Ik pak het boekje Souvenir de Paris van Drs. P in en stop het vanavond in mijn eigen schoen

Foto: Liwwadders

BOEKENPASAGE DE RODE LOPER 4 december

Met een wat onbestemd gevoel loop ik de Boekenpassage in. Het is immers de dag voor Sinterklaas. Gisteravond heb ik 10 keer een van mijn eigen boeken ingepakt in papier. Om te oefenen. Ik kan namelijk helemaal niet netjes inpakken. En ik ben bang dat me vandaag gevraagd wordt, de boeken in te pakken voor pakjesavond. In het kantoortje ligt namelijk een hele dikke rol sinterklaasinpakpapier. Maar netjes inpakken zonder scheuren en valse vouwen in het papier is me ondanks het oefenen niet gelukt.

Als ik alle lichten en het espressoapparaat heb geactiveerd, zie ik op tafel een briefje liggen. Er schijnt gisteren op de valreep nog een stapeltje dichtbundels verkocht te zijn. Een er van is een bloemlezing van Gerrit Komrij ‘1000 en enige kindergedichten’. Jammer dat ik de koper niet gezien heb. Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig wie zoveel kindergedichten wil lezen. Zelf heb ik alleen Verwoest Arcadië van Komrij in de kast staan. Het is een boek dat veel is afgedankt, want in ieder antiquariaat kom je er wel meerdere exemplaren van tegen. Op het briefje staat verder een bundel gedichten van Speenhoff en een boek met liefdesgedichten uit Nederland en Vlaanderen. Op sluitingstijd binnenkomen als de kassa al dicht is en dan er uitlopen met boeken met gedichten; het moet haast wel een vrouw geweest zijn die deze boeken heeft meegenomen, denk ik wat seksistisch.

Maar de eerste klant die ik vandaag heb doet de gedachte van zachtaardige vrouwen die poëzie lezen, teniet. Deze mevrouw koopt twee thrillers van Mo Hayder, Tokyo en Vogelman. Een Britse schrijfster waar heel veel Scandinavische schrijvers van dit genre, wat betreft gruwelijkheden, een puntje aan kunnen zuigen. Is het een cadeautje?, hoor ik mezelf vragen. Het is tenslotte de dag voor Sinterklaas. In de reguliere boekhandel vragen ze me het hele jaar door of het een cadeautje is als ik daar een boek koop. Volgens mij komen daar alleen mensen die niet lezen, maar boeken als cadeautje weggeven. Maar gelukkig hoef ik niet in te pakken. Deze gruwelijkheden zijn voor eigen gebruik.

Daarna staat een mevrouw die het Praktijkboek Ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel, van Mr. H.G. Put wil afrekenen. Ben je van plan om iemand wederrechtelijk verkregen voordeel te ontnemen?, vraag ik. Of staat hier ook in wat je moet doen om onder de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel uit te komen? Maar nee, ze koopt het boek omdat de schrijver een oud collega is. En nee, ik hoef het tot mijn grote opluchting ook niet in Sinterklaaspapier in te pakken.

Ondertussen kan ik wat nieuw binnengekomen boeken doorbladeren. Angst overwinnen voor Dummies, dat ik al snel weg leg, omdat het wat persoonlijk wordt aangezien ik vandaag bij iedere klant bang ben dat ik een boek in Sinterklaaspapier moet inpakken. En ‘Hoe schrijf ik geschiedenis, een handleiding voor het schrijven van een familiegeschiedenis’. Daar heb ik nu mooi tijd voor nu ik door de krant ontslagen ben, denk ik. Maar ja, met dit soort dingen blijft altijd de vraag: wie wil jou geschiedenis nou lezen?

De man die daarna een grote doos met een legpuzzel van Jan van Haasteren koopt, zegt een beetje suggestief dat het een cadeautje is. Ik reageer wijselijk niet. Als een boek me al niet lukt, ga ik zeker niet zo’n grote doos inpakken. De mevrouw die een heel klein boekje met strips van Charlie Brown koopt durf ik wel te vragen of ik het even feestelijk in zal pakken. Dat was me misschien nog wel gelukt. Maar het hoeft niet.

Ook bij de volgende klanten mag het Sinterklaaspapier aan de rol blijven zitten. Maar het rare is dat ik er een beetje de smoor over in krijg. Heb ik gisteravond een mislukte poging gedaan het netjes inpakken van een boek onder de knie te krijgen en dan hoeft het helemaal niet. Net voor sluitingstijd ga ik toch maar in de weer met papier, plakband en een schaar. Ik pak het boekje Souvenir de Paris van Drs. P in. Het resultaat is minder dan mijn laatste poging van gisteravond. Maar het geeft niet, ik neem het mee naar huis. Dan stop ik het in mijn eigen schoen, vanavond. Verheug me nu al op het uitpakken morgenochtend.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat