Gelukkig neemt hij ook de roman Ungeduld des Herzens mee van Stephan Zweig

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 24 juli

Nog maar net ben ik van de schrik bekomen dat iemand het boek ‘Laurel en Hardy voor beginners’ heeft gekocht, krijg ik de vraag of ik boeken heb over de anatomie van de mens van vroeger. Zit daar verschil in, vraag ik de mevrouw die de vraag stelt, menselijke anatomie van vroeger en die van nu. Ik weet dat er ergens een redelijk onsmakelijk boek over de tentoonstelling Body Worlds moet staan, van die gevilde lijven. Maar dat is te modern. Het moet over de anatomie van begin vorige eeuw gaan. Er ligt wel een oud boek over heksen, zeg ik, met afgehakte ledematen en dergelijke. Dat is niet de bedoeling. Ik heb weer tijd om de krant verder te lezen.

Dan komt er een dame binnengewandeld. Ik waan me even in de 20er jaren van de vorige eeuw. Een dame zoals je ze in Downton Abbey ziet. Voor ze wat kan zeggen, vraag ik haar of ik haar een complimentje mag maken hoe fantastisch ze er uit ziet. Dat mag. Het boek over de Liwwadder nozemgroep de Dingly Boys waar ze om vraagt ken ik niet en ik heb het ook niet staan. Kende u die jongens, vraag ik. Zelf ben ik geen Liwwadder. Ik ken ze alleen uit verhalen en de tv uitzending van Andere Tijden. En af en toe zie ik nog wel eens eentje zitten voor een café op het Vliet. Ze kende ze heel goed, zegt ze en ik probeer me er een voorstelling van te maken hoe het er uit heeft gezien. Zij achter op een Zündapp of Kreidler brommer. We spreken af dat ze af en toe even langs komt om te kijken of dat boek misschien binnen is gekomen. Doe dat maar op zaterdag, zeg ik. Dan ben ik hier.

Daarna wordt het weer even rustig en heb ik tijd om wat bizarre verhalen van Bob den Uyl te lezen. Hij was een van de betere schrijvers van Nederland, vind ik. Ondertussen verkoop ik aan een Duitse NHL student 3 hele kleine boekjes Römische Rechtsgeschichte. Gedrukt in een Gotisch lettertype. Gelukkig neemt hij ook de roman Ungeduld des Herzens mee van Stephan Zweig die samen met zijn vrouw in 1942 uit het leven is gestapt in Brazilië. Er hat nur einen Roman geschrieben, zeg ik in mijn beste Duits. Dat niet goed genoeg is overigens. De student interesseert het niet of, dat is ook goed mogelijk, hij verstaat mijn Mulo Duits niet.

Het wordt steeds gezelliger in de Rode Loper. Ik verkoop nog het spiksplinternieuwe boek ‘Oerkommeling’ van Anne de Vries, columnist van Liwwadders en van Ton van Dijk, ooit hoofdredacteur van de Nieuwe Revu en HP de Tijd die ooit in Friesland is neergestreken. Het boek, Ons Dorp, gaat over Schingen, een gehucht vlakbij Franeker en heeft als ondertitel Leven als God in Friesland. Hij verhaalt ook over het kroegleven in het nabij gelegen dorpje Ried. En verdomd, ik ken bijna alle mensen die hij daar beschrijft. Grote Jo is de leukste. Hij zingt op alle dorpsfeesten in de buurt. Hij zingt vals, zijn gitaar is vals, maar hij bouwt de mooiste feestjes ever in alle feesttenten en vooral op feestjes in het café van Ried. Misschien moet ik daar weer eens heen denk ik. Maar ik weet ook dat ik dat niet ga doen. Het café is veranderd, ik ben veranderd, Grote Jo waarschijnlijk ook. En als dat niet zo is, hoe kom ik vanuit het café in Ried weer gezond in ons Liwwadden?

Terwijl ik er over nadenk, taxi, belbus, maar waar moet je dan helemaal heen bellen, komt er nog iemand een voetbalboek kopen. 25 jaar Zwaluwen. Ik weet niks van voetballen, zeg ik. Cambuur ken ik en Frisia. Het wordt me niet in dank afgenomen. Volgende week ga ik toch een keertje naar Ried, denk ik als ik naar huis loop. Ik zing beter dan Grote Jo.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in Leeuwarden

foto: Simon van der Woude