Wie zijn baas (of vrienden) niet de waarheid durft te zeggen, hoort niet in de journalistiek thuis

(tekst: Villamedia – beeld: Roelof van der Schaaf)

I.M. Libben Reeskamp (1965-2026): Eerst het lachen, dan de moraal en pas dan het vreten

Onderzoeksjournalist en redacteur Libben Reeskamp is overleden. Mark Koster schreef dit In Memoriam voor hem.

De laatste keer dat ik Libben Reeskamp sprak reed er een lijkwagen over het grindpad waar hij zijn laatste dagen sleet: een hospice in Haarlem met uitzicht op de oudste voetbalclub van Nederland: HFC.

‘Het heerst’, zei hij terwijl hij naar de grafkist op wielen keek. Een mens kan dodelijk ziek zijn, maar toch zijn humeur niet verliezen. Reeskamp, die al jaren leed aan ongeneeslijke darmkanker, was gezegend met zelfspot, relativering en de neiging om geen genoegen te nemen met bullshit, ook als dat de eigen carrièrekansen fnuikte. Kom er eens om in de journalistiek, waar angst, lafheid en redactionele groupthink overheersen.

Ook de aankondiging van zijn eerder dan verwachte vertrek van de aarde bracht hij in een bijzin, waarna hij goedgemutst overging tot andere bijzaken in het leven: sport, de wereld van de journalistiek en de meningsvorming.

Straatvechter die ‘u’ zegt

Bij Quote, Revu, Intermediair Starters en daarvoor als roeiverslaggever bij de Volkskrant leerde ik hem kennen. Hij was een corpsbal, sprak je aan met ‘amice’, maar had de mentaliteit van een gentleman rugbyer, een straatvechter die ‘u’ zegt. Ook dat is een uitstervende kwaliteit. Hard op de zaak, zacht op de persoon. Hij rook het onraad als de rest van de natie nog achter een geparfumeerde drol aanhobbelde.

Lees hier verder