Bloemsierkunst Drijver (1926) stopt – Leeuwarden wordt gehaktballenstad

12 december 2015 Actueel, Economie

Gehaktbal

Na 90 jaar komt er een einde aan Bloemsierkunst Drijver aan de Weerd in Leeuwarden. Albert en Sjoukje Drijver vinden het wel mooi geweest. Op 2 januari start de uitverkoop en hierna gaat de winkel op slot.

De drie werknemers hebben een goede vervangende baan gevonden, vertelt Albert Drijver. De zaak loopt nog altijd naar behoren en heeft in Leeuwarden en omgeving een zeer goede naam. ‘Dat hoor ik vaak. We hebben wel wat neergezet.’ Aldus de bloemist die ook garant stond voor bijzondere kunstwerken zoals de krans voor de winnaar van de Elfstedentocht. Drijver wist zodoende – vandaag vergaderden de leden van de Friesche Elfsteden – als een van de eersten wanneer de Tocht werd uitgeschreven.

Hoewel Bloemsierkunst Drijver naar tevredenheid functioneert constateert Albert Drijver een onherstelbare neergang van de Leeuwarder middenstand en de bloemsierkunst in het bijzonder. In de tachtiger jaren had Drijver nog 19 personeelsleden aan het werk, nu nog drie. Hij wijst hierbij op het verlies van grote bedrijven zoals Friesland Bank en de inkrimping van Achmea, ING, rechtbank en Aegon. ‘Dat gaat met honderden banen achteruit en dat heeft zijn weerslag op de middenstand. Leeuwarden wordt een gehaktballenstad.’

+++++++++++++++++++++++++

(eerder gepubliceerd in het Stadsblad Liwwadders – 2006)

Bloemsierkunstenaar Albert Drijver

‘Smaakmaker die laat zien wat mooi is’

“In november bestonden we tachtig jaar. Een feestje? Nee joh, zo zit ik niet in elkaar. Gewoon je werk doen en alles uit de kast voor de klant. Daar draait het om, meer niet.” Bloemsierkunstenaar Albert Drijver is de derde generatie die de winkel aan de Weerd bestiert. Heel zijn hart wijdt hij dagelijks aan het maken van bijzondere bloemstukken. “Een rouwarrangement maak ik altijd als was het voor mijn eigen vader of moeder.”

Bloemenhuis Abe Drijver werd in 1926 geopend. “Hier aan de Weerd zaten toen de betere zaken van Leeuwarden”, zegt kleinzoon Albert. “Opa verkocht vooral bloemen, in die tijd een ongelofelijke luxe om in huis te hebben. Daarnaast werd in de winkel ook veel glas uit Leerdam en aardewerk van merken als Mobach en Zaalberg verkocht.” Leeuwarden was een andere, kleinere wereld. “We hadden telefoonnummer 5009”, vertelt Drijver. “Als iemand telefonisch een bloemstuk bestelde, werd daar eerst een kaartje opgehaald. Vervolgens werd het boeket gemaakt, het kaartje eraan gehangen en daarna reed de bezorger op een transportfiets bij de klant langs. Het boeket werd dan eerst gekeurd en daarna pas afgeleverd. Opa stuurde bovendien later nog een kaartje naar de klant met de tekst: ‘Uw opdracht is correct ontvangen’. Zo ging dat. Zelf kregen wij al onze bloemen en planten in manden aangeleverd via het spoor en daarnaast kochten we ze op de veiling in Huizum, waar ook veel groenten werden aangeboden. Firma Van Donselaar leverde één keer per jaar al onze vazen en potten, een enorme partij die werd opgeslagen in de kelders van buren.”

Johannes en Kees Drijver namen later de winkel over. Zesendertig jaar terug stapte Albert (55) in het bedrijf. “Daarvoor had ik een opleiding aan kunstacademie Vredeman de Vries gevolgd, met grafiek en publiciteitsvormen als hoofdrichtingen. In de zaak maakte ik aanvankelijk de hele dag bloemstukjes. Dat moest perfect, mijn vader was immers de tweede van Nederland met het erkende diploma bloemsierkunstenaar, tegenwoordig een opleiding van maar liefst zes jaar.” Albert haalde later ook al zijn vakdiploma’s, tot de titel ‘meester’ aan toe. “De uitdaging is altijd om ieder stuk iets heel eigens te geven. Dat bereik ik vooral met bepaalde manieren van groeperen en kleurgebruik. Met name de kleurstellingen rood/roze en bruin/oranje vind ik mooi.” Regelmatig deed Drijver mee aan wedstrijden. “Je wilt jezelf op een gegeven moment meten, zien waar je staat. Zo heb ik meerdere keren als hoofdarrangeur meegedaan aan het corso van Eelde.” Regelmatig sleepte de Leeuwarder de hoofdprijs in de wacht. “Ik wil een smaakmaker zijn en laten zien wat mooi is.”

De bloemist is een tevreden ondernemer. “De dagen begonnen vroeger om half vijf met een bezoek aan de veiling. Tegenwoordig ben ik pas om half acht in de winkel, maar blijf daar wel tot zeven uur ’s avonds. Eerst komen de leveranciers, daarna zet ik alle nieuwe bloemen op water, maak de bestellingen op en begin met de bloemstukken. In de zaak werken inmiddels zes mensen, waaronder mijn vrouw Sjoukje, met wie ik de winkel run. Heel veel bestellingen lopen bij ons via de telefoon. Is altijd zo geweest en daar spreekt een stuk vertrouwen uit. Mensen weten dat ze er absoluut van op aankunnen dat het goed komt en dat we hoge kwaliteitseisen hanteren. De bloemen zijn bijvoorbeeld echt iedere dag vers. Veel klanten zijn ons daarom erg trouw. Het is de Fries trouwens ook eigen om altijd naar een bepaalde naam of gezicht te gaan.”

Een aansprekende opdrachtgever van Drijver is de Vereniging De Friesche Elf Steden. “Voor de winnaars hebben we al heel wat lauwerkransen mogen maken, ikzelf driemaal. Die kransen zijn niet helemaal rond, maar hebben een begin en een einde. Dat symboliseert de kortstondigheid van roem. Voordat een krans klaar is, ben ik anderhalve dag bezig met het steken van ruscusblad. Onderaan komt een lint en een toef bloemen in de kleuren geel en blauw. Veel mensen in de stad associëren dat met Leeuwarden, maar het zijn ook de officiële kleuren van de provincie Friesland.” Volgens Drijver hebben veel winnaars de krans nog ergens thuis liggen of hangen. “Mijn eerste krans was vrij groot en toen won de kleine Evert van Benthem. Later, in ’97, maakte ik ‘m wat kleiner en toen won de grote Henk Angenent”, zegt de bloemist lachend. “Zelf mag ik ook graag een baantje trekken. Iedere dinsdag rijd ik in Heerenveen. Dat ontspant. Verder schilder ik in mijn vrije tijd nog steeds. Water vind ik een mooi thema. Het is een bron die de levensloop kan weerspiegelen. Geëxposeerd heb ik nog nooit. Zo zit ik niet in elkaar. Al mijn schilderijen staan keurig netjes ingepakt op zolder. Een verzameling van zeker dertig jaar.”

Andries Veldman

————————
Engelmoer en Otma

“Met het sluiten van de ijzerwarenwinkels Engelmoer aan De Kelders en Otma aan de Wirdumerdijk begon het verval van de Leeuwarder binnenstad. Dat was begin jaren tachtig”, zegt bloemsierkunstenaar Albert Drijver. “Want wat maakt een stad namelijk bijzonder? Niet de landelijke ketens, maar de eigen winkeltjes, vaak gevestigd in de smalle straatjes van een stadscentrum. De laatste decennia is echter veel van de eigen charme van ons centrum verloren gegaan. Een goede zet was wel de herinrichting van de binnenstad. Dat is stukken mooier geworden, maar helaas niet volledig uitgevoerd. Reclame zou bijvoorbeeld aan banden worden gelegd, maar dat is niet gebeurd. Al die schreeuwerige uithangborden roepen geen kooplust op, integendeel, ze maken de stad onaantrekkelijk. Waar ik wel heel blij mee ben is Expeditie Leeuwarden en de initiatieven van Netwerk Coltrane. Die houden de boel gaande, zorgen met activiteiten op de Nieuwestad voor reuring. En dat hebben we nodig om ons te blijven onderscheiden.”