Burgemeester Crone blinkt uit in semantische spelletjes

Crone: Ik ben zo blij met mij

(Van een medewerker)

Zaterdag een doorwrocht verhaal in de Leeuwarder Courant over de tekorten bij Kulturele Hoofdstad 2018. Maandagavond in de raad vragen van VVD-er Bevers. De kijker/luisteraar rekent dan op een zinderend debat, waarbij de raadsleden zich voor de interruptiemicrofoon verdringen. Zo niet aan het Hofplein.

Passend

Daar start burgemeester Crone met een reglementaire verhandeling over de vraag of deze discussie nu op deze avond wel passend is. Hij heeft overlegd met de griffier, maar die wist het ook niet zo goed. Daarom wil hij het “binnenkort” in het presidium bespreken. Een manoeuvre die de burgemeester met regelmaat toepast. Het wordt tijd dat in Huis aan Huis en aparte rubriek komt voor mededeling aan de burgers, wat daar nu eigenlijk uitkomt, dat presidium. Of blijft het hier: hoe geheimer hoe beter?

Hart

Maar goed, de burgemeester wilde deze avond wel met de hand over het hart strijken en de gelegenheid aan Bevers geven om zijn vragen te stellen. Het college had al een antwoord klaar. En dan verder geen discussie.

Afschepen

Verwonderlijk dat Bevers, en zijn mederaadsleden hierop niet reageerden. Is er een gelegenheid voor een spannende discussie, en dan laat je je zo afschepen.

De burgemeester keek bij zijn truc nogal olijk. Het deed denken aan het gedicht van een leerling op de lagere school. “Ik ben zo blij met mij”, zo rijmde de jonge poëet er op los.

Geprepareerde antwoorden

Bevers stelde netjes zijn vragen. Feitsma las netjes zijn geprepareerde antwoord voor. Hij erkende dat nog maar de helft van het budget is geregeld. Maar dat geeft niet, want in een – verder bij niemand bekende – Zweedse stad was het ook zo gegaan. Als verklaring voor de in het KH – bidbook gebruikte term “secured” ( veiliggesteld) zei hij, dat niet het genoemde bedrag (€ 11,5 miljoen) zeker was, maar het commitment. De gemeenten hadden immers een intentieverklaring gegeven. Dat was verzekerd, meer niet. Feitsma had er nog even bij kunnen vertellen, dat deze brieven van gemeenten erg op elkaar leken, en zelfs in het Engels waren gesteld. Knap hoor. Er was – naar het lijkt – een standaard-tekst aangeleverd. Gemeenten zeiden niets over bedragen. Hoe het bedrag van 11,5 miljoen dan in de wereld is gekomen? Feitsma legde het niet uit. En Bevers, en zijn mederaadsleden, lieten het verder zo. Er doen verhalen de ronde dat die intentieverklaringen van gemeenten nooit aan de betrokken raden zijn voorgelegd. Het is zelfs onduidelijk of de voltallige colleges de brief hebben gezien. Zelfs met een tot niets verplichtende intentieverklaring liepen hier bestuurders ver voor hun troepen uit. Het is maar een detail. Iets voor raadsleden om uit te zoeken. Dan kan meteen uitgezocht worden of deze gemeenten zich die fonteinen – met extra kosten – echt door de strot laten duwen.

Daarmee was maandag het cabaret nog niet voorbij. Crone greep zijn kans en legde het op zijn eigen wijze uit. Daarmee de verklaring van Feitsma merkwaardigerwijs in de wielen rijdend.

Eenvoudige Leeuwarders

De burgemeester had indertijd veel gesproken met de jury en met Brusselse ambtenaren. In die kringen wordt een ander Engels gesproken, dan in Nederland. Crone liet zich zelfs ontvallen dat de teksten niet zo zeer waren bedoeld voor de eenvoudige Leeuwarders en Friezen, waaronder zijn eigen raadsleden. Die verstaan onder “secured”, zeker als daar bedragen bij worden genoemd, dat het geregeld is. Zo ligt dat niet in Brussel, wilde de burgemeester ons doen geloven. Hij ging zelfs zover om te zeggen, dat de Brusselse jury-leden, of ambtenaren hem zelf hadden ingefluisterd, dat je best “secured” op mocht schrijven, ook al was daar geen sprake van. Of dat klopt? Geloof het maar niet, zonder meer. Vraag het maar na, in Brussel. Crone blinkt uit in semantische spelletjes. Zijn verklaringen over de mislukkende lobbys ( zoals jusititiestad) passen daar in. De honden lusten er zo langzamerhand geen brood meer van. Raadsleden maken nog steeds een goedgelovige indruk.

Rudi Wester

Overigens is bekend, dat het bidbook ook op andere punten mank gaat. Rudi Wester – toen nog in de gratie bij de KH, later wat minder, afgaand op bepaalde verklaringen – zei dat al eens eerlijk. We schrijven de zaken zo op, dat het effect heeft. De waarheid komt dan wel eens in het gedrang. Daarom kwam in het bidbook ook te staan, dat Leeuwarden niet bezuinigde op de reguliere budgetten voor cultuur. Terwijl het in diezelfde periode ging om een structurele inkrimping van het toch al lage budget met een bedrag van ca € 1,5 miljoen .Zelfs de eenvoudige bespeling van het historische carillon (€ 10.000,- per jaar) moest koste wat kost geschrapt.

Wie meent dat cultuur ook eerlijkheid en authenticiteit omvat, is bij de KH aan het verkeerde adres. Daar gaat het meer om grootspraak en window-dressing. City-marketing, kortom. De cultuur is bijzaak.