Mensen die heel het jaar mijn vrienden zijn, zijn nu mijn tegenstanders – De Mienskip is ver weg in de Pieten-discussie

Foto: Leo Bouma

(tekst: ingezonden door Sandra Roza)

T.a.v. de reactie

Lemmer, 16 november 2019

Betreft: Gevoelens omtrent het sinterklaasfeest

Geachte redactie,

Afgelopen woensdag werd ik als burger van Lemmer persoonlijk geraakt door hetgeen zich momenteel in de samenleving afspeelt in de zwarte pieten discussie. Ik wil u graag mijn verhaal vertellen en mijn gevoelens bij u onder de aandacht brengen.

Een ander moment zou beter zijn geweest, maar het speelt zich nu af. De zwarte pieten zijn nu zwarter dan ooit. Wat zou het mooi zijn als daar ook wat gekleurde en roetveeg pieten bij zouden zijn. Het kinderfeest zou er zeker niet minder van worden en de kinderen zouden net zoveel plezier beleven. Dat is toch wat we met z’n allen willen???

Ook ik ben jarenlang met mijn kinderen naar de intocht van sinterklaas geweest en al jarenlang word ik door menig kind gezien als zwarte Piet, dat voelde toen niet goed en dat voelt nog steeds niet goed. Ik kon het toen toch naast me neerleggen omwille van mijn kinderen, maar het is een keer teveel. Nu heb ik er moeite mee om met mijn kleinkinderen naar de intocht van sinterklaas te gaan en weer bestempeld te worden als zwarte Piet, wat ik niet ben en weer alles moet uit te leggen. Ik ben hier erg moe en zat van.

Het gaat er bij mij om, dat je je mening kunt bijstellen met de kennis van nu. Zoals u ook weet: de tijden veranderen en meningen kun je bijstellen, maar daar is in deze discussie geen sprake van. De tendensen verharden met de jaren, er is geen ruimte meer voor dialoog. Ik voel bij menigeen in de samenleving geen bereidheid om naar mijn gevoelens te luisteren.

Ik hoor dat ik gezien wordt als een lieve zorgzame vrouw en niet zwart of wit, maar ondertussen wil men niet weten hoe ik me voel, daar hebben ze geen boodschap aan. Maar ook het stukje met gevoel, ben ik. Ook hoor ik ‘je moet vast ook heel lang op dezelfde manier als mij naar zwarte piet heb gekeken’. Dat kan men toch niet zomaar voor mij invullen? Ik weet toch zelf wel wat ik voel.

Ik voel me in deze tijd behoorlijk bedreigd en zeker niet meer veilig! Het schijnt heel moeilijk te zijn om aan elkaar aan te passen. Ik moet me voortdurend aanpassen en dat lukt goed. Als je het wilt, dan kan het! Waar een wil is een weg.

Ik beleef nu zware tijden. Mensen die heel het jaar mijn vrienden zijn, zijn nu ineen keer mijn tegenstanders onder het mom van traditie! Dat vind ik heel erg triest! Wat mij betreft zijn ze de rest van het jaar maar ook geen vrienden meer van mij, zegt 2

mijn gevoel! Een vriend is voor mij, zoals Toon Hermans het zo mooi zegt, ‘iemand die met je lacht en met je huilt’.

Ik woon al meer dan 45 jaar in Lemmer en krijg zelfs nu nog de vraag ‘en hoe vieren ze sinterklaas in Suriname eigenlijk?’ Ik moet me verantwoorden voor wat er in Suriname gebeurt, terwijl ik daar al heel lang niet meer woon, dat is toch te zot voor woorden. Hier heb ik zelfs een antwoord op gegeven ‘In Suriname wordt sinterklaas al een tijd niet meer in deze vorm gevierd en is 5 december al heel lang een Kinderdag’. Op dit antwoord zit men niet te wachten, dus krijg ik daar geen reactie op, maar vervalt men weer in het toverwoord ‘traditie’.

Ik krijg ook naar mijn hoofd geslingerd, dat je een geschiedenis niet zomaar ‘even’ kunt uitwissen, dat is een traditie. Mijn inziens, kun je leren van een geschiedenis, daar is een geschiedenis ook voor bedoeld. Je mening kun je met nieuwe inzichten aanpassen.

Zoals u kunt lezen in mijn verhaal, is er in de samenleving weinig tot geen ruimte voor gevoelens van een medemens / medeburger.

En jammer genoeg, wordt de campagne ‘Voor Zwarte Piet’ juist in Friesland steeds harder gemaakt. Nu blijkt dat Friesland toch niet zo tolerant is ten opzichte van zijn medeburgers als zij zich doet voorkomen en de zogenaamde Mienskip is ver te zoeken in deze discussie.

Er zijn vele werkgroepen die zich inzetten voor vluchtelingen en andersdenkenden. Wat doen zij nu??? En waar zijn zij nu???

Wat mij betreft is het bij vele van deze organisaties allemaal een schijnvertoning, want aan de andere kant word mijn mening en die van velen met mij heel hard de kop ingedrukt. We moeten onze kop houden en niet zeuren, want het is een traditie en daar mag je niet aankomen.

Ook begrijp ik werkelijk niet waarom de middenstand en de betrokken organisaties die dit kinderfeest op deze manier steunen en geen rekening houden met de medeburgers die zich gekwetst voelen. Het zou een inclusief feest voor alle kinderen moeten zijn en dat is het op deze manier zeker niet. De sponsoren van dit kinderfeest zouden hier eens goed over moeten nadenken. Wat steunen zij eigenlijk en waarom? Ik ga graag met deze sponsoren in dialoog. Wellicht ligt hierin de oplossing!!

Bij voorbaat mijn hartelijke dank!

Met vriendelijke groet,

Sandra Roza

Deze brief wordt mede ondersteund door

het team ‘Bruggen Bouwen’ van Kleurrijk Fryslân.

foto: Leo Bouma