In Leeuwarden klinkt de ene bel minder luid dan de andere

Foto: Simon van der Woude

(Ook in deze herfst enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief; mei 2004)

Se make mij de pis niet lauw

Het is maar te hopen dat vrouw KROL thuis op de centen past want anders weet ik niet of het wel goed komt. Als voormalig schooldirecteur beschikte de huidige wethouder altijd over een mooie zak met geld, maar als bestuurder van de gemeente moet hij ook een beetje met handelsgeest optreden en dat blijkt niet altijd mee te vallen. Gezien de geweldige uitspattingen van de laatste tijd (aanleg busplein, renovatie nieuwe en oude stadhuis, herbestrating Nieuwestad, verplaatsing voetbalclub Blauw Wit ’34) bestond bij mij de indruk dat de bomen in Leeuwarden tot in de hemel groeiden, maar nu komt de wethouder met een geheel andere boodschap: bezuinigen. He, wat jammer nou.

Onlangs trok er weer een lange stoet verontwaardigde medestadsgenoten aan een raadsadviescommissie voorbij uit vrees gekort te worden op hun diverse activiteiten. De leden van de commissie zaten aan een lange tafel en stelden af en toe een vraag. Bijvoorbeeld aan SYTSE FABER, die een klaagzang aanhief over het mogelijk schrappen van subsidie aan zijn schaaktoernooi. Daar profiteerde de stad maar mooi van: honderden overnachtingen werden er geboekt en vele menu’s werden er door schakers en toeschouwers verorberd. ‘Zo’n toernooi heeft tijd nodig om volwassen te worden, begrijp dat nou’, aldus Faber. De boodschap was duidelijk: er moet 11.500 euro op het kleed, anders verdwijnt dit prestigieuze toernooi naar Drachten. ‘Maar Faber’, zo vroeg de commissie, ‘u bent toch mans genoeg om in de circuits waarin u zich begeeft nog wat centen te verzamelen?’ Dat bleek toch allemaal wat genuanceerder te liggen. Hij zei het niet, maar Drachten lonkt. Na het betoog van Faber was mevrouw LUIK van het COC aan de beurt. Ook zij wees op alle nuttige activiteiten van haar organisatie en vond een contributieverhoging om het verlies op te vangen onacceptabel: ‘Onze jonge leden hebben niet zoveel geld.’ Na Luik nam FROUKJE HERMANDT plaats achter de microfoon. Hermandt sprak namens het Directeurenoverleg culturele instellingen Leeuwarden (DOL). Ze was als enige directeur van dit gezelschap aanwezig, de andere directeuren zaten al voor hun caravan op de camping, het was tenslotte de avond voor Hemelvaart. Hermandt, zelf directeur van het Anna Blamanhuis, had de bewegwijzering naar de diverse culturele instellingen als centraal thema uitgekozen. Ik heb die borden nog eens even bekeken en inderdaad, instellingen die op de borden staan vermeld zijn opgeheven, gefuseerd of verhuisd. Maar de borden wijzen nog vrolijk in een verkeerde richting waarmee Leeuwarden zich als unique selling point opnieuw stevig op de kaart zet. Doolhof Leeuwarden! Het moet MENNO BAKKER van de VVV als muziek in de oren klinken en het is o zo gemakkelijk te koppelen aan het fenomeen Expeditie Leeuwarden. Hermandt vertelde dat ze al bij de gemeente aan de bel had getrokken, maar waarschijnlijk te bescheiden. Bij de gemeente Leeuwarden klinkt de ene bel minder luid dan de andere. Aan het slot van haar betoog kwam ze dan ook voor de toehorende raadsleden tot de welkome conclusie: ‘we betalen het zelf wel weer.’ Ik zag niemand omhoog springen en de verzuchting slaken: ‘nee, niet doen!’

Ook Van der Meulen van de gymnastiekvereniging OBQ had het zwaar. Hij moest zelfs al aan de raadsleden uitleggen waar zijn vereniging mee bezig was. ‘OBQ? Wat is dat?’ Van der Meulen was het gesleep met de brug met ongelijke leggers zat en vroeg om een duidelijke bijdrage in de huur van het huidige pand. Anders kon de stad het topturnen wel op haar buik schrijven. Het gymnastische verhaal werd gevolgd door twee leden van Kleurrijk Beraad. ONLU en KHADIR kwamen een lans breken voor hun activiteiten. Ze hadden net uit de krant van wethouder HETTY HAFKAMP begrepen dat hun organisatie in zwaar weer terecht was gekomen. Volgens de wethouder is het over met het gepamper. Ze wil snel resultaten zien. De mannen waren geschrokken. Zoveel krachtdadigheid ineens, waar komt het vandaan?, zo zag je ze denken. Als ik Onlu, naast welzijnswerker ook imam en winkelier, mag geloven staat het centrum aan de Voorstreek bol van de activiteiten. Er wordt in ieder geval veel vergaderd en druk getimmerd. Alle groeperingen krijgen hun eigen ruimte en de vrouwen worden daarnaast nog in speciale kamers ondergebracht. Het lijkt mij allemaal wat in tegenspraak met het doel om te integreren. Nog even en Onlu kan het bord apartheid met grote letters boven zijn deur spijkeren.

Geen bezuiniging in Leeuwarden of daar verschijnen de leden van Anders Aktieven! Je zou ze missen wanneer ze er niet waren. Bij een vorige bezuinigingsronde klaagden de aktieven nog over een kachel, die met moeite aan de praat kon worden gehouden, nu stond de gehele huisvesting van de club ter discussie. En dat nota bene terwijl ze het grootste deel van hun subsidie al linea recta terugstorten naar de gemeente voor de huur van hun clubgebouw. Toen ik de Anders Aktieven weer zag opdraven dacht ik: een structurele subsidie voor deze groep, al was het alleen maar als waardering dat zij bij iedere bezuinigingsronde weer hun bestaansrecht moeten oplepelen.

Dat het VVD-raadslid WYB FEDDEMA nog eens zou kunnen worden opgenomen in een rij met illustere mannen als BILL CLINTON en RUUD LUBBERS had hij zelf nooit kunnen dromen. Onlangs was het zover. Tijdens de laatste gehouden raadsvergadering keek het CDA-raadslid THEA KOSTER verschrikt op toen zij onverwacht van achteren werd betast. Feddema gaf het raadslid een liefkozend tikje op haar achterhoofd toen zij, gezeten in de provinciale statenbankjes, haar stukken doornam. Ik neem aan dat het liberale raadslid en kapper even de gemeentetaak en de zakelijke door elkaar haalde. Het haar blijft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem uitoefenen.

Ik verkeerde lange tijd in de veronderstelling dat onze Prinsentuin hersteld zou worden in de sfeer van de legendarische tuinontwerper LUCAS ROODBAARD. De man die eertijds druk in de weer was met olijfbomen, cipressen, rozen en wat dies meer zij. Je zou kunnen zeggen: een man met liefde voor wat groeit en bloeit. Nu staat subtiliteit (Olifantenstallingen Zaailand) niet al te hoog in het gemeentelijke vaandel, dus ik was gewaarschuwd, maar als Roodbaard onverhoopt nog eens zijn tuin zou kunnen binnenwandelen denk ik dat hij ter plekke nogmaals de laatste adem uitblaast. Het is er een ratjetoe aan stijlen: van Drentse kei tot rvs-hekwerken en helaas zijn de aardige, BESCHEIDEN, maritieme lichtarmaturen langs de singel vervangen door stevige masten. We willen wel laten zien wat we aan het doen zijn voor het geval dat iemand deze jammerlijke ontwikkelingen zou missen.

Andries Veldman