Dacht hij aan een kijvende vrouw die hij lang geleden had verlaten?

(tekst: Eric Hoekstra)

Zwerver in Liwwadder bos

Toen ik de hond uitliet, was het weer zover. Daar zat hij. Aan de andere kant van het watertje dat het fietspad langs de Kalkvaart scheidt van het Leeuwarder bos.

In de kleermakerzit. Een groene plunjezak voor hem. De Zwerver. Met anoniem bruin verbrand gelaat, kleren van een onbestemde kleur. Je zou hem er overal uitpikken. De Zonderling.

Mediteerde hij? Kwam hij nader tot U, het stukje God dat in ons woont?

Herdacht hij de doden van de Tweede Wereldoorlog?

Of genoot hij in gedachten van de wedstrijden die Cambuur het komend jaar gaat spelen? Cambuur – PSV. Ajax – Cambuur. Cambuur – Heerenveen. Dat zijn mooie affiches, zeker.

Dacht hij aan een kijvende vrouw die hij lang geleden had verlaten? Of zij hem?

Of was hij slechts een zonderling die te vroeg door de kliniek op de maatschappij was losgelaten?

Natuurlijk had ik hem kunnen vragen of ie hulp nodig had.

Terwijl deze overwegingen in mij rondspookten, kwam van de andere kant een jonge allochtoon met hond en smartphone aanlopen. Hij liet zijn ogen even gaan over de Verschijning in het bos, toen keek hij mij aan. Tegelijkertijd haalden we onze schouders op met een blik van verstandhouding.

Wij hadden elkaar als Normalen herkend. De maatschappij, dat ben jij.

Behalve als je eruit stapt.

Eric Hoekstra, een Normale Liwwadder te Liwwadden.

cultuur middenstanders zakelijk