Leeuwarder Ido de knapste inwoner van Sao Paulo

(tekst: Ido in Brazili�, S�o Paulo http://www.leeuwarderzwaluwen.nl)

De knapste inwoner van S�o Paulo

Het is een publiek geheim dat ik me nog niet helemaal lekker voel hier. Dat komt voor een groot deel omdat ik nog niet echt een dagvulling waar ik heel blij van word. Nou heb ik dat natuurlijk al maanden niet, zullen sommige mensen die mij van dichtbij hebben gevolgd denken. Het afgelopen (arbeids)jaar bestond voor mij namelijk uit Mario Karten voor 9,91 euro per uur (thx UWV), YouTuben voor 11,53 euro per uur (thx Achmea) en daarvoor voor veel te weinig geld onzin kalken over de decadente modewereld op een op veel te duur papier gedrukt veredeld reclameblad waar gek genoeg ook nog mensen voor betaalden (thx HL). Slechts mijn weekenden kenden qua werk nog wat voldoening (thx GE). Lees verder…

Bij al die werkgevers had ik wel een zeer goede band met mijn collega�s (en bij Mario Karten met mijn maten Rikula en Daan, sorry dat ik jullie de Wii ontnomen heb). Dat mis ik wel nu ik de hele dag op mezelf aangewezen ben. Na natte ochtendzoen van Bruna, die om 8.30 uur naar haar werk vertrekt, ben ik tot ongeveer 19.00 uur op mezelf aangewezen. Mijn conversaties met mensen bestaan tot nu toe uit �bom dia� in de lift tegen de Braziliaanse tante tut, �boa tarde, obrigado, ate proxima� tegen de dame in de supermarkt en �nee, rot op� tegen de zoveelste zwerver (waarom willen ze altijd geld en geen eten, terwijl ze zeggen honger te hebben?). Oh ja, en natuurlijk het vele oogcontact met de Braziliaanse vrouwen die het er aan hun blikken te zien wel over eens zijn dat ik toch echt de knapste inwoner van deze metropool ben.

Het is mij toch een beetje te weinig. Ik mis overdag het slappe gelul met mijn collega�s in De Meern, een gefrustreerde Daan die alweer tekort komt op N64 Bowsers Circuit en soms, maar dan ook heel soms, mis ik zelfs inwendige lach die ik had toen Stalin aan de Vecht het pand weer eens binnen kwam marcheren en met het lachwekkende �aanvalsteam goedemorgen� zijn troepen dacht te motiveren. En nog veel meer familie en vrienden natuurlijk.

Een voordeel van die beperkte agenda is wel dat ik me volledig kan concentreren om Portugees te studeren. Dat gaat ook vrij aardig, al is de uitspraak moeilijk. Gelukkig eindigt veel op �o, wat voor mij toch telkens weer klinkt als maauwww. En zoals mijn vrienden weten heb heb ik die klank wel in de klauwen.

De avonden en weekenden zijn niet eenzaam. Cacahuetje heeft met na �24� verslaafd gemaakt aan de serie �Lost�. Dat kijken we veel samen. Of we gaan de stad in. Het leven in hier is �s avonds veel leuker. Alle kroegjes zijn dan open en de waanzinnige stroom van de forenzen die snel naar hun werk moeten is verworden tot een relaxte menigte die gezellig een biertje wil drinken. Of een Caipirinha, zoals ik, aangezien ze geen speciaalbier hebben hier. Helaas beheerste ik afgelopen zaterdag nog niet andere woorden dan �mais uma� (nog eentje), met als gevolgd dat ik na zeven van die jongens kruipend naar huis kon. Voor de zoveelste keer in mijn leven heb ik mezelf plechtig beloofd nooit meer te drinken.

Nadat ik mijn kater uitgeslapen had, zijn we zondag naar het slangenmuseum in S�o Paulo geweest. Tachtig procent van de sera tegen slangenbeten wordt daar gemaakt. Zo�n beet schijnt hier in de tropen nog al eens voor te komen. Ik zie er nu al naar uit om met Maatje Pedor te jagen op een king Cobra. Er waren joekels van het formaat van de grote broer, jullie snappen wat ik bedoel. Maar het schijnt dus dat de kleintjes, zeg maar de jongens die wel door de (trillende) ring passen, nog veel agressiever en giftiger zijn, en dus ook eerder aanvallen. Ik noem verder geen namen, maar ingewijden zullen ongetwijfeld de parallel maken met onze eigen slangenkuil. Oh ja Maat DMU, nog veel gevaarlijk dat die reuzenslangen zijn kleine vliegjes die ziektes met zich meebrengen. Ik zou toch op zijn minst even informeren bij de GGD wat je minimaal nodig hebt, voor je hier komt. Straks zit je weer een jaar vast aan smetbil.

En toen was er nog de terugweg in de bus. Het begon te regenen. De stad, waar het toch behoorlijk vaak schijnt te regenen, is daar niet op gebouwd. Gevolg: de straten veranderden in een mum van tijd in rivieren. Drie keer raden wat dat voor gevolgen had voor het verkeer: totale anarchie. De volgende ochtend ging het op tv dan ook vooral over de ongelukken die er hadden plaatsgevonden. Wat een mafkezen hier.

Ik heb nu zo ongeveer de hele familie ontmoet van Bruna. Tio en tia -nee niet Theo en Thea, al lijken ze daar wel op met zijn twee�n- maar oom en tante, oma, neven en zelfs schoonfamilie. Maar komend weekend is toch de echte vuurdoop, want dan ga ik Bruna�s ouders ontmoeten. Dat wordt spannend, want vooral pa schijnt net zo conservatief te zijn als de paus, aangezien hij zijn dochters wil beschermen tegen mannen zoals hijzelf. Heerlijke hypocrisie. Gelukkig voor hem luisteren wij niet naar die schijnheilige clown uit Vaticaanstad, want anders zou hij zich helemaal een hoedje schrikken.
(thx Ronald en Boudyn)

Tot de volgende keer.

————–
Beste familie, vrienden, kennissen, ex-collega s en andere ge�nteresseerden, Zoals de meesten waarschijnlijk al hebben gehoord: ik ben veilig aangekomen en heb een warm welkom gehad. Zowel qua ontvangst als temperatuur. Bruna en haar neef stonden me op te wachten op het vliegveld. Volgens goed Braziliaans gebruik waren ze te laat. Gelukkig klopte het gezegde over het Zwitserse uurwerk niet (ik vloog met Swiss Air). Ik had een uur vertraging en omdat wat wij veronderstellen over het Zuid-Amerikaanse arbeidsethos ook klopt -dat ze geen donder uitvoeren de hele dag-, stond Cacahuetje toch keurig klaar om me in de armen te springen toen ik na lang wachten eindelijk mijn stempel had bemachtigd. Lees verder….

Omdat mon Petitje haar rijbewijs is gejat, was haar neef Rodrigo mee om te chaufeuren. De beste man zit van top tot teen onder de tatoeages, heeft stoere kettingen met doodshoofden en het eerste wat Bruna moest doen was de mantras van de motorclub waar hij lid van is vertalen (daar kwam een boel dood en verderf in voor). Maar al die uiterlijke vertoningen konden niet verhullen dat hij een heel klein vredelievend hart heeft. Nadat ik in mijn beste Portugees vertelde dat ik zijn club Corinthians aanhang en hem een shirtje van het Nederlands elftal heb gegeven, kreeg ik zijn vuist al op de hartstreek. 0-1 voor Holland. Inmiddels ben ik als ik het goed heb begrepen al gepromoveerd tot erelid van Hells Angels S�o Paulo. De volgende ontmoeting was met de oma van Bruna. Die vindt me ook al helemaal geweldig, niet alleen door mijn cadeautjes, maar ook omdat ik probeer me verstaanbaar te maken. Toch best opmerkelijk dat het ook nog wel gaat, aangezien het enige dat ik in Portugees vloeiend kan zeggen bunda gostosa is, wat zoiets betekent als fraai achterwerk, en als oma iets niet heeft dan is het dat wel. Alhoewel, voor iemand van tachtig……. Goed, het inpakken van de familie ging voortvarend en tussen mij en Bruna was het vanaf het begin ook vertrouwd. Toch voel ik me de eerste dagen niet helemaal op mijn plaats. Cacahuetje is inmiddels aan het werk en ik moet mijn weg maar een beetje zien te vinden in deze waanzinnige stad waar naar schatting zeventien tot twintig miljoen mensen wonen. Als je ziet hoeveel mensen hier op een kartonnetje op straat liggen, dan begrijp je wel ongeveer waarom ze spreken van schattingen. Er is verschrikkelijk veel armoede en daar heeft deze verwende westerling het wel moeilijk mee. Ze komen ook elke keer bedelen, maar n�o falo Portuguese en ga zelf eens wat doen voor je geld, of vraag lekker een uitkering aan bij het UWV maken nog weinig indruk. En die zwervers van de internetgeneratie laten zich echt niet met een kluitje in het riet sturen. Het klinkt hard, maar die lui zijn zo onbeschoft aan het bedelen dat je medelijden verdwijnt en plaatsmaakt voor de gedachte je bent geen stuiver waard. Je kunt hier ook niet even lekker stadten zoals in Nederland. De autos die razen je hier om de oren, een zebrapad heeft hier louter een decoratieve functie. Ze rijden hier echt als gekken. Brunas neef ook, eerst de weg oprijden en dan nog eens kijken, dat werk. De Brazilianen staan bekend om hun hoffelijkheid, en van de mensen die ik tot nu toe ontmoet heb klopt dat ook wel, maar in het verkeer geldt de wet van de gekste en de allergekste is dus de koning op de weg. Ik wil maatje Pedor hier nog wel eens zien met zijn Alfa-tje. Bumperkleven en middelvingers maken hier geen indruk. Als een Sjonnie over de rondweg in Leeuwarden, vliegend over het bruggetje als een patjepee�r, dat is hier het rijgedrag van een S�o, oftewel een heilige. Kortom, ik moet heel erg wennen. Tussen Petitje en mij gaat het goed. Zo goed zelfs, dat we inmiddels getrouwd zijn. Daarover vertel ik de volgende keer verder!