Baukje de Vries verkoopt panden Ierse Pub aan Bas Hollenberg cs

(tekst: persbericht Baukje de Vries)

Paddy O’Ryan verhuist na de zomer

Na 11 jaar op z’n vertrouwde stek aan het Gouverneursplein gaat de Ierse pub Paddy O’ Ryan na de zomer verhuizen. Eigenaresse Baukje de Vries heeft de panden waarin in Paddy en Mood gevestigd zijn verkocht aan de ondernemers Bas Hollenberg en Arjen Rusticus, die hun horeca-ervaring in Sneek nu willen uitbreiden naar Leeuwarden.

De Vries behoudt evenwel het recht om haar eigen zaak elders in Leeuwarden voort te zetten en dat betekent dat het unieke Paddy O’ Ryan-concept voor de Friese hoofdstad blijft behouden. Zodra er meer duidelijk is zal de nieuwe locatie van Paddy O’Ryan bekend
worden gemaakt.

+++

Aanvulling: Bas Hollenberg startte eind jaren negentig met de Lachende Koe in de Grote Hoogstraat, ook exploiteerde hij het broodjeshuis De Oude Slagerij in deze straat. Beide zaken werden een succes. Hollenberg verhuisde zijn concept De Koe naar Sneek en nam daar later het bekende restaurant Van der Wal over en veranderde de naam in De Walrus.

Hollenberg werkte enige tijd samen met Ido Siderius. Later werd Arjen Rusticus zijn compaan.

————————–
(tekst: stadsblad Liwwadders april 2008)

Arjen Rusticus van De Rus, De Walrus en Caf�Caf�

�Succes is niet bang zijn en je stinkende best doen�

�Bier kunnen tappen is niet zo belangrijk. Dat komt later wel. Bij het aannemen van nieuw personeel kijk ik vooral naar een vlotte uitstraling en zoek ik mensen die niet bang zijn voor een gesprek�, zegt de succesvolle horecaondernemer Arjen Rusticus, 33 jaar en eigenaar van drie etablissementen. �En dat succes dank ik aan enthousiasme en het team dat ik om mij heen heb verzameld.�

�School was ��n groot drama�, vertelt Rusticus. �Leren wilde ik niet en in de klas was ik vervelend. Veel liever ging op pad om geld te verdienen en daarna lekker op stap. Mijn eerste baantje vond ik bij slagerij De Bruin en later klopte ik aan bij mijn oom Izak, eigenaar van caf� De Prins, en zo belandde ik achter de bar. Nu is het zo dat je horeca �f fantastisch vindt, �f je vindt het helemaal niks. En ik vond het dus fantastisch. De caf�deur dichtdoen was het ergste dat kon gebeuren.� Ondertussen was Rusticus een eigen handeltje gestart, namelijk een veehandel. �Voor buitenlandse opdrachtgevers zocht ik goede stallen uit. Ik ving ze op en leidde ze rond. Beesten die ze interessant vonden kocht ik op en zorgde dat ze per boot of vliegtuig op de plaats van bestemming kwamen. Die handel, waar mijn vader ook in zat, was behoorlijk winstgevend.� Rusticus rook een lucratieve carri�re en stond op het punt om zijn loopbaan in de horeca vaarwel te zeggen. �Maar een uitbraak van BSE, de gekkekoeienziekte, wierp roet in het eten. De handel zakte in en ik richtte me op mijn droom: een eigen caf�.�

Aan de Stationsweg stond op dat moment caf� De Babbel, ooit nog geopend door toenmalig minister Gerrit Zalm, te koop. �Dat leek me een goede zaak om een vrolijk caf� met nu en dan een nootje of olijfje op tafel van te maken.� Na onderhandelingen kon Rusticus op 4 december 2003 De Rus openen. �Zonder lintjes knippen. Ik heb tweehonderd vrienden uitgenodigd en een feestje gebouwd.� Vanaf dag ��n zat het caf� bomvol. �In die tijd zat ik midden in de handbalwereld van Leeuwarden, vroeger bij Hellas en nu bij Cometas. Die sporters, aangevuld met de Leeuwarder kaatswereld, maakten hier het feest. Zeker in het begin. Doordeweeks is De Rus nu een soort Cheers en in het weekend een knallend feestcaf�. Dat laatste heb ik niet bedacht, dat is zo gegroeid en wordt gemaakt door het publiek. Zij dragen het caf�.� Het succes van De Rus maakt bovendien duidelijk dat een duur interieur niet nodig is voor veel sfeer. �De Babbel liep niet heel erg goed, maar toch heb ik eigenlijk nauwelijks iets veranderd. Door ons enthousiasme liep het echter als een sneltrein. En door de muziek natuurlijk, iets dat heel belangrijk is. Doordat ik al tien jaar meedraaide in de horeca kende ik de kanonnen en zo weet ik steeds precies en met gevoel de nummers te draaien die er een feestje van maken.�

Dik tevreden was Rusticus. �Maar ik had vrienden en die wilden ook iets, waaronder collega Bas Hollenberg van de Lachende Koe in Sneek. Hij zei: begin hier iets moois in Van der Wal! Ik daar kijken en wat ik aantrof was niet best. Een verouderde zaak, wat moet ik daarmee, dacht ik.� Maar na wat prakkiseren besloot de ondernemer samen met Hollenberg de gok te wagen. �Zo was het echt: de dood of de gladiolen.� Geen businessplan, onderhandelingen met een bierbrouwer? �Nee, vooral niet. De brouwer moet je buiten de deur houden als het even kan, pas dan heb je een geweldige positie.� De potentie die Rusticus zag was een restaurant voor wel 180 man, met daarachter een grote feestzaal voor fuiven en partijen. �Met een hamer in de hand ging ik aan de slag om weer van een droom werkelijkheid te maken.� De Walrus werd een zaak waarin grand caf� Rembrandt een ontmoeting heeft met De Dikke Van Dale. �Zoiets is het, maar dan met veel eters, feesten en trouwerijen. Heel hot!� De meeste tijd brengt Rusticus nu in Sneek door, terwijl Guido de Marni in Leeuwarden De Rus runt. �En dat doet hij precies zoals ik het zou doen en dat is belangrijk.� In De Walrus onderging Rusticus een kleine metamorfose. �Ik sta bepaald niet bekend om mijn goede kledingsmaak, maar daar moet ik wel rondlopen in nette bloesjes en zo. Niet erg hoor, dat hoort gewoon bij dat bedrijf.�

En toen kwam Caf�Caf�. �Fokke Laanstra heeft een paar jaar geleden echt zijn nek uitgestoken door in Leeuwarden zo�n strakke zaak te beginnen. Hij heeft echter wel veel geld ge�nvesteerd en die lasten werden hem te zwaar. Omdat Fokke een echte vriend is, ik ken hem nog uit mijn tijd bij De Prins waar we samen achter de bar stonden, besloot ik hem te helpen. Na veel praten, ook met de brouwerij, kwamen we eruit en heb ik Caf�Caf� in februari dit jaar overgenomen en kon Fokke er blijven werken.� Rusticus heeft nog geen zicht op de toekomst. �Ik ben niet bang, doe mijn stinkende best en probeer stress en sores buiten de deur te houden. Als vader van drie kindjes en eigenaar van drie bedrijven ben ik wel negentig uur per week in touw, maar ik geniet. Mijn vrouw Else helpt trouwens geweldig door de totale boekhouding te doen. E�n dag per week is gereserveerd voor het gezin. Wat er ook gebeurt, dan zijn we zijn we bij elkaar, ook al moet ik de telefoon wel aan houden. Dat is nou eenmaal niet anders als je ondernemer bent.�