Caroline de Groot: PAL/GroenLinks is te soft

Foto: Ruben Dalsheim

Ook deze zomer weer prachtige verhalen die we opdiepten uit ons archief; november 2017

Caroline de Groot is de lijsttrekker van de Partij voor de Dieren bij de gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden. De Groot is met haar man Gregor Vos eigenaar van een bed and breakfast in Warten. ’s Zomers verhuren ze zes kamers. Ze is ook eigenaar van een taalbureautje, waar ze formele brieven opstelt. Bij de Afûk volgde ze een cursus Fries waarmee ze haar man regelmatig om de oren slaat. ‘Jo moatte net sa seure’, zegt ze dan. Ze is gek van Piter Wilkens, fan van het Filmhuis Slieker en zit op een popkoor in Wergea.

Waarom de Partij voor de Dieren?

‘Kort na de oprichting van de Partij voor de Dieren ben ik lid geworden. Een vriendin attendeerde mij op de partij, waarbij het dierenwelzijn als uitgangspunt geldt. Later is dat standpunt steeds breder geworden, zonder onze scherpte te verliezen. Tot voor kort was ik vrij passief en schreef af en toe ingezonden stukken in de Leeuwarder Courant. Ik had het te druk met mijn werk als officier van justitie en onze bed and breakfast in Warten. Maar nu ik gestopt ben als officier, heb ik meer tijd voor de partij. Misschien halen we wel twee zetels. We hebben een mooie lijst met kandidaten. Op nummer twee staat een kei: Tamara Kloosterman, lerares klassieke talen.’

‘Tijdens mijn werk als officier van justitie had ik altijd te maken met het onrecht dat mensen was aangedaan. Ook had ik slachtofferhulp in mijn portefeuille. Bij het Openbaar Ministerie draait het altijd om mensen, nooit om dieren. Bij een ongeval met een paardentrailer op de Wâldwei kreeg ik een uitgebreide rapportage over remsporen en allerlei andere technische details. Ik zei tegen de agenten: en hoe was het met de paarden?’

Waarom gestopt als officier van justitie?

‘Van Weesp zijn we in 2005 naar Friesland verhuisd. We wilden weg uit de Randstad. Van het parket Haarlem ging ik naar het parket Leeuwarden. Met de narigheid bij het OM en de vrolijke gasten in onze bed and breakfast hadden we een mooi evenwicht gevonden. In Leeuwarden kregen we te maken met reorganisaties. Waar ik eerst lekker op de fiets naar mijn werk kon, moest ik nu naar Groningen. Ik vond dat erg vervelend. Het is bovendien een stressvolle baan. Het vergt veel van je.’

En nu de politiek in.

‘Met de bed and breakfast alleen was het voor mij wat eenzijdig en te weinig uitdagend. Het was ook te zot dat we in Leeuwarden geen afdeling hadden, terwijl er behoorlijk wat mensen op onze partij stemden. Wij zijn geen partij van het pluche. We willen mensen verrassen met onze standpunten. We willen mensen anders naar zaken laten kijken. Je merkt zeker wel dat ik een cursusje heb gehad.’

Wat gaat er in Leeuwarden veranderen met de Partij voor de Dieren in de gemeenteraad?

‘We willen meer oog voor dierenwelzijn. Dan heb ik het over huisdieren, dieren in het land en dieren in het wild. We gaan de gemeente op de huid zitten en zullen ontwikkelingen kritisch volgen. De vaart door Schilkampen had bijvoorbeeld best op een andere manier gekund. De bewoners hadden een prima alternatief. We gunnen de watersporters een nieuwe vaart, maar het had daar anders aangelegd kunnen worden met meer oog voor de vogels in dat gebied. Ook over de bouw van een nieuwe parkeergarage aan de Tesselschadestraat hebben we ons verbaasd. Weer een nieuwe parkeergarage! Met de bouw van een garage voor de werknemers van ondernemingen in dat gebied zeg je in feite: laat je personeel maar lekker met de auto komen! Dat willen we nu juist veranderen. Dat denken hierover moet veranderen. En we hebben al zoveel parkeergarages. Wij zeggen: weeg de uitstoot van fijnstof mee en let veel sterker op de luchtkwaliteit. Er moet een omwenteling in denken komen wanneer het om het autoverkeer gaat.’

Laat wethouder Henk Deinum (PvdA) dit niet horen. Die wil bouwen, bouwen en nog eens bouwen.

‘Ja, dat heb ik inmiddels wel begrepen. Maar we moeten scherper naar de keerzijde van onze economie kijken. Kijk eens naar de kwaliteit van het slootwater. De Waterschappen waarschuwden al dat ze het gif er niet meer geheel uitgefilterd krijgen. Daar hoor je vrijwel niemand over.’

PAL/GroenLinks is te soft?

‘De Partij voor de Dieren is veel verder dan GroenLinks. Zij zijn voor groene groei. Wij vinden groei het onderdeel van het probleem. PAL/GroenLinks is eerder bereid tot het sluiten van compromissen. Het Potmargegebied is prachtig, maar wij vinden dat je dat groenbeleid breder moet trekken. Net als de actie ‘steenbreek’ waarmee wordt tegengegaan dat burgers hun tuin verstenen. Je kunt wel stimuleren om vlinderroutes te creëren en bijenkasten te plaatsen, maar trek het breder en kom ook in actie wanneer boeren even verderop hun land met gif platspuiten. Wij houden niet van postzegelpolitiek. In het programma van PAL/GroenLinks komen dieren nauwelijks voor. In Leeuwarden is er helemaal geen nota dierenwelzijn. De brandweer is met het preventiebeleid vooral gericht op burgers. Wij zeggen: Leeuwarden krijgt er een enorm buitengebied bij, zou je misschien als brandweer ook niet eens naar de boerderijen gaan?

De boeren zien je aankomen.

‘Ik zou het een mooie taak vinden om te laten zien dat de Partij voor de Dieren niet tegen de boeren is. We hebben hier in het land affiches aangeplakt en dan zie je de giftige blikken van de boeren. Ze hebben het ook niet gemakkelijk. Opgejaagd door hun landbouworganisatie LTO en afgeknepen door leningen van hun banken.’

Ik las laatst over allemaal boerenmiljonairs. Er zit er straks een bij je in de raad.

‘Het CDA is onze tegenpool. Wij vinden dat we op een andere manier moeten omgaan met onze planeet. Onze vier pijlers zijn: duurzaamheid, mededogen, persoonlijke vrijheid en persoonlijke verantwoordelijkheid. Wij zijn niet links en niet rechts.’

En straks worden jullie, net als alle andere raadsleden, ingepakt door de ambtenaren die onder het genot van een kopje koffie gaan uitleggen hoe het hier allemaal reilt en zeilt.

‘Hahaha. Daar zijn we voor gewaarschuwd tijdens onze cursus. Dat gaan we echt niet doen.’

Is het een beetje gezellig bij de club? Mag er wel een spareribje worden gegeten?

‘Hahaha. De Partij voor de Dieren is niet per se voor vegetariërs. Wij zijn thuis niet zo maniakaal. Maar hoe meer je weet, des te meer je beseft hoeveel leed er rond de productie van vlees en vis plaatsvindt. Kijk alleen maar eens naar de troep waarmee kweekvis groot wordt gebracht. Ik heb heel lang vis gegeten, maar we zijn langzaam opgeschoven. Ik kom uit IJmuiden en als ik aan een lekker gebakken makreel denk, loopt het kwijl me uit de mond. Mijn collega’s haalden op de vrijdagmarkt graag een haring. Heerlijk! Soep met ballen? Sommigen vissen ze er uit. Ik eet ze op. Na mijn studie rechten heb ik nog als stewardess gewerkt, eerst bij Martinair en later bij de KLM. In de Royal Class was er wel eens een biefstukje over. Dan maak je toch weer andere afwegingen. Ja, dan at ik het toch maar op.’

Andries Veldman