Compliment NLP voor PvdA en afkeuring voor PAL, SP en VVD

(tekst: Gijs Jacobse, fractievoorzitter Nieuwe Leeuwarder Partij)

De drie betere en mindere dingen van 2010

Het is tegenwoordig mode om aan rond de jaarwisseling lijstjes allerlei lijstjes te maken. De beste dit en de slechtste dat van het jaar. Soms tot stand gekomen door dubieuze stemmingen via telefoon of Internet, soms door deskundigen. Wat zijn nu voor mij (dat is in ieder geval al helder) drie betere momenten (hoogtepunten gaat me te vier) en mindere punten uit de gemeenteraad.

Betere momenten

De begroting 2011. Tijdens de behandeling gingen de wethouders Florijn en Deinum een open gesprek aan met alle fracties in de Raad of het nu collegepartijen waren of niet. Rutten kan daar voor zijn minderheidskabinet nog ter lering gaan.

Garantstelling Cambuur. Los van de vraag of je het met het besluit eens was . Sterk was dat de Raad het signaal gaf aan het college dat het met een voorstel moest komen en dat de Raad uiteindelijk met een eigen raadsbesluit kwam op basis van gesprekken met alle betrokkenen.

Nieuw beleid (bezuinigingen op) WMO. Sterk uiteindelijk vanwege het draagvlak dat hier verkregen is. Gebruikers en beleidsmakers konden het op grote lijnen eens worden op deze gevoelige portefeuille. Ook hier nadrukkelijk een open opstelling van de zijde van het college.

Mindere momenten

Te late melding tekort De Harmonie. Door onhandig optreden van de wethouder tijdens het debat leidde dit debat tot een onnodige motie van afkeuring van het optreden van de wethouder.

De afsplitsing van mevr. Zoodsma uit de SP. Zo vlak na de verkiezingen waarbij de SP nog maar twee zetels haalde stapte mevr. Zoodsma uit de SP om voor zichzelf te beginnen. Het aanzien van de politiek en de werkbaarheid in de gemeenteraad zijn de grootste slachtoffers.

De ’tegenbegroting’ van de VVD. Met veel gevoel voor publiciteit aangekondigd maar in de praktijk een overzicht van de financi�le gevolgen van wijzigingsvoorstellen die andere fracties wel vaker verstrekken. Ook teleurstellend omdat uiteindelijk de financi�le positie van de gemeente op langere termijn slechter zou zijn. Wie verwacht nu een begroting van de VVD waar potverteren uitgangspunt is?

We zullen zien wat 2011 ons brengt.

Een grimlach van nabij

Terugkijkend op de eerste maanden na mijn terugkeer in de gemeenteraad moet ik concluderen dat het schrijven van Grimlachjes qua frequentie sterk is teruggelopen. Dat is begrijpelijk. Hoewel er boven dit stukje altijd staat dat het om mijn persoonlijke mening gaat, is het toch moeilijker om ‘vrijblijvend’ te kunnen beschouwen.

En in de gemeenteraad gaat het niet om mijn mening, maar om uw mening. Als gemeenteraadslid vorm ik pas als laatste de mening (en het is dan vaak niet zinvol om achteraf nog een stukje te schrijven).

Ik vind namelijk dat je open aan een debat in de gemeenteraad moet beginnen. Wat heeft het immers voor zin om het gesprek met de burgers, met andere partijen en met het college aan te gaan als je mening al vaststaat? Dan kunnen we beter gelijk gaan stemmen. Iedereen in de politiek kan je ook gelijk vertellen dat het deksels lastig is om op een eenmaal ingenomen standpunt terug te komen. Waarom dat zo is weet ik niet, maar dan ben je meteen een draaikont o zo. Wil je dus in je besluitvorming alles mee kunnen wegen, dan moet je dus in het begin van het debat terughoudend zijn. Dat maakt het vaak moeilijk om een Grimlachje te schrijven.

Een en ander betekent niet dat er niets meer te grimlachen valt. Ik ben dan ook vast voornemens om zo nu en dan een grimlachje te blijven schrijven.

Kerst 2010

Voor veel mensen breken er donkerder tijden aan. De crisis zal zich in 2011 vrijwel voor het eerst ook echt laten zien in de portemonnee van de burger. Hoger premies en eigen bijdragen voor de zorgverzekering, versobering en hogere eigen bijdragen voor de WMO, meer zelf betalen voor studie en kinderopvang en ga zo maar door. Waar veel mensen hun inkomen niet zien stijgen betekent het dus dat we moeten bezuinigen op van alles om de eindjes aan elkaar te knopen.

Juist kerst maakt ons er op attent dat op zulke momenten niet welvaart maar welzijn veel belangrijker is. Het omzien naar elkaar, het aandacht hebben voor elkaar in Gezin, familie, en in andere sociale verbanden is wat er uiteindelijk toe doet.

Dat is makkelijk gezegd zo. Immers het deelnemen aan die verbanden is niet zonder kosten. En je wilt niet altijd diegene zijn die krijgt, maar ook wel eens diegene die geeft. Daarbij komt dat de verschillen door de grote materi�le keuzes wel heel nadrukkelijk ge�taleerd worden. De een heeft alles, werkelijk alles, en de ander heeft (vrijwel) niets. Leg dat je kind maar uit.
Kerst moet ons het licht laten zien, het pad beschijnen, waarlangs we de problemen kunnen beheersen en toch iedereen mee kunnen laten doen. In de gemeentepolitiek moet steeds voorop staan dat we het over mensen hebben. Kwetsbare mensen vaak. Bij alle versoberingen die in voorzieningen nodig zijn om ze betaalbaar te houden moeten we steeds een menswaardig bestaan kunnen blijven garanderen. Mensen kunnen laten geloven in een (goede) toekomst. Geen botte bijl methodes dus, maar zorgvuldige en daaraan afgewogen keuzes maken. Zorgen dat het licht ook na kerst niet uitgaat.