Filmhuis Slieker weg uit het Fries Museum? Hoezo?

Filmhuis Slieker moet weg uit het Fries Museum, dat stelt journalist en filmliefhebber Asing Walthaus. Ik weet het zelf zo net nog niet. Wat is het probleem? Alleen omdat we er geen koffie kunnen krijgen en er daardoor geen goede sfeer heerst moet het filmhuis met de staart tussen de benen op zoek naar een nieuwe locatie? Laten we het nu eens op een positieve manier bekijken. Ligt het aan de locatie? Dat dacht ik niet. Zondagavond zat ik in de groene zaal, en zelfs op rij één was de film goed te zien. De stoelen van het niveau business seats (overigens nog nooit in gezeten) zaten prima. Ik wou na afloop niet eens naar huis. Nee, aan die zalen en die stoelen ligt het niet. Het ligt aan de mensen. Mensen die hun afspraken niet nakomen.

Hoewel ik de afspraken tussen het Fries Museum en het Filmhuis niet exact ken, meen ik toch te weten dat er afspraken gemaakt zijn om ervoor te zorgen dat de cultuur van het oude filmhuis gewaarborgd is binnen de nieuwe locatie. Directeur Saskia Bak, inmiddels vertrokken naar Arnhem, wilde zelfs een topkok (ze had al een Groninger op het oog) in de horecalocatie. Daarmee toonde ze dat 1. het museum het hier voor het zeggen heeft en 2. dat ze ging voor een hoog niveau. Prima.

Maar wat zien we na de opening? Het horecadeel in het Fries Museum (Thús), ook bedoeld voor de bezoekers van het filmhuis, is een regelrechte aanfluiting. Ik kan het weten, want ondanks alles zit ik er nog wel eens. Personeel wisselt bijna om de week, net als de inrichting. We hebben inmiddels te maken met de vijfde of zesde manager, de laatste heeft – gelukkig – nieuwe stoelen aangeschaft. De oude kok is ook weer terug. Misschien dat het goed komt, maar de Vermaatgroep, die deze klus onder handen heeft, zal zich rap moeten bewijzen. En anders luidt de oplossing: opsokkebolje! Maar nogmaals, ik ben niet zo van het opsokkebolje. Ik richt me liever op verbetering.

Maar waar ik me het meest over verbaas is de afwezigheid van die machtige bestuurders van het Fries Museum en het Filmhuis. Ik noem er een paar: Aegontopman Kees Storm, journalist Rimmer Mulder en oud-minister Hayo Apotheker. De een verkocht woekerpolissen als de beste, de ander stond in aanzien hoger dan de commissaris en Hayo, nou ja, die babbelt ook altijd lekker voort. Zou dit illustere groepje mannen (Mulder is ook nog eens bestuurslid van het filmhuis) nou niet in staat zijn om ervoor te zorgen dat er een kopje koffie gekocht kan worden voor en na de filmvoorstelling? Of zitten de heren mekaar, en museumdirecteur Kris Callens, in de panoramazaal over de buik te aaien?

Nee, zo gezellig als Filmtheater De Lieve Vrouw in Amersfoort, waar ik vorige week binnenstapte, wordt het in Leeuwarden waarschijnlijk nooit, maar misschien dat die mannen een poging in die richting zouden kunnen wagen?

Andries Veldman