Tenhemelschreiend, was de kop boven het redactionele commentaar van Sander Warmerdam

Foto: Klaas Kasma

(tekst: Gert van Meegdenburg)

Tenhemelschreiend

Was de kop boven het redactionele commentaar dat Sander Warmerdam schreef op 20 juli. Het ging onder andere over het asielprobleem dat ons land zou kennen. Hoeveel asielzoekers komen er eigenlijk binnen? Honderdduizenden, tienduizenden? Je zou het geloven als je naar de bangmakende praatjes van populistisch-rechtse onruststokers luistert. Aldus Sander Warmerdam.

Dan volgt een reeks van cijfers die het tegendeel bewijzen. Misschien komen er minder, maar er zìjn er steeds meer. Inmiddels, drie maanden later zien we dat de stroom alleen maar aanzwelt en onbeheersbaar is. Wellicht zou de tekst van de heer Warmerdam anders zijn als die vandaag zou zijn geschreven. De toevoeging populistisch verschaft de linkse goedpraters en wegkijkers de legitimatie om niet eens te kijken wat die zogenaamde populisten drijft.

Mevrouw Kaag vraagt zich ook af wie die mensen eigenlijk zijn. Als mevrouw Kaag even de moeite zou nemen om over de rand van haar ivoren toren naar beneden te kijken zou ze zien wie “die mensen“ zijn. Dit zijn veelal de mensen die leven in zogenaamde kwetsbare wijken en die dagelijks mogen genieten van de geneugten die de door D66 aanbeden multiculturele samenleving hun brengt. Overlast, intimidatie, beroving, drugshandel en andere criminaliteit.

Als die mensen zich beklagen krijgen ze het advies wat in te binden en begrip te hebben voor andere culturen en gedragingen. Het populisme wordt aangewezen als oorzaak van discriminatie, islamofobie en weerstand tegen asielzoekers. Maar ik ben ervan overtuigd dat het zogenaamde populisme daarvan niet de oorzaak is, maar juist het gevolg van de tolerante linkse/christelijke goedpraterij. Oorzaak en gevolg zijn in het verleden al vaak met elkaar verwisseld. In de middeleeuwen verklaarde men dat de wind ontstond als gevolg van de opdracht die God gaf aan de bomen om allen tegelijkertijd dezelfde kant op te wapperen.

Kijk naar Zweden. Jarenlang het voorbeeld van een sociaaldemocratische verzorgingsstaat. Inmiddels is die door de ongebreidelde instroom van migranten verworden tot een crimineel rampgebied. Er vindt daar, wijs geworden door de ervaringen, een beperking van de asielinstroom plaats. Hetzelfde zien we in Italië. Daar hebben ze inmiddels een president uit het rechtse kamp die schepen met asielzoekers niet laat afmeren. En in Frankrijk en Duitsland en ook ons land zie je de afkeer van het asielbeleid toenemen. In ons land blijkt dat niet alleen uit het grote aantal PVV-stemmers, die de tweede partij van ons land is. Maar de eis van de migratiestop die deze partij voor staat heeft veel meer aanhangers. Maar vanwege politieke correctheid en angst om uitgemaakt te worden voor populist, racist of islamofoob houden zij zich stil. Maar de kentering is gaande.

Ieder weldenkend mens ziet dat de immigratie de spuigaten uitloopt. Kenden we eerst opvang, dat werd noodopvang en inmiddels zijn we beland bij crisisnoodopvang. Wat is de volgende stap? Verplicht statushouders in je huis opnemen als je met twee personen in een huis met 4 slaapkamers woont? Het loopt totaal vast. De hete aardappel wordt steeds doorgeschoven. Eerst redde het rijk zich ermee. Toen kwamen de Veiligheidsregio`s en de gemeenten in beeld. Dat biedt onvoldoende soelaas. Dus komt er een wet waarin gemeenten verplicht worden om asielzoekers en statushouders te accommoderen. Mooi, onze regering is dan van het probleem af. Zij houden de grens open, en de gemeenten moeten zich er maar mee redden. Dat gaat verkeerd.

Er is grote woningnood, een wet lost die niet op. Kennen onze beleidsmakers niet het gezegde: Waar niet is verliest de keizer zijn recht? Of: Niemand is tot het onmogelijke gehouden? Maar de regering dreigt al met maatregelen tegen gemeenten die niet aan de opgelegde verplichtingen kunnen, of willen voldoen.

Ik zie veel commentaren waarin wordt gezegd dat dit probleem gelijk staat aan dweilen met de kraan open. Een onderschatting vanjewelste. Hier is sprake van een dijkdoorbraak die we te lijf gaan met steeds meer emmers vullen, maar het gat in de dijk niet dichten. Helaas zijn de emmers bijna op.

Gert van Meegdenburg