een moeilijke keuze: drie kandidaten met heel uiteenlopende plannen.  Vooropgesteld, het waren drie mooie finalisten, waarvan we de overtuiging hebben dat ze allemaal de functie van stadskunstenaar op mooie wijze en met de nodige publiciteit kunnen invullen.  Om met Henk Dillerop te spreken die de pitches presenteerde: we hopen dan ook dat alle drie de kandidaten hun plannen gewoon ten uitvoer brengen, ongeacht de uitkomst.

Heksenhamer

Waar Heksenhamer komt, bruist het van de energie en aan talent heeft het collectief alles in eigen huis. Het valt te waarderen dat ze zo’n beetje alles wat er op cultuurgebied te halen valt – van verschillende disciplines tot in eigen woorden hoge en lage kunst – in een breed aansprekende talkshowvorm weten te gieten, en daarbij bovendien samenwerking en aansluiting zoeken bij het publiek en andere cultuurmakers, zoals het koor dat ze meebrachten naar de presentatie.

Heksenhamer presenteerde de jury een eigen en al bestaand concept: Leeuwarden draait door, een persiflage op tv-programma De Wereld draait door. Dat het een ‘beproefd’ concept is wekt vertrouwen dat ze hun plannen kunnen waarmaken, met of zonder het predikaat stadskunstenaar om daaraan toe te voegen. Desalniettemin zijn we als jury van oordeel dat goede concepten met financiële middelen beloond mogen worden.

In hun sollicitatie en in hun pitch was de talkshow, die ze vier keer per jaar willen herhalen, alleen het enige plan voor de invulling van de functie van stadskunstenaar. Hoewel ze daarin veel kunnen laten zien en samenbrengen, en er zeker iets gebeurde op het podium tijdens hun presentatie, zou het stadskunstenaarschap daarbij wel beperkt blijven tot een enkele plaats en vorm.  Door zich te beperken tot een enkel concept bakenen ze  bovendien hun doelgroep af, en daarmee ook de zichtbaarheid en draagvlak. Met wat ze te bieden hebben hadden ze daar met gemak meer uit kunnen halen. Wellicht had het ook nog meer overtuigingskracht gehad als ze een van hen talenten solo naar voren hadden geschoven.

Sietze de vries

Sietze de Vries loopt juist over van de ideeën en weet die uitstekend en beeldend te presenteren,  zowel in zijn sollicitatie als in zijn pitch. Zijn plannen zijn duidelijk en zichtbaar voor de rest van de wereld. Beeld is dan ook zijn wapen. Wat hij daarmee voor ogen heeft in leegstaande winkeletalages, in de vorm van hologrammen in de stad, met oude televisies, met nostalgische beelden en juist de nieuwste apps, zou zijn stadskunstenaarschap waarschijnlijk niemand in Leeuwarden ontgaan. Beelden van de stad wil hij inzetten om nu nog donkere of sombere plekken in dezelfde stad weer kleur te geven. Zijn hologrammen zullen ongetwijfeld verwonderen. Sietze mikt met de app en een QR-code zelfs op een nog groter publiek, tot ver in Europa. Ook Sietze wil samenwerking zoeken met de mienskip en zijn plannen passen prima binnen de ambities van Leeuwarden Culturele Hoofdstad en andere projecten binnen allerlei participatie-kaders.

Wat ook indruk wekte is dat hij al nagedacht heeft over zijn nalatenschap als zijn periode als stadskunstenaar erop zit, met een app die doorgaat; een hele mooie vingerafdruk, of echo, om mee af te sluiten. Met Sietze zouden we zeker een stadskunstenaar hebben die mooie dingen gaat doen die niet onopgemerkt blijven, daar heeft de jury alle vertrouwen in.  Zijn werk zal zichtbaar zijn.

Op zijn plannen heeft de jury dan ook weinig tot niets aan te merken. De vraag die de jury wel heeft, is wie nu precies Sietze de Vries  is, en wat is de eigen stempel in zijn plannen die ze onmiskenbaar van Sietse de Vries maken. Hoe zal hij zich als persoon neerzetten? Of verdwijnt dat in de beelden? En als die onderscheidende identiteit achterwege blijft, zal hij dan genoeg mensen kunnen optrommelen om zijn plannen – waarvoor hij in veel gevallen steunt op een breed draagvlak – ten uitvoer te brengen? De app is al een bestaande app bijvoorbeeld waar hij bij aansluit.  Is hij een kunstenaar of inderdaad meer een (ongetwijfeld goede  en indrukwekkende) cultuurproducent? En maakt dat uit voor de functie die inmiddels van stadsdichter tot stads… is uitgegroeid?

Jamila Faber

Jamila was degene die zo graag stadskunstenaar wil zijn, dat ze niet eens wachtte tot er een nieuwe vacature open stond. Haar sollicitatie was binnen voordat de nieuwe vacature de deur uit was. Henk Dillerop kondigde haar prachtig aan. Zo onzichtbaar als de plekken zijn waar ze de inspiratie voor haar multidisciplinaire kunst zoekt (onderwerpen waar je ‘stenen voor moet omdraaien, luikjes opendoen, een vergrootglas bij moet pakken of om het hoekje moet kijken), zo opvallend/indrukwekkend is haar persoon, daar kwam het ongeveer op neer. Ook uit haar sollicitatiebrief bleken zeer creatieve plannen. Toen het moment kwam waarop ze dat alles zelf mocht laten zien, kwam het jammer genoeg allemaal niet uit de verf. Jamila was nerveus, de focus van haar verhaal lag op haar ‘beleid’ rond haar kunst en benoemen van haar kunnen maar toen ze aan haar concrete plannen toe was, rinkelde de kookwekker, al probeerde ze die te negeren.

Jamila’s pitch riep serieuze vragen op: waren het de zenuwen die met de gretigheid meekomen die haar parten speelden? Of is presenteren niet haar sterke kant? (En dat moet een stadskunstenaar toch echt wel kunnen). Is Jamila er al wel klaar voor is om stadskunstenaar te zijn, is ze niet nog te onzeker over waar ze staat als kunstenaar om dat ook uit te dragen? (En daarmee niet ook een groot risico omdat we een ’tegenvallende’ stadskunstenaar met het oog op de vorige periode niet kunnen/willen permitteren) Of is ze gewoon niet van de ‘commerciele’ presentaties en is dat heel anders als ze zich toont/zichzelf mag zijn als kunstenaar?  Als kunstenaar heeft ze al veel in Leeuwarden gedaan, zich een vernieuwer en verwonderaar getoond, wat vertrouwen biedt op het vlak van zichtbaarheid en draagvlak. Na afloop van de pitches viel het de jury op dat ze ook lang bleef om nog met veel mensen te praten en contact te zoeken, dat beschouwen we als een pluspunt.

De keuze van de jury en advies aan het college van B en W:

,,De stadskunstenaar van Leeuwarden moet de komende twee jaar de inwoners én bezoekers van Leeuwarden verleiden en met een andere blik naar de stad laten kijken. Je bent de spiegel van Leeuwarden, die als een soort vergrootglas gaat werken”, is de tekst die uiteindelijk in de vacature gezet. Op haar pitch alleen had ze het niet gered, maar Jamila’s ideeën om mensen de stad te laten zien door de ogen van de eenzame man in de snackbar of door de ogen van de kinderen van Leeuwarden, met door haar eigenhandig – en daarnaast samen met anderen – gemaakte kijkdooshelmen, gedichten, liedjes, en meer Kunst, doen dat van de ideeën van de drie kandidaten naar ons idee het meest. Haar plan was het meest creatief en maakte de jury het meest nieuwsgierig naar wat ze als stadskunstenaar gaat doen. Ook is zij authentiek, zowel als persoon als in haar werk. Dat alles, is ondanks haar presentatie, wat voor ons overeind blijft en toch zwaarder weegt dan de pitch. En wat wij de meest oprechte en mooiste invulling van het begrip stadskunstenaar vinden. De jury is daarmee unaniem in haar voorkeur voor Jamila

Nummers 2 en 3:

Arjan: 2. Heksenhamer, 3. Sietze de Vries

Diane: 2. Sietze de Vries, 3. Heksenhamer

Annemarie: gedeelde tweede plek voor de overige kandidaten.