Lieve dames, waar is het toch misgegaan?

(tekst: kok Klaas Kasma op zijn weblog)

WAAR IS HET TOCH MISGEGAAN

30 JULI 2020

Lieve dames.

Waar is het toch misgegaan? Ik ben opgegroeid met feministes die op straat Baas in eigen Buik riepen en dat ook nog op hun eigen buik penseelden. Stoere wijven waren het. Die lieten zich de kaas niet van het brood eten en zouden wel even regelen dat alle vrouwen hun eigen boontjes konden doppen en dat niet per se in de keuken hoefden te doen voor het hele gezin. Dat een man maar moest zorgen dat hij zijn eigen overhemdje streek en zijn eigen stropdas knoopte omdat zij wel wat anders te doen hadden. Maar waarom is dat dan nog steeds niet gelukt?

Want ondanks dat vrouwen veel sterker zijn dan mannen, laten ze zich nog steeds in een hoek drukken. Belangrijke functies in het bedrijfsleven worden nog grotendeels door mannen ingevuld. Ook in bestuurlijke functies zijn vrouwen in de minderheid. Behalve dan in onderwijszaken, waarmee ik niet wil suggereren dat daarom het onderwijs in zo’n achterstand belandt is.

Waarom ik hierover begin? Dat komt omdat ik tegenwoordig veelvuldig in mijn pied-à-terre aan het water verblijf, vlak bij een brug. En iedere keer als ik sloepen, motorjachten en zeilboten zie wachten tot de brug opengaat, is het altijd het zelfde. De man staat of zit aan het roer, c.q. stuurwiel en de vrouw staat voorop, druk doende met touwen, stootwillen en andere zaken, waarvan ik de naam niet weet. Ondertussen wordt er naar haar geschreeuwd en soms gescholden door de man die het roer in handen heeft, dat ze de stootzakken aan de verkeerde kant heeft hangen omdat hij niet kan varen en bijna overdwars de brug door gaat. En jullie pikken dat lieve dames. Jullie laten deze man die op zijn reet achter het roer zit gewoon zijn gang gaan terwijl jullie er voor zorgen dat de brug niet geblokkeerd wordt, er geen schade aan het schip komt en op het zelfde moment ook nog een borrel voor die man inschenken en zorgen dat hij niet verhongert.

Daarom denk ik dat het nooit wat gaat worden met het feminisme. Vijftig jaar na de Dolle Mina’s laten jullie je nog steeds koeioneren door piemels. Doe er alsjeblieft wat aan, laat die vent zinken in de Dokkumer Ee, laat hem vastlopen bij de Noorderbrug of verhongeren op het IJsselmeer. Mijn zegen als feminist hebben jullie.

Jullie Klaas Kasma, kok aan de Dokkumer Ee

foto: Harrie Muis